Δημήτρης Δανίκας

Στην Εκθεση Θεσσαλονίκης. Από ποιον ν’ αρχίσω και σε ποιον να τελειώσω... Από τον Αλέξη τον Τσίπρα; Τον χαβά του. Μοιράζει επιταγές. Ακάλυπτες. Αφερέγγυος ο ίδιος. Αφερέγγυα τα λόγια του. Αφερέγγυες οι υποσχέσεις του.

Το γνωρίζει; Φυσικά και το γνωρίζει. Αλλά επειδή το κοπέλι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν τραβάει. Κι επειδή πρέπει κάποιος δεύτερος να αναδειχθεί. Αλλά κι επειδή το ρεύμα εναντίον Κυριάκου, με κάποιον πρέπει να ταυτιστεί, γι’ αυτό ο «σωτήρας» επανέρχεται. Κάνοντας στροφή προς τα δεξιά. Εκεί, σου λέει, φυσάει ο άνεμος. Επομένως, κι εγώ προς τα εκεί.

Οπως πορεύεται, διόλου απίθανο να πλασαριστεί ως πρώην ταχαριστερός και νυν διάδοχος του Κυριάκου. Προς τα κάτω. Πώς γίνεται με ταινίες που αντιγράφουν σενάρια που έγραψαν ιστορία; Ετσι ακριβώς. Σαν να λέμε όχι από μυθιστόρημα της Αγκαθα Κρίστι, αλλά από κάποια ρεπλίκα. Η δημοσκοπική πανωλεθρία του Ανδρουλάκη με την ταυτόχρονη χρεοκοπία των ταχαριστερών του ΣΥΡΙΖΑ, τα δύο εφαλτήρια του Αλέξη Τσίπρα!

Πάμε στη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Που σε κάθε δημόσια εμφάνισή της πλακώνεται με τους πάντες. Δεν έχει αφήσει σε ησυχία ούτε πασοκική γάτα, μα ούτε και κομμουνιστικό σκύλο. Τους εκπροσώπους της Νέας Δημοκρατίας τούς έχει για το πρωινό της. Τους πράσινους για το μεσημβρινό γεύμα της. Και τους κομμουνιστές για το βραδινό της.

Με την ταχύτητα που πορεύεται εναντίον όλων. Και με την ακατανίκητη παρόρμησή της να τσακώνεται με τους πάντες, καθόλου απίθανο να συμβαίνει και το εξής σουρεαλιστικό. Να κάθεται μπροστά στον καθρέφτη της και να τσακώνεται με τον εαυτό της! Πώς γεύεται κανείς μικρό σοκολατάκι πριν από την κατάκλιση σε πολυτελές ξενοδοχείο; Ετσι ακριβώς.

Τελευταίο περιστατικό κοινοβουλευτικού χουλιγκανισμού, η υπεράσπιση της Ελενας Ακρίτα. Τάχα μου υπέρ παρουσίας γυναικών στο προεδρείο της Βουλής. Οταν η ίδια είχε δώσει μάχη για την ανάδειξη στο προεδρείο ενός του «ισχυρού» φύλου. Αλλ’ αντ’ άλλων. Λογαριασμό μόνο στον εαυτό της. Αλλα λέω, άλλα θέλω, άλλα κάνω. Και άλλα σκέφτομαι.

Στο άκουσμα του ονόματός της πλήθος υπαλλήλων της Βουλής αισθάνονται να τους διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα. Από τότε που ήταν πρόεδρος και ανάγκαζε τους πάντες να ξενυχτάνε, όπως στα κέντρα με Ρέμο και Νατάσα Θεοδωρίδου.

Πάμε στην κυρα-Μαρία Καρυστιανού. Που προσφάτως από τον θρίαμβο του 10%-12%, ως τρίτο κόμμα, με τέταρτο τον Ανδρουλάκη, προσγειώνεται στο 3% και κάτι ψιλά. Η Ελπίδα της κυρα-Μαρίας φυλλορροεί. Προβλέπω αγωνία υψηλή και τρομερή. Θα μπει - δεν θα μπει; Στη Βουλή. Αχου δεν με νοιάζει... Θα μου πείτε, μα ποιος σώφρων θα ψηφίσει Μαρία Καρυστιανού; Τι να σας πω; Ολα μπορεί να συμβούν στην Ελλάδα του γενικευμένου αλαλούμ.

Να πάμε στον Κυριάκο Βελόπουλο; Να πάμε. Τον πωλητή αλοιφής καταπολέμησης φαλάκρας. Αν και ο ίδιος εντελώς φαλακρός. Και τον παραλήπτη επιστολών του Ιησού. Τα πιστεύει; Αποκλείεται. Τότε; Το επιχείρημά του απλό. Σου λέει, κάποιοι θα τσιμπήσουν. Και τσιμπάνε. Η ανοησία δεν έχει όρια. Ο Βελόπουλος επενδύει στην ανάπτυξη του παραλογισμού και την υποχώρηση του ορθολογισμού.

In short, που λένε και στο χωριό μου, ο Κυριάκος. Μόνος στην κορυφή. Αντίπαλός του ο εαυτός του. Τουτέστιν η ακρίβεια. Και ναι, υπάρχει πλήθος πολιτών που μετράει και τη δεκάρα. Μην ακούω ανοησίες. Για όνομα του Θεού! Πρέπει να δεις και τον συμπολίτη σου. Στοιχειώδες. Θα μου πείτε και η διαφθορά. Θα σας ρωτήσω «από συστάσεως ανθρωπότητας υπήρξε και υπάρχει εξουσία χωρίς διαφθορά;». Ποτέ και πουθενά.

Αν προσπεράσεις την ακρίβεια, που δεν πρέπει, τότε πολλά τα επιτεύγματα του Κυριάκου. Πλήθος. Να μην τα απαριθμήσω. Με τελευταίο την εγκατάσταση της «Ασπίδας του Αχιλλέα». Μα ποιος ενδιαφέρεται για αυτή τη συμφωνία με το Ισραήλ; Κανονικά όλοι μας. Γιατί; Μα το στοιχειώδες. Ο «Σουλτάνος». Τον ξεχάσαμε; Αν, αγαπητέ μου, υπολογίσεις τις θερμές περιοχές όπου ο πόλεμος είναι καθημερινός. Και αν υπολογίσεις ότι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, ε τότε η «Ασπίδα του Αχιλλέα» προστασία εθνική. Πράξη πατριωτική. Και σωτηρία υπαρξιακή.

Υπάρχει καλύτερος από τον Κυριάκο; Ναι. Ποιος; Ο Κυριάκος!