Γιάννης Σερέτης

Να, λοιπόν, που ο Παναθηναϊκός δεν έφαγε τρία. Ούτε τέσσερα, ούτε πέντε. Αυτά συμβαίνουν συνήθως όταν... δεν τα περιμένεις. Όπως στην OPAP Arena. Όταν τα περιμένεις, τις περισσότερες φορές δεν προκύπτουν. Διότι λειτουργεί το αίσθημα της αυτοπροστασίας και της αυτοσυντήρησης. Διότι όλοι μπαίνουν στο γήπεδο με την αίσθηση του γόνιμου φόβου που φυλάει τα έρημα. Διότι όλοι ξέρουν ότι πρέπει να καταθέσουν τον καλύτερο εαυτό τους για να μην φύγουν με τεσσάρα. Κι αυτό συνέβη χθες στο «Γ. Καραϊσκάκης» για τον Παναθηναϊκό!

Ο Λαφόν είχε σωστές τοποθετήσεις και τόλμη στις εξόδους του. Ο Πάλμερ Μπράουν έκανε το καλύτερο παιχνίδι του με την πράσινη φανέλα. Ο Ινγκασον ήταν (παίζοντας σε χαμηλά μέτρα) ο απόλυτος ηγέτης της αμυντικής γραμμής. Ο Γεντβάι δεν «κέρασε» ούτε ένα γκολ στον αντίπαλο, δεν έκανε ούτε ένα σοβαρό λάθος. Ο Κυριακόπουλος κατέθεσε απίθανο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά, είχε μόνο ένα λάθος σε όλο το παιχνίδι, όταν «έχασε» εντός περιοχής τον Ζέλσον στην απίθανη ευκαιρία του Πορτογάλου εξτρέμ. Ο Κοντούρης είναι από τους ελάχιστους χαφ στην Ελλάδα που μπορεί να χρησιμοποιεί με την ίδια ευκολία αριστερό – δεξί πόδι και δεδομένων των ελάχιστων παραστάσεων που έχει, κατέθεσε θάρρος, ποδοσφαιρικό εγωισμό, καθαρό μυαλό, μαχητικότητα, τα είχε σχεδόν όλα. Ο Σιώπης δεν απέφυγε ένα – δυο λάθη στο α’ μέρος, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ο Ταμπόρδα δεν μπορούσε πια να… τρέξει, ήταν συγκλονιστικός σε όλους τους τομείς. Ο Αντίνο ήταν εκπληκτικός αμυντικά (έστειλε τον Κοστίνια αλλαγή στο 46’) και επιθετικά το πάλεψε όσο άντεχε, δεδομένου ότι έχει κάνει προετοιμασία… μίας εβδομάδας με τον Παναθηναϊκό. Ο Τεττέη έχασε μια μεγάλη ευκαιρία, αλλά ήταν ένα σταθερό σημείο αναφοράς στην επίθεση: ταλαιπώρησε όσο μπορούσε τους αντίπαλους αμυντικούς, πρέσαρε σωστά, ήταν «λιοντάρι» που δεν πήρε καλές πάσες. Και ο Ταμπόρδα έδειξε και πάλι πόσο ισχυρό αισθητήριο γκολ διαθέτει, αλλά και ότι με την μπάλα στα πόδια έχει ικανότητες που δεν πρέπει να περιορίζονται σε δεκάλεπτα.

Αμ οι αλλαγές; Ο Ζαρουρί πρόλαβε να δημιουργήσει δύο ευκαιρίες, ο Παντελίδης να πρωταγωνιστήσει σε δύο φάσεις, ο Σφιντέρσκι έδωσε τις μάχες του και ήταν… αυτός που είναι πάντα στο πρέσινγκ και στα απλώματα των αντεπιθέσεων, ο Κώτσιρας απέφυγε τα σφάλματα. Και ο απίθανος Βιλένα πρόλαβε σε δέκα λεπτά να κερδίσει φάουλ, να μοιράσει την μπάλα, να δώσει ανάσες στην άμυνά του και να δείξει τον επαγγελματισμό του.

Σπανίως τόσο πολλοί παίκτες έχουν στο ίδιο ματς τόσο καλή απόδοση βάσει αυτών που τους έχει ζητήσει ο προπονητής. Και ο Μπενίτεθ αυτή τη φορά άφησε στην άκρη τα παντός είδους πειράματα καθώς δεν είχε και περιθώριο για πειράματα! Χωρίς επτά παίκτες, χωρίς αμυντικό χαφ στον πάγκο, οι επιλογές του ήταν περιορισμένες. Ρεαλιστικά επέλεξε το 3-4-3 που είναι και η πιο ταιριαστή διάταξη γι’ αυτόν τον Παναθηναϊκό ακόμα και στα ματς με υποδεέστερους αντιπάλους και όχι μόνο στα παιχνίδια στα οποία είναι αουτσάιντερ, σωστά είχε «διαβάσει» το παιχνίδι του Ολυμπιακού στα άκρα, έχει τεράστια συμβολή στην προετοιμασία ενός ντέρμπι στο οποίο ο νταμπλούχος έμεινε στις μηδέν ευκαιρίες σε όλο το πρώτο ημίχρονο και συνολικά τρεις φάσεις, λιγότερες από τη δική του ομάδα!

Αυτό το 0-1 δεν είναι για τον Παναθηναϊκό αγωνιστικά τίποτα περισσότερο από μια αχτίδα στο σκοτάδι. Θα χρειαστούν πολύ περισσότερα για να πείσει πρωτίστως τον εαυτό του και εν συνεχεία όλους τους υπόλοιπους ότι βαδίζει ξανά στον ορθό δρόμο. Βαθμολογικά και ψυχολογικά όμως, είναι μια νίκη τεράστιας βαρύτητας. Η απόσταση από τον Λεβαδειακό μειώθηκε στο -6 με ματς λιγότερο, η αυτοπεποίθηση ενόψει του ημιτελικού με τον ΠΑΟΚ εκτινάχθηκε, το θάρρος των νέων και των μικρότερων σε ηλικία ενισχύθηκε, έστω μέχρι την Τετάρτη αυτό το μαύρο σύννεφο γκρίνιας και μουρμούρας εξαφανίστηκε πάνω από το κεφάλι του Παναθηναϊκού.

Ισως αυτή η νίκη να του αλλάξει τη σεζόν στο πρωτάθλημα, ώστε να μπει στα play offs και να μην αγχωθεί για το «ευρωπαϊκό» εισιτήριο. Τη σεζόν ολόκληρη θα του την αλλάξει μόνο η πρόκριση στην Τούμπα. Εκεί όπου πάει με τις ίδιες πιθανότητες επιτυχίας όπως και στο «Γ. Καραϊσκάκης».