Κώστας Κετσετζόγλου

Κι όπως με συνδυασμό πραγμάτων έγινε αυτό το 3-0, υπάρχουν ελπίδες πώς μπορεί να γίνει το αντίθετο στην Φιλαδέλφεια την ερχόμενη Πεμπτη. Αν η εικόνα ήταν για 3-0 θα έλεγα πως δεν υπάρχει ελπίδα. Ομως παρότι το ποδόσφαιρο έχει ως…Θεό του το αποτέλεσμα έχω μάθει να μην ξεχνάω πώς έγινε κι ένα παιχνίδι. Εχουν περάσει 38 χρόνια από το πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι που είδα εκτός έδρας μέσα από το γήπεδο. Ακολούθησαν πάρα πολλά. Με δεδομένη την σπουδαιότητα του αγώνα λόγω της προχωρημένης φάσης της διοργάνωσης ήταν το πιο περίεργο και άδικο αποτέλεσμα που έχω βιώσει, αυτό χθες το βράδυ στο Βαγιεχας.

Η ΑΕΚ ξεκίνησε με τον χειρότερο τρόπο που μπορούσε. Σε ένα γήπεδο που όλοι φωνάζουν όταν τα πράγματα πάνε καλά και η ατμόσφαιρα έγινε καυτή πολλοί φοβήθηκαν την κατηφόρα. Ομως έγινε το εντελώς αντίθετο. Η ΑΕΚ ηρέμησε και αφού πάτησε γερά στο γήπεδο άρχισε να δημιουργεί την μία ευκαιρία μετά την άλλη. Έφτασε κοντά στο γκολ με όλους τους τρόπους και τα έχασε με… όλους τους τρόπους. Μετά τη μοναδική φάση που η ΑΕΚ ξεπέρασε σε τύχη την Ράγιο αφού το τυχερό γκολ ακυρώθηκε ως οφσάιντ. Και μετά η ΑΕΚ είχε τις τέσσερις αναπάντητες ευκαιρίες να ισοφαρίσει. Η μία διπλή. Ομως τίποτα. H μπάλα δεν έμπαινε με τίποτα ενώ τα δίχτυα της ΑΕΚ ήταν σαν να είχαν… μαγνήτη. Φυσικά δεν είναι μόνο ατυχία, ούτε μόνο τύχη της Βαγιεκανο. Κάτι έκαναν καλά, κάποια πράγματα τα έκαναν λάθος οι παίκτες της ΑΕΚ. Ομως η ουσία δεν αλλάζει. Το 3-0 δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του αγώνα και σίγουρα δεν λέει την αλήθεια για το ποια ομάδα είναι καλύτερη και σίγουρα τόσο καλύτερη όσο θα πιστέψει κάποιος που θα δει το τελικο σκορ χωρίς να έχει δει το ματς.

Η ρεβάνς θα είναι ο 16ος φετινός αγώνας της στην Ευρώπη. Θυμίζω πως στις δύο προηγούμενες… απόπειρες να παίξει η ΑΕΚ στην διοργάνωση έδωσε 2 και 4 στις δύο χρονιές αντίστοιχα και το πιο… αργά ματς που είχε παίξει ήταν Δεκαπενταύγουστο. Τώρα θα είναι μετά το… Πάσχα. Αυτά για να μην ξεχνάμε τι έχει γίνει φέτος στην Ευρώπη. Από εδώ και πέρα αναζητείται άλλη μια υπέρβαση. Η μεγαλύτερη. Θα συζητιέται και σε 50 χρόνια αν γίνει όπως ακόμη μας συγκινεί ο άθλος του 1977. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο όμως η πίστη υπάρχει. Αν μπορούσαν ο Νίκολιτς και οι παίκτες θα έπαιζαν την ρεβάνς σήμερα. Τόση είναι η οργή τους. Πρώτα για τους εαυτούς τους. Αυτό είναι το καύσιμο. Καλή Ανάσταση σε όλους. ΕΞΙ μέρες έμειναν…