Άννα Παναγιωταρέα

Βασικά, ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας. Οι αρχηγοί της έσπευσαν να ερμηνεύσουν την πρωθυπουργική αναγγελία ως «αλλαγή ατζέντας» -προκρίνοντας την απόρριψή της-, πιστεύοντας ότι πολιτικά ζημιώνεται ο Μητσοτάκης. Η αποστροφή του «δεν θα υπάρξει μετεκλογικό χάος, θα υπάρξει Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος ή κάτι αριστερό» προσκαλεί σε άμεση σύγκριση των... πολιτικών μεγεθών.

Ο πρωθυπουργός έφερε μπροστά στα μάτια μας μελλοντικό δυστοπικό πολιτικό τοπίο καθιστώντας τους πολίτες υπεύθυνους για τις επιλογές τους. Μόνη η ονομαστική αναφορά στους επίδοξους διαδόχους του είναι φοβιστική. Το αίτημα Ανδρουλάκη «πρώτο το ΠΑΣΟΚ, έστω με μία ψήφο διαφορά» επιβεβαιώνοντας την ηττοπάθειά του, «το κάτι αριστερό» ως «αναμνηστικό» της τραγικής διακυβέρνησης Τσίπρα, η κοινοβουλευτική επιθετικότητα της Κωνσταντοπούλου, η τηλεοπτική πώληση της ιερής «αλληλογραφίας» από τον Βελόπουλο προκαλούν δέος. Είναι λάθος η τακτική που ακολουθούν; Είναι δηλωτική παντελούς έλλειψης επαφής με την πραγματικότητα. Αλλά το 2026 δεν επιστρέφει στο 2015.

Ο πρωθυπουργός σωστά δήλωσε την αποφυγή μετεκλογικού χάους παρουσιάζοντας τους εν δυνάμει πρωθυπουργούς. Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος ή «κάτι αριστερό». Μόνο που η απόσταση των εν δυνάμει από τη δυνατότητα διακυβερνησιμότητας απέχει παρασάγγας. Οπότε η επιλογή του χάους είναι όλη... δική μας. Οσα έως τώρα θεωρούμε δεδομένα, δεν θα αντέξουν ούτε στο πρώτο εξάμηνο. Στο ερώτημα «μετά τον Μητσοτάκη, ποιος;» δεν υπάρχει απάντηση. Ούτε διαφαίνεται διέξοδος. Ακόμη κι όταν οι πολίτες δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις από αναποφάσιστοι έως εξοργισμένοι αναγνωρίζουν τον Μητσοτάκη ως τον πλέον κατάλληλο για πρωθυπουργό.

Είναι αλήθεια ότι έγιναν λάθη και προβληματίζει η επόμενη τετραετία. Εσκασαν σκάνδαλα που έπρεπε να είχαν ελεγχθεί. Συμπεριφορές του πολιτικού προσωπικού -για να το πω κομψά- εξοργίζουν τους πολίτες.

Η κυβέρνηση από το 2023 έχασε πολύτιμο χρόνο χωρίς να προχωρήσει σε υπεσχημένα: μεταρρυθμίσεις στην απόδοση Δικαιοσύνης, έλεγχο διαφθοράς στους αρμούς του κράτους, νόμοι, όπως η Πανεπιστημιακή Αστυνομία, δεν εφαρμόστηκαν. Αλλά συγχρόνως έγιναν πολλά και μεγάλα βήματα. Σήμερα η Ελλάδα είναι διεθνώς υπόδειγμα πολιτικής σταθερότητας και οικονομικής ανάκαμψης.

Οι πολίτες αναγνωρίζουν ότι ο τυφλός πολιτικός ανταγωνισμός με ύβρεις, ψευδείς καταγγελίες, γκρίζες αντιπαραθέσεις επί εθνικών θεμάτων είναι ατελέσφορος. Ο διαχωρισμός σε προδότες και πατριώτες δεν συγκινεί. «Μονοπρόσωπα» πολιτικά μορφώματα, αρδευόμενα από συγκινησιακές φορτίσεις, αποκαλώντας «πρωθυπουργική προδοσία» την τραγωδία στα Τέμπη, απαιτώντας την κατάργηση της άμβλωσης -νόμος του 1986- και δημοψήφισμα για τη χάραξη εξωτερικής πολιτικής παραπέμπουν στο ρητό «Η βλακεία είναι πιο επικίνδυνη από την άγνοια».

Η κυβερνητική στρατηγική 2026-2027 βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, καθορίζοντας τις κυβερνητικές πολιτικές μέσα στο αυστηρό πλαίσιο του εναπομείναντος πολιτικού χρόνου. Δεν λες και λίγες τις 470 μέρες έως τον εκλογικό Απρίλη. Οσο η αντιπολίτευση επιδίδεται σε ακροβατισμούς αντιμητσοτακικού μετώπου τόσο απομακρύνεται από τις «ανεκπλήρωτες» επιθυμίες της. Στις επόμενες 470 μέρες η κυβέρνηση παραδίδει από Εβρο έως Ανάφη χιλιάδες έργα δημιουργώντας τη σύγχρονη Ελλάδα. Με αυτοπεποίθηση και δυναμική νηφαλιότητα ανοίγει νέους διεθνείς διαύλους συνεργασίας και επικοινωνίας. Το πείραμα «αναταραχή, ωραία κατάσταση» αποδείχθηκε επικίνδυνο.

Πάμε από την αρχή. Οι πέντε πυλώνες για τη συνταγματική αναθεώρηση δεν απαντώνται με τυφλές επιθέσεις των κομμάτων που αγωνιούν για την επιβίωσή τους. Η άσκηση τοξικού λόγου στην αντιπαράθεση με τη θεσμικά συντεταγμένη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος δεν προσφέρει ψήφους. Πόσες φορές αναγγέλθηκε... Πόσες φορές τορπιλίστηκε από κοντόφθαλμα κομματικά συμφέροντα... Πόσες φορές ακόμη θα παραπεμφθεί «στην αρχή της άλλης τετραετίας»...

Αν οι ηγεσίες των κομμάτων «ου βούλονται συνιέναι» στην υπεράσπιση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ου προς θάνατον. Δεν πρόκειται να έχουμε διαδηλώσεις για τη διάρκεια της προεδρικής θητείας, γιατί δικαστές και Βουλή θα συναποφασίζουν για την παραπομπή υπουργών. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ήδη λειτουργούν. Ακόμη και η πρόταση άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, σε συνάρτηση με την αξιολόγησή τους, είναι μάλλον χωλή. Αλλωστε, ούτε το ΠΑΣΟΚ -και το παράδοξο- ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ διαφωνούν, τουλάχιστον, στα χαρτιά.

Αυτό που θα αποτελούσε τομή στην κακοφορμισμένη δημόσια διοίκηση είναι η μη -εξασφαλισμένη- μονιμότητα για τους νεοπροσλαμβανόμενους υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος. Πολύ σοβαρός λόγος διαμόρφωσης ισχυρoύ ρεύματος υπέρ του Μητσοτάκη. Θα συνεισέφερε στην αλλαγή της καθεστώσας δημοσιοϋπαλληλικής αντίληψης τοποθετώντας στο κέντρο της λειτουργίας της και των υπηρεσιών της τον ταλαιπωρημένο πολίτη. Αισιοδοξώ; Ποτέ δεν ξέρεις...

Στους δύο επόμενους μήνες, η -θεσμοθετημένη- διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης δεν θα επιτρέψει να πλήξουμε. Η διασκεδαστική αντιπολίτευση θα επιληφθεί δεόντως παραπέμποντάς τη στο ίδιο ράφι με τις προηγούμενες...