Γιώργος Δ. Ανδρέου

Αποτέλεσμα αφύσικο, ασύμβατο με τους βασικούς πολιτικούς κανόνες και τον κοινό νου του μέσου πολιτικοποιημένου Έλληνα πολίτη, ανεξαρτήτως προσανατολισμού.

Εκεί που τα πράγματα έβαιναν ομαλά προς μια διαδοχή στην ηγεσία, άχρωμη μεν με κλασσικά «γιαλατζί» αριστερά χαρακτηριστικά που όμως, αν μη τι άλλο, θα κρατούσε ενωμένο το «μαγαζί», προσηλωμένο στις αρχές, την ιστορία και τα βασικά πιστεύω, ταράχτηκαν τα νερά βίαια, απρόσμενα, ανεξήγητα. Εμφανίζεται – κομήτης - από το πουθενά την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή και κλέβει την παράσταση στο «αριστερό» (εντός εισαγωγικών πλέον) - και όχι μόνο - ακροατήριο.

Αμερικανοτραφής, αμερικανοσπουδαγμένος, με νεφελώδες πολιτικό, κοινωνικό και επαγγελματικό μητρώο, παιδαριώδη έως ανύπαρκτο πολιτικό λόγο, δημόσια και επίμονα προβαλλόμενες προσωπικές ιδιαιτερότητες - ως προσόν μάλιστα και όχι ως δικαίωμα, γοητεύει τους αριστερούς.

Οι λογικές δικαιολόγησης θα μπορούσαν να είναι:
-Η νοσταλγία της εξουσίας της πλειοψηφίας στελεχών και κομματικής βάσης, που πίστεψαν πως ο στόχος της επανάκαμψης στην «μισητή» καπιταλιστική εξουσία, το γλυκό όνειρο που ανέλπιστα έζησαν και απόλαυσαν ηδονικά για αρκετά χρόνια, άλλοι λίγο άλλοι πολύ, υπηρετείται καλύτερα με τον όμορφο νεαρό «μεσσία» επικεφαλής. Το προβάλλει άλλωστε και ο ίδιος πως είναι ο μόνος που μπορεί να κερδίσει τον Κυριάκο. Πολλώ μάλλον αφού έρχεται από το μητροπολιτικό «κέντρο» της εσπερίας, όπου εξυφαίνονται και μεθοδεύονται, κατά την παραδοσιακή αντίληψη της αριστεράς, οι παγκόσμιες πολιτικές εξελίξεις. Για να τον στείλουν οι «ινστρούχτορες» της Μέκκας του καπιταλισμού - σκέφτηκαν οι απογοητευμένοι καχύποπτοι Συριζαίοι - προφανώς τον επέλεξαν να κυβερνήσει, να διαδεχθεί τον Κυριάκο. Όπως τον Αντρέα κάποτε. Άσε και που δεν τραβάει ο Ανδρουλάκης και κάποιοι από το ΠΑΣΟΚ φλερτάρουν ήδη το «μεσσία». Μαζί του λοιπόν για το όραμα της εξουσίας. Τα ιδανικά της αριστεράς μπορούν να περιμένουν, σημαία σε υποστολή.

-Δούρειος Ίππος παλινόρθωσης του Αλέξη; Με το Στέφανο να κερδίζει το μαγαζί ο κίνδυνος διάσπασης είναι ορατός. Τα παλαιά στελέχη που πάνε στην Κουμουνδούρου ακόμα και τις Κυριακές για καφέ με τους συντρόφους, θα κληθούν όχι μόνο να παραδώσουν τα κλειδιά, θα είναι και ανεπιθύμητοι «στο σπίτι τους». Καταλαβαίνουν πως ακόμα και αν κατακτηθεί η εξουσία, τίποτα δεν θα είναι γι αυτούς όπως χθες, δεν θα συμμετέχουν στη νομή της, έρχονται άλλοι. Με σημαία τα αριστερά ανακλαστικά και την ιστορία τους, στο Ρήγα και το ΚΚΕσωτερικού, μπορούν εύκολα να στήσουν απέναντι ένα παραδοσιακό μαγαζί, το λένε ήδη δημόσια αρκετοί. Έτσι το κλειδί και η μπάλα βρίσκονται στα χέρια του Αλέξη, του «εγγυητή της ενότητας» του κόμματος, όπως τον χαρακτηρίζουν όλοι και ειδικά οι προσκείμενοι στον «μεσσία». Το ζητούμενο είναι πώς θα λειτουργήσει η εγγύηση. Μια δήλωση – πρόσκληση για ενότητα, μάλλον θα πέσει στο κενό, εις ώτα μη ακουόντων. Μένει, μοναδική ρεαλιστική διέξοδος, να «θυσιαστεί». Να πάνε γονατιστοί στην Κυψέλη, ένθεν κι εκείθεν, να τον παρακαλέσουν να επιστρέψει για το καλό της παράταξης που αυτός δημιούργησε, ανέβασε και … κατέβασε. Κι αυτός, με βαριά καρδιά, «τραβάτε με κι ας κλαίω» να πει το ναι, να αναλάβει το «αναμορφωμένο» κόμμα με ρόλο στους δελφίνους που ανέδειξε η βάση, σε μια νέα πορεία διεκδίκησης της εξουσίας, «για το καλό της πατρίδας» εννοείται.

-Κάποιοι υποστηρικτές, και όχι μόνο, του «μεσσία», που μιλάνε για εκσυγχρονισμό της αριστεράς, θα πρέπει να απαντήσουν ευθέως, αν θεωρούν πολιτικό εκσυγχρονισμό σε ιδέες και πρακτικές, - αυτό που λείπει δηλαδή στην αριστερά - την παντελή απουσία πολιτικού λόγου, την γκλαμουριά, τις αμερικανιές και τα νέα κοινωνικά ήθη που προβάλλει ως προσόντα. Αν αποτελεί πολιτικό εκσυγχρονισμό η στοίχιση πίσω του των ΠαππαΠολάκηδων, που έβλεπαν ήδη την πόρτα εξόδου ως κατ’ εξοχήν υπαίτιοι της διαρκούς ήττας.

Όσο κι αν φαίνονται απίθανα όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας των Ιουλίου Βερν, Τζορτζ Όργουελ, Ισαάκ Ασίμωφ, Άλντους Χάκσλεϋ κλπ., επιβεβαιώθηκαν στην εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Στην πολιτική, ειδικά στο βασίλειο «της φαιδράς πορτοκαλέας», τα πράγματα είναι πολύ ευκολότερα, ειδικά όσο οι πολίτες, σε όλους εννοείται τους πολιτικούς χώρους, παραμένουν εύπιστοι και ονειρεύονται την εξουσία.





*Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)