Δημήτρης Παγαδάκης

Σημεία ανισόρροπων καιρών. Με λαϊκιστική κεφαλαιοποίηση της αγανάκτησης και την επάνοδο μιας ρηχής και ακατέργαστης οπισθοδρόμησης. Η τελευταία φοράει ηθικολογικά το προσωπείο της «παράδοσης» για να ανοίξει κουβέντα περί ανατροπής εδραιωμένων δικαιωμάτων αλλά και παγιωμένων θεσμών.

Προφανώς, η εκκολαπτόμενη πολιτικός Μαρία Καρυστιανού δεν είναι εγχωρίως ο κατ’ εξοχήν φορέας έκφρασης αυτής της αντισυστημικής δημαγωγίας. Άλλοι ντόπιοι αυτόκλητοι σωτήρες, αγκυροβολημένοισε αυτάρεσκο κενό, κατέχουν τα πρωτεία αυτής της κούφιας πρόζας και της επιπόλαιας χειραγώγησης.

Ωστόσο, μοιάζει τουλάχιστον αφελές να θεωρείται ότι μόλις προσφάτως υπέκυψε στον πειρασμό να διασταυρώσει την αναδυόμενη πολιτική της ταυτότητα με τη ρητορεία του αντιδραστικού ακτιβισμού και του ακροδεξιού εξτρεμισμού.

Η έκκληση της περί «δημόσιας διαβούλευσης για της αμβλώσεις» δεν συνιστούσε απλώς μια απόπειρα να επανεγγράψει μια σκοταδιστική αφήγηση σε ένα θέμα που έχει κλείσει από δεκαετίες. Είχε εκ μέρους της προηγηθεί έκδηλη επιθετικότητα. Με διατυπωμένους αιχμηρούς υπαινιγμούς και απερίφραστες δηλητηριώδεις στοχοποιήσεις.

Περιφρόνησε την πολιτική νομιμοποίηση μιας εκλεγμένης δημοκρατικά κυβέρνησης. Ο αρχικός κραυγαλέος αντικυβερνητισμός της μετακινήθηκε σταδιακά εναντίον όλου του πολιτικού συστήματος. Τα πήρε όλα σβάρνα κραδαίνοντας απειλητικά μια αυτοσχέδια ρομφαία «κάθαρσης».

Μίλησε για διεφθαρμένους πολιτικούς, σάπιους θεσμούς, σαθρή και ανύπαρκτη Δικαιοσύνη, εγκληματίες υπουργούς με ηθικό αυτουργό τον πρωθυπουργό και ακατάλληλο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι αμετροεπείς δηλώσεις της φάνταζαν ως εκτόνωση στην οργή και βάλσαμο στο πόνο της.

Η συγκλονισμένη κοινωνία υπό το αβάσταχτο φορτίο του θρήνου και της συντριβής μιας βαριά πενθούσας μάνας παράκαμψε αυτές τις ακραίες τοποθετήσεις της. Εθελοτυφλώντας και αυτοκωφεύοντας της συμπαραστάθηκε σε σκοπιμότητες και κατασκευές..

Ανέχτηκε την εργαλειακή χρησιμοποίηση της από τους έξαλλους ζηλωτές του πολιτικού χάους Συμμερίστηκε τις καταγγελίες της και αγνόησε κάποιες περιθωριακές τοποθετήσεις της. Πιστοποιώντας, τελικά, ότι η λογική είναι το πρώτο θύμα των δυνατών συγκινήσεων

Έως ότου, η ίδια σαν έτοιμη από καιρό αυτονομήθηκε για δικό της λογαριασμό από το τυχοδιωκτικό τσούρμο του ιδιοτελούς αμοραλισμού. Αποδεσμεύτηκε θεωρητικά από τα κυνικά εκείνα αριστεροδεξιά μπουλούκια που ευτέλιζαν το πόνο των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών προκειμένου να εισπράξουν εκλογικά οφέλη από το συλλογικό θυμό.

Παρά, όμως, την ιδεολογικοπολιτική της ασάφεια και τη ολοφάνερη διαχειριστική της ανεπάρκεια στη κεντρική πολιτική σκηνή η «Μαρία των Τεμπών» είναι πλέον πολιτικό πρόσωπο. Οι όποιες απόψεις διατυπώνει και καταθέτει είναι πλέον πολιτικές. Οπότε θα κρίνονται αναλόγως.

Αναγκαστικά πια η διακίνηση συναισθημάτων δεν αποτελεί τροφοδότη ατομικών φιλοδοξιών, ούτε βρίσκεται υπεράνω κανόνων. Πόσο μάλλον όταν προσβάλλουν τους δημοκρατικούς θεσμούς με την επιδίωξη της να καθυστερήσει τη δίκη της σιδηροδρομικής τραγωδίας στη Λάρισα.

Ήδη έχει εκδηλώσει την επιθυμία της να υπαγορεύσει άλλη πόλη διεξαγωγής της και να υποδείξει τους δικαστές που της είναι αρεστοί. Προκειμένου, εκτιμάται, να μην αποκαλυφτούν κατά τη διαδικασία τα δόλια τεχνάσματα, τα νοσηρά σενάρια συνωμοσίας και οι πανούργες απάτες που επιχείρησαν να εμφανίσουν το τραγικό δυστύχημα ως συγκαλυμμένο έγκλημα.

Δεν έχει τίποτε το ρωμαλέο αυτός ο αντιδεοντολογικός ελιγμός της μέχρι να κτίσει με αναβολές και χρονοτριβές το πολιτικό προφίλ της. Πράγμα που μαρτυρά ένα παλιομοδίτικο οπορτουνισμό που υπογραμμίζει τη πολιτική μορφή μιας αναχρονιστικής φιλαυτίας. Συνηθισμένης σε αρχάριους πολιτικούς Μεσσίες τους οποίους υποτίθεται συμβουλεύουν γραφικές φιγούρες.

Ενδεχομένως αυτός ο «σοφός» περίγυρος να της υπέδειξε να ζητήσει το τσεκάρισμα της ατζέντας της ελληνοτουρκικής συνάντησης. Προκειμένου η επικεφαλής ενός κόμματος που δεν υπάρχει να αποφασίσει αν θα πρέπει αύτη να διεξαχθεί καθώς υποψιάζεται «εσχάτη προδοσία».

Μέλει να κριθεί αν αυτή η πρώτη διπλωματική παρέμβαση της συνιστά την οριστική μετάβαση της από την κβαντική ιατρική που ασκεί σε μια κβαντομηχανική πολιτική σήραγγα. Εκεί που ισχύει η αρχή της απροσδιοριστίας. Εκτός αν τη ξορκίσουν προς όφελος της οι γερόντισσες που μιλούν αραμαϊκά και οι αστρολόγοι που την περιβάλλουν.