Γιώργος Δ. Ανδρέου

Οι κομήτες και οι διάττοντες αστέρες εντυπωσιάζουν όσο είναι ορατοί, γρήγορα όμως χάνονται από το οπτικό πεδίο, το προσκήνιο, και οι προβολείς στρέφονται αλλού.

Τα παραδείγματα πολλά, συχνά, παντού. Η ανέλιξη, η καταξίωση, η προβολή, οι κατακτήσεις, στα επαγγέλματα, την επιστήμη, την τέχνη, την οικονομία, το χρηματιστήριο, την πολιτική απαιτούν, για να έχουν διάρκεια, γνώση, προσπάθεια, αγώνα, θυσίες, συνέπεια. Η κατακόρυφη άνοδος, συχνό φαινόμενο στις ανώριμες κοινωνίες, απαιτεί υποδομές και θεμέλια για να διατηρηθεί.

Τα παραδείγματα πολλά και διαχρονικά, σε όλα τα πεδία. Φούσκες του χρηματιστηρίου, Βγενόπουλοι, Λαυρεντιάδηδες, επίδοξοι εκδότες κατάχρεοι σύγχρονοι Κοσκωτάδες - όψιμοι τιμητές κάποιοι στα ΜΜΕ. Οι εποχές και οι καταστάσεις παρέχουν γόνιμο έδαφος σε «φυτά» που γιγαντώνονται εν μια νυκτί, φουσκώνουν δημοσιότητα και προβολή, ανεβαίνουν στη στρατόσφαιρα. Για να αρχίσει, όταν οι συνθήκες παύουν να τροφοδοτούν το μπαλόνι με αέρα, το ξεφούσκωμα και η πτώση – σταδιακή ή απότομη.
Πολλά τα παραδείγματα και στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του πολύπαθου τόπου μας.

Πρώτα ο κ. Κασελάκης που πίστεψε, αφελώς, πως έγινε εν μια νυκτί ο παράκλητος της «ανανεωτικής» αριστεράς. Δεν αντιλήφθηκε ο δύσμοιρος το λόγο για τον οποίο του έδωσε το δαχτυλίδι ο Αλέξης. Το λόγο που «τον φούσκωσαν με ήλιον» για να σηκωθεί ψηλά και να καταρρεύσει, συμπαρασύροντας τον κομματικό σχηματισμό που του παρέδωσαν για να διαλύσει «στα εξ ων συνετέθη». Για να επανέλθει ως μεσσίας – επιλογή και σανίδα των «κύκλων» που μισούν τον Κυριάκο - ο Αλέξης, απαλλαγμένος από τα βαρίδια των αφελών συνιστωσών που πίστεψαν στην αριστεροσύνη του. Ο Αλέξης, ευκαιριακό γέννημα κι αυτός – φούσκα - της αντιμνημονιακής υστερίας της πανικόβλητης τότε κοινωνίας που αρνιόταν να αποδεχθεί τη σκληρή πραγματικότητα.

Σύγχρονο παράδειγμα και η κ Μαρία Καρυστιανού, η «μάννα των Τεμπών» όπως αρέσκεται να την αποκαλούν. Συνδύασε – ως μη όφειλε - το πένθος με την μιντιακή προβολή. Δεν κατάλαβε – προφανώς δεν ήθελε - πως την φούσκωσαν εσκεμμένα οι επιτήδειοι – εντός και εκτός Κοινοβουλίου - με την ιδέα του σωτήρα της χώρας, για να εκμεταλλευθούν την εικόνα της θλιμμένης μάνας που ζητάει δικαιοσύνη. Για να περάσουν μέσα από αυτή την πολιτική τους σπέκουλα με μοχλό το πολύνεκρο δυστύχημα.

Κολακεύτηκε η ματαιοδοξία της από την απρόσμενη προβολή, όπου πήγαινε ένα μαρκούτσι και μια κάμερα – άνθρωπος είναι δεν θέλει πολύ - και δέχθηκε, πίστεψε πως έχει τα φόντα τη γνώση, τη δύναμη, την εμπειρία να σώσει τη χώρα. Η προβολή της καταρρέει μαζί με τη συνωμοσιολογία στην οποία στηρίχθηκε. Το ανύπαρκτο ξυλόλιο που ήταν δήθεν φορτωμένη η εμπορική αμαξοστοιχία που όμως δεν έπαθε τίποτα από την έκρηξή του και το μπάζωμα – συγκάλυψη – τμήματος της μιας πλευράς του περιβάλλοντος χώρου που με μαγικό τρόπο είχαν πέσει μόνο από εκεί τα αποτελέσματα της έκρηξης. Σε παραλογισμούς που – ήταν θέμα χρόνου - καταρρίφθηκαν από την επιστήμη και την κοινή λογική. Άρχισε ήδη, να ξεφουσκώνει, να πέφτει από το απρόσμενο ύψος που την ανέβασαν για να καταλήξει, οσονούπω, στη διαχείριση της πίκρας της. Προφανώς δεν προσφέρει τίποτα πλέον στο «σύστημα» που την διόγκωσε. Άσε που ειδικά αυτοί που την έβγαλαν μπροστά την θεωρούν πολιτικό κίνδυνο.

Η κατάρρευση και των δυο επιταχύνθηκε όταν άρχισαν να τοποθετούνται πολιτικά επί παντός. Ανούσιος τετριμμένος πολιτικός λόγος, οσμή ναφθαλίνης και απειρίας.

Δυστυχώς όμως η μεγάλη φούσκα, «οι αντισυστημικοί», ζει και βασιλεύει, τσίτα στον αέρα με τον οποίο την τροφοδοτούν οι αφύσικα πολλοί διπολικοί και δήθεν συνέλληνες.

Αμείλικτη, κυνική εν τέλει η πραγματική ζωή, Ο πόλεμος στο ΙΡΑΝ άλλαξε τις προτεραιότητες της κοινωνίας. Προέχει πλέον στις επιλογές της η άμυνα, η ασφάλεια, η στιβαρότητα στη διακυβέρνηση, η γνώση, η εμπειρία, η υποδομή, το διεθνές κύρος του Κυβερνήτη. Τα μπαλόνια, οι φούσκες γενικά – παιχνίδια για καιρούς ειρηνικούς - μοιραία εγκαταλείπονται, ξεφουσκώνουν, καταρρέουν. Προσγειώνονται. ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα.

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)