Δημήτρης Παγαδάκης

Η περίπτωση των διαδοχικών προσκλήσεων του Αλέξη Τσίπρα στις συνεδριάσεις των ευρωσοσιαλιστών είναι χαρακτηριστική. Εφόσον δεν μαρτυρά συγγένεια, περιγράφει τουλάχιστον ένα κάποιο αλισβερίσι.

Την έχουν επικυρώσει οι ευρωσοσιαλιστές αυτή τη πάρε -δώσε σύνδεση χορηγώντας του την ιδιότητα του παρατηρητή. Μη φανταστεί κανείς ένα προσωρινό επισκέπτη, ένα φευγαλέο θεατή ή ένα παροδικό ιχνηλάτη προθέσεων. Είναι μόνιμος στη λίστα των προσκεκλημένων τους.

Και δίνει ασμένως το παρών. Όχι σαν ξαμολημένος γκέκας στο καρτέρι ,ούτε σαν βατσιμάνης σε αραγμένο βαπόρι. Απλώς ως ο παρείσακτος που "τρούπωσε" και βολεύτηκε. Τάχα ως παρατηρητής.

Με τον ίδιο, βέβαια, διακριτικό τίτλο προσκαλούσαν και το μακαρίτη Δημήτρη Χριστόφια του ΑΚΕΛ όσο ήταν πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μόλις, όμως, έληξε η προεδρική του θητεία έπαψε να μετέχει σε αυτές τις συνάξεις.

Τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ τον καλοδέχτηκαν όταν ήταν πρωθυπουργός. Και τους έμεινε αμανάτι, αφότου έπαψε να είναι επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης. Έκτοτε είναι κάτι παραπάνω από δανεικός με υποσχετική στις ευρωσοσιαλιστικές συνόδους.

Δεν κάθεται καν ως αναπληρωματικός στο πάγκο τους. Παίζει μπάλα αλωνίζοντας σε ξένα χωράφια. Παρακάθεται σε δείπνα, παρεμβαίνει, εκφράζει απόψεις, προτρέπει σε από κοινού δράσεις. Και αφού του δίνουν θάρρος ανεβαίνει και στο τραπέζι.

Για να μιλήσει εξ ονόματος των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας εκτελώντας την ατραξιόν του. Ένα σόου το οποίο υποτίθεται τον αναδεικνύει ως τον ευεργετικό νονό της Κεντροαριστεράς που έχει αναλάβει να προστατεύσει, δηλαδή να καπελώσει, τα μικρά βαφτιστήρια του χώρου της.

Μικρή σημασία φαίνεται να έχει για τους οικοδεσπότες αν η ευρωομάδα του κόμματος της Κουμουνδούρου λουφάζει στο λημέρι της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εκεί που φωλιάζουν οι Ανυπότακτοι Γάλλοι του Μελανσόν, οι Ισπανοί Ποδέμος, οι Πορτογάλοι κομμουνιστές, οι Γερμανοί του Λίνκε και το Ολλανδικό κόμμα των Ζώων.

Για συγκυριακούς λόγους επιρροής οι ευρωσοσιαλιστές καμώνονται πως καταπίνουν αυτή τη χοντροκομμένη απόκλιση. Υποδύονται πως τη χωνεύουν χωρίς καούρες για χάρη της τυχοδιωκτικής αφήγησης που τους πλασάρει ο συνδαιτυμόνας τους Αλέξης Τσίπρας. Αυτού του παραμυθιού περί συναινέσεων, συμφωνιών συνεργασίας και συμπράξεων των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Μόνο που ο αφερέγγυος ΣΎΡΙΖΑ ούτε όμορο κόμμα των ευρωσοσιαλιστών είναι ούτε συμπίπτουν στην ίδια ιδεολογική όχθη. Κανένα αξιακό πρόσημο, ηθικό φορτίο ή πλαίσιο αναφοράς τους συναρθρώνει. Πόσο μάλλον σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες εμπνέονται από το “ψεκασμένο” κομματικό του αφήγημα, τα λαϊκιστικά προτάγματα και τη εχθροπαθή κουλτούρα του.

Λογικά το ΠΑΣΟΚ, οργανικό μέλος των ευρωσοσιαλιστών στριμώχνεται από το κάθε τόσο σουλάτσο του Αλέξη Τσίπρα στις μαζώξεις τους. Εντονότερα ενοχλείται από τις προξενήτρες του κλαμπ των ομοϊδεατών του.

Ειδικότερα εκείνων που απεργάζονται συνοικέσιο του με το ΣΎΡΙΖΑ. Την ώρα ακριβώς που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συκοφαντεί και διαβάλει τον πρόεδρο του Νίκο Ανδρουλάκη ως "πιασμένο", εκβιαζόμενο, όμηρο εν τελεί της Δεξιάς.

Αναπόδραστα κρίνεται αναγκαίο το ΠΑΣΟΚ να αντιδράσει ώστε να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι. Να υψώσει το ανάστημα του για να διεκδικήσει όλα τα ριμπάουντ στον ιδεολογικά και πολιτικά προνομιακό του χώρο. Μόνο που για την ώρα σαν να τραμπαλίζεται, να κομπιάζει και να ψελλίζει μετά τη σφαλιάρα της υπόθεσης Καϊλή.

Τα περιθώρια, όμως στενεύουν. Μοιάζει να έχει φτάσει ο καιρός να απεγκλωβιστεί από το παρωχημένο σύνδρομο"ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις" το οποίο τώρα σφετερίζεται και οικειοποιείται για λογαριασμό του ο ΣΎΡΙΖΑ.

Πιο επιτακτικό, ωστόσο, είναι να μάθει ότι με λαβωμένα τα φτερά ακόμη και τα πιο ανυπότακτα πετούμενα μπαίνουν στο κλουβί. Πόσο μάλλον σε κοτέτσι που λαλεί δανεικός κόκορας;