Άννα Παναγιωταρέα

Ιδίως κατά την πρώτη τετραετία διακυβέρνησης -πριν από τη δεύτερη το σοσιαλιστικό ζιβάγκο είχε ήδη αλλάξει με κουστουμιά Zegna- όπου συνδιοικούσαν οι πρασινοφρουροί, επιδιδόμενοι σε πογκρόμ «υπόπτων» για δεξιά παρέκκλιση. Τότε γέμισαν οι «καταψύκτες» υπουργείων και οργανισμών από μη αρεστούς. Λίγο δεν είναι, μετά από 45 έτη συναπτά παρακολουθώντας τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ των τριήμερων εργασιών του 4ου Συνεδρίου του να ακούς συνθήματα, τραγούδια και λόγους λες και ήταν χτες...

Μα, θαρρώ πως το ίδιο συναίσθημα κατέλαβε και τους γηραιούς εκπροσώπους του ’80, που κυκλοφορούσαν στους χώρους του Τάε Κβον Ντο σαν πορτρέτα παλαιών προέδρων που κρέμονται στους τοίχους ποδοσφαιρικών συλλόγων. Χαίρονταν που άκουαν τους συντρόφους να υπόσχονται ότι «θα τον γυρίσουμε τον ήλιο, σίγουρα ναι!», με τα παραφερνάλια της Αλλαγής, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Κι όμως, κύλησε τόσο νερό στο αυλάκι: μεγάλες ήττες, αποτυχημένες πολιτικές επιλογές, αλλεπάλληλες «κακουχίες» από το «βαφτισμένο» καλαμπόκι των Ν. Αθανασόπουλου και Σ. Αποστολόπουλου, την ΕΤΒΑ που αγόρασε δύο πλοία-φαντάσµατα, την κρατική ΠΡΟΜΕΤ με τον λαθραίο υπερτιµολογημένο καφέ, τις οβίδες της ΠΥΡΚΑΛ, αλλά και τους Κοσκωτά, Κουτσόγιωργα, Ακηδες και λοιπούς - για να πηγαίνουν τα λεφτά σε κάποιες τσέπες. Αλλα ονόματα -και σύγχρονα- δεν λέμε, μια και κάποιοι ζουν ακόμη.

Αυτά κι άλλα πολλά θυμηθήκαμε, καθώς τα social media της τετραπλής ηγεσίας γέμισαν από βιντεάκια «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Κρίμα να μη συμβουλευτούν τον παρόντα Κώστα Λαλιώτη δημιουργώντας κάτι σύγχρονο και φρέσκο. Αλλά όταν η Δεξιά έχει διπλάσιο ποσοστό από το ΠΑΣΟΚ, σημαίνει πως είναι πολλοί εκείνοι που θυμούνται όλα τα προηγούμενα συν το «είπαμε ένα δωράκι, αλλά όχι και 500 εκατ.» του Ανδρέα Παπανδρέου στον Δημήτρη Μαυράκη, γενικό διευθυντή της ΔΕΗ, το «δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε» του «αντ’ αυτού» Κουτσόγιωργα, τις υποκλοπές από τον διοικητή του ΟΤΕ Θεοφάνη Τόμπρα. Είναι που το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν κοίταξε την κύφωσή του!

Το Συνέδριο πέρασε μάλλον αδιάφορα και όχι γιατί δεν υπήρξαν φανερές εντάσεις ανάμεσα στα στρατόπεδα, αλλά τι θα πρόσφερε μια αντιπαράθεση όταν όλα ήταν μιλημένα; Αμφισβήτησε κανείς το ανδρουλάκειο ταλέντο; Ούτε επεφύλαξαν εκπλήξεις οι καταμετρηθείσες δυνάμεις. Μόνη ίσως, η εκλογή τριών γυναικών -μία η Διαμαντοπούλου, μία η Αντωνίου- στους 61 πρώτους εκλεγέντες! Τόση ισότητα πώς να την αντέξεις! Η έκβαση του Συνεδρίου ήταν απολύτως προβλέψιμη, με συντριπτική την πλειοψηφία των συνέδρων του προέδρου. Οπότε ακούστηκε το καθιερωμένο «Να τος, να τος ο πρωθυπουργός»! Καλά, αυτό δεν το πιστεύει ούτε ο Ανδρουλάκης!

Δεν έχω αμφιβολία ότι το 4ο Συνέδριο θα αποτελέσει, ad hoc, αντικείμενο μελέτης στις Πολιτικές Επιστήμες: πρώτη φορά, παραμονές προεκλογικού έτους, έγινε συνέδριο κόμματος με ζέον ζήτημα να αποκλειστεί η μετεκλογική συνεργασία με την πρωτεύουσα κομματική δύναμη. Ωστόσο, με ποσοστό 11%-12% μάλλον το ΠΑΣΟΚ φαντασιώνεται ότι διεκδικεί πρωτοκαθεδρία και διεύρυνση με φθαρμένα υλικά. Ξέχασε ότι κατέλαβε τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λόγω της αριστερής κατεδάφισης. Δεν το επέλεξε ο πολίτης. Του λείπει και η ενσυναίσθηση: η «πατριωτική ψυχή του» αποφάσισε τη μετεκλογική αστάθεια. «Με μία ψήφο διαφορά»; «Οποιος στη μάχη πάει για να πεθαίνει, στρατιώτη μου, για πόλεμο δεν κάνει»...

Τι περίμενε ο πολίτης από το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διεκδικεί την επαναφορά του στην εξουσία; Συγκροτημένο πρόγραμμα, ρεαλιστικό προϋπολογισμό για τη θεραπεία των ανισοτήτων, σαφείς θέσεις για το Στεγαστικό, την ακρίβεια, το περιβάλλον, την άμυνα, τον πόλεμο -δεν αντιμετωπίζεται με αντιπολεμικά συνθήματα-, την αναδόμηση της πνέουσας τα λοίσθια δημόσιας διοίκησης. Τι εξέπεμψε; Επεα πτερόεντα και «λεφτά υπάρχουν», μνήμες Μεσογειακών Προγραμμάτων σε «Μερσεντές αγροτικές» και καλοφαγωμένες «μετεκπαιδεύσεις». Ητοι; Στασιμότητα, αμηχανία, δισταγμοί. Πώς να εμπνεύσει με αυτή την παλαιοκομματική δομή και αντίληψη; Ανέδειξε ή στήριξε προοδευτικές λύσεις; Φορολόγηση πλούτου. Εργατικά προβλήματα κατέχοντας τη διοίκηση της ΓΣΕΕ. Κάτι να είχαμε να λέγαμε...

Συγγνώμη, εντέλει, που ρωτώ, αλλά μήπως ο Μητσοτάκης πρότεινε στον Ανδρουλάκη να συγκυβερνήσουν και το κρατά μυστικό επτασφράγιστο; Εκτός από συμπατριώτες, άλλο κοινό δεν βλέπω να έχουν. Φανταστείτε ότι χάρη στην εμμονή του Δούκα το ΠΑΣΟΚ έκανε ολόκληρο Συνέδριο πώς να μη συγκυβερνήσει! Αυτό είναι το κύριο και καίριο σήμερα; Πού ζούνε; Ο Μητσοτάκης δηλώνει ότι μόνη η Ν.Δ. μπορεί να εγγυηθεί την πολιτική, οικονομική και κοινωνική σταθερότητα, τα εθνικά συμφέροντα σε όλα τα μέτωπα, την ασφάλεια και την τάξη. Δεν τον άκουσα να λέει «χωρίς το ΠΑΣΟΚ χανόμαστε»...

Για να καταλάβουμε: το ΠΑΣΟΚ -του «όχι σε όλα»- επιλέγει τη συνεργασία με «δημοκρατικές δυνάμεις». Εντάξει. Να κατονομάσει τις φερέγγυες με τις οποίες θα συγκροτήσει κυβέρνηση. Να ξέρουν οι πολίτες τη στιγμή που θα σταθούν μπροστά στην κάλπη ότι ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ η μετεκλογική σύμπραξη είναι Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, Φάμελλος, Τσίπρας, άλλος. Ασχετο αν όλοι μαζί συμποσούνται σε 22%-23%. Κι αυτό βαρύ-βαρύ. Οι καιροί απαιτούν ισχυρή κυβέρνηση. Οχι θερινή επιθεώρηση στο Δελφινάριο...

Το ΠΑΣΟΚ, με δεδηλωμένη πλέον την άρνηση για μετεκλογική συνεργασία με τη Ν.Δ., προσφέρει ουσιαστική, εθνική υπηρεσία: υποδεικνύει σαφώς στον εχέφρονα πολίτη να ψηφίσει Μητσοτάκη, διότι παραφράζοντας -ελαφρά- τον Καβάφη: «Στα σοβαρά πράγματα είναι πάντοτε επιμελέστατος**».

Σημειώσεις
* «Carmina Burana» είναι καντάτα που συντάχθηκε το 1935 και το 1936 από τον Καρλ Ορφ, βασισμένη σε 24 ποιήματα μεσαιωνικής συλλογής.
** Κ.Π. Καβάφης, «Ποιήματα». «Βυζαντινός άρχων, εξόριστος, στιχουργών», εκδ. Ικαρος, 1963.