Ανδρέας Ζούλας

Το επαναλαμβάνω προς εμπέδωσιν, ως αντικειμενική διαπίστωση με βάση τα πεπραγμένα των δύο κυβερνητικών περιόδων της Νέας Δημοκρατίας, υπό την ηγεσία και πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη, σε αντιπαραβολή με τα πεπραγμένα της Αντιπολίτευσης. Τελικό αποτέλεσμα αυτής της κυβερνητικής πορείας είναι η διαπίστωση ότι:

-Η Ελλάδα ποτέ άλλοτε - όχι μόνο στην διάρκεια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας μέχρι τώρα, αλλά γενικότερα - δεν βρισκόταν σε καλύτερη θέση και όσον αφορά την διεθνή της θέση, τις συμμαχίες της - ιδίως και κυριότατα με τις Ηνωμένες Πολιτείες - και τις δυνατότητες και προοπτικές δυναμικής οικονομικής ανάπτυξης. Παράλληλα, με την κυβερνητική πρόταση για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, ετοιμάζεται να κάνει βαθύ εκσυγχρονισμό της θεσμικής συγκρότησης της Πολιτείας μας. Αυτά είναι δεδομένα και αναγνωρίζονται σε διεθνές επίπεδο, όσο και αν αμφισβητούνται από τις λοιπές «πολιτικές δυνάμεις» της χώρας, ανεξάρτητα από την εμφανέστατη την ανεπάρκειά τους.

Η πορεία που διέδραμε η χώρα κατά την διακυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ακολουθείται ούτε τυχαία, ούτε με «αυτόματο πιλότο». Το κυριότερο, βασικότερο στοιχείο πολιτικής ήταν εξ αρχής ότι ο Μητσοτάκης και πριν ακόμη αναλάβει την πρωθυπουργία είχε έτοιμο επιτελείο και έτοιμο πρόγραμμα, με σταθερούς στόχους, που τώρα δημιουργούν νέες προοπτικές. Πριν όμως από στόχους και προγράμματα, το πρωταρχικό στοιχείο είναι «τα πρόσωπα». Μετά από δύο θητείες, υπάρχει μια πλειάδα νέας γενιάς πολιτικών που θα διαδραματίσουν ενεργότατο ρόλο στην πολιτική ζωή και κατά την προσεχή τετραετία – που θα κριθεί στις εκλογές – αλλά και στην κρίσιμη «δεκαετία του 2030», που, με βάση τα σημερινά δεδομένα, αναμένεται να είναι για την χώρα μας η «δεκαετία της απογείωσης».

Αν επρόκειτο να αναφέρω όλα τα πρόσωπα που κατά την γνώμη μου τηρούν αυτές τις «προδιαγραφές» θα μάκρυνε πολύ το παρόν σημείωμα. Αναφέρομαι επομένως μόνο σε εκείνους που σε διεθνές επίπεδο όχι μόνο έχουν διακριθεί, αλλά και προκαλέσει ευμενέστατα σχόλια. Οι κ.κ. Πιερρακάκης και ο Παπασταύρου χαίρουν γενικής εκτιμήσεως και είναι πρόσωπα διεθνώς σεβαστά. Όπως και ο κ. Θεοδωρικάκος, οι κ.κ. Χατζηδάκης και Γεωργιάδης, οι οποίοι έχουν κάνει και κάνουν σημαντικό έργο από όποια θέση είχαν και έχουν, καθώς και ο κ. Δένδιας, ο οποίος κάνει εξαίρετη δουλειά για τον εκ βάθρων εκσυγχρονισμό της δομής των Ενόπλων Δυνάμεων, ως προς την σύνθεση του «προσωπικού» (ασχέτως αν βάλλεται πρωτίστως από «ασχέτους», αλλά και από άμεσα ενδιαφερομένους να μη θιγούν τα κακώς κείμενα). Το έργο του κ. Δένδια είναι εξαιρετικά δύσκολο, μακρόπνοο, αλλά και το περισσότερο αναγκαίο για την ολοκληρωμένη αμυντική θωράκιση της χώρας. Δεν είναι έργο που σχεδιάζεται και υλοποιείται σε μια υπουργική θητεία…

-Ο αποφασιστικός παράγων της γενικής βελτίωσης της θέσης της χώρας είναι βεβαίως η κυβερνητική εξωτερική πολιτική, ασκούμενη από τον κ. Γεραπετρίτη, ο οποίος αρμονικότατα συνεργάζεται με ένα έμπειρο διπλωματικό δυναμικό, ώστε αυτό, χωρίς «αυθαίρετες» πολιτικές παρεμβάσεις, αλλά και «κομματικούς εγκαθέτους», να αποδίδει το μέγιστο. Αν γενικότατα αναφερθούμε σε μείζονος σημασίας αποτελέσματα της εξωτερικής μας πολιτικής, θα σημειώναμε:

Πρώτον και κύριο την ουσιαστική αναβάθμιση των παραδοσιακών σχέσεων με τις ΗΠΑ. Δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι χωρίς την εμβάθυνση των σχέσεων δεν θα είχαμε την πολλαπλώς επωφελή εξέλιξη, της υπογραφής των συμβάσεων για τις έρευνες νοτίως της Κρήτης. Θυμίζω ότι το – κρίσιμο – 1996 ο πρόεδρος Κλίντον «ερωτοτροπούσε» με την τουρκική «σκέψη» για γκριζάρισμα της Γαύδου, πράγμα που και ο πλέον άσχετος καταλαβαίνει τι θα εσήμαινε και τι περιπλοκές θα δημιουργούσε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Σήμερα αμερικανικές εταιρίες-κολοσσοί υπογράφουν συμβόλαια για έρευνες ακριβώς στην περιοχή αυτή. Και πρέπει να υπογραμμισθεί το γεγονός ότι οι εταιρίες αυτές δεν θα υπέγραφαν συμβόλαια αν δεν ήταν απόλυτα βέβαιες ότι τα «οικόπεδα» κατά το διεθνές δίκαιο - το αντικειμενικώς δεδομένο και ισχύον - ανήκουν στην Ελλάδα. (Παρενθετικώς να σημειώσω ότι η «αντίδραση» της Τουρκίας για το θέμα αυτό δεν έχει αποδέκτη ούτε την Ελλάδα ούτε τις Αμερικανικές εταιρίες. Απευθύνεται στην Λιβύη, ως «σήμα» ότι δεν την ξέχασε... Πάντως το τουρκολιβυκό σύμφωνο, ανυπόστατο εξ αρχής, δεν λαμβάνεται υπόψιν διεθνώς).

Αποτέλεσμα της συνεπούς εξωτερικής μας πολιτικής είναι, επίσης, το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι για τις ΗΠΑ ο πλέον αξιόπιστος σύμμαχος, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Τα σχέδια για την ανάπτυξη ναυπηγικής μονάδας στην Ελευσίνα για την επισκευή πλοίων, αλλά και την κατασκευή ακόμη και αμερικανικών φρεγατών, δημιουργούν νέες εξαιρετικά ευοίωνες προοπτικές με την εκτέλεση επενδύσεων και προγραμμάτων που δεν θα ανελάμβανε ποτέ αμερικανικός φορέας αν δεν υπήρχε η πεποίθηση ότι η Ελλάδα είναι χώρα σοβαρή, αξιόπιστη και παράγων σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της…

Αν σ’ αυτά περιοριστούμε για το κυβερνητικό έργο – επιφυλασσόμενοι για τα συνταγματικά και θεσμικά να αναφερθούμε σε άλλο σημείωμα – μπορούμε να … επισκοπήσουμε και την «μιζέρια της Αντιπολίτευσης». Αρχίζοντας από αυτά τα τελευταία…
Με την υπογραφή των συμβολαίων για τις έρευνες νοτίως της Κρήτης άκουσα νέο πολιτικό, του ΣΥΡΙΖΑ, να κρίνει τις εξελίξεις υπό το κομματικό του πρίσμα, φυσικά, αλλά και να λέει σοβαρότατα: «εγώ προσωπικά είμαι εναντίον των γεωτρήσεων»… και εξήγησε την «άποψή του». Και εγώ σκέπτομαι: Πρώτον, ο νέος αυτός πολιτικός, αν είχαμε πάλι κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα «είχε λόγο» για το μέλλον αυτών των συμβάσεων… Αλλά και, δεύτερον: Αν αυτός ο ίδιος, ο «νέος πολιτικός», πήγαινε με το βιογραφικό του σε μια από τις δύο εταιρίες-κολοσσούς θα… προσλαμβανόταν; Και σε τι θέση;

Στο ίδιο θέμα, των ερευνών και γεωτρήσεων, ο κ. Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ γενικότερα αναφέρονται στον «νόμο Μανιάτη» του 2011, με τον οποίο, πράγματι, ορίσθηκαν «υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ» περιλαμβάνουσα, η τελευταία, τα «οικόπεδα» όπου θα διενεργηθούν οι έρευνες. Και… διεκδικεί το ΠΑΣΟΚ την «πατρότητα». Ουδεμία αντίρρηση ως προς την πατρότητα του νόμου, αλλά αυτό που γίνεται τώρα δεν μπορούσε να γίνει ούτε το 2011 ούτε το 2015. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, μάλλον έχει χάσει την επαφή του με την πολιτική πραγματικότητα…

Να περάσουμε όμως στα γενικότερα της Αντιπολίτευσης. Χωρίς υπερβολή, αρκεί ένα και μόνο στοιχείο για να καταδείξει την πολιτική ανυπαρξία της σημερινής Αντιπολίτευσης. «Τρέμουν» όλα τα κόμματα – του ΠΑΣΟΚ περιλαμβανομένου – την ίδρυση του «κόμματος Καρυστιανού» (η οποία, ας σημειώσουμε, τελεί εδώ και αρκετό καιρό «υπό απαγόρευση» ως προς τις πολιτικές δηλώσεις, αρκούμενη σε «αναρτήσεις).

Ως ειδικότερη αναφορά στα κόμματα της Αντιπολίτευσης, αρχίζοντας από το ΠΑΣΟΚ, φυσικά, το κύριο στοιχείο είναι το «πολιτικώς παράδοξο» ο δις εκλεγμένος πρόεδρός του να υποδεικνύεται πανταχόθεν ως η αιτία της κομματικής καχεξίας, αλλά και … πανταχόθεν να δηλώνεται ότι «δεν αμφισβητείται»… Προσωπικώς δεν έχω καταλήξει τι είναι καλύτερο για εκείνον: Λαμβάνει τις «στρατηγικές» ενόψει των εκλογών αποφάσεις του τελών «εν πλήρει συγχύσει» ή τις λαμβάνει «εν πλήρει συνειδήσει». Τι άλλο να πω αναλογιζόμενος το «κεντρικό σύνθημα» του προεκλογικού του αγώνα: νίκη έστω και με μία ψήφο… Ιδίως μάλιστα όταν υπολείπεται της ΝΔ πάνω από δεκαπέντε μονάδες (άσε που δεν τον «θεωρούν κατάλληλο» για πρωθυπουργό και οι «ψηφοφόροι» του κατά την συντριπτική τους πλειονότητα που φθάνει τα δύο τρίτα του συνόλου. Το ίδιο ισχύει και για τις … επιθέσεις που κάνει στην Κυβέρνηση οσάκις στελέχη του ΠΑΣΟΚ συλλαμβάνονται παρανομούντα… Και βάζει σοβαρά, κατά τα άλλα, στελέχη, νέους πολιτικούς, να αναπτύσσουν επιχειρηματολογία για να καταδείξουν πόσο ευθύνεται η Κυβέρνηση για τις παράνομες «οικονομισιές» στελεχών του ΠΑΣΟΚ… Μού θυμίζουν οι επικρίσεις αυτές την θαυμάσια ταινία του Σπίλμπεργκ «Πιάσε με αν μπορείς»… όπου ο ευφυέστατος νεαρός απατεών επωφελείται από τα «κενά» του συστήματος και θησαυρίζει…

Αλλά και το «άνοιγμα» του ΠΑΣΟΚ που αποφάσισε ο κ. Ανδρουλάκης υπό την πίεση του «αδυσώπητου … υποστηρικτή του», κ. Δούκα, αποδεικνύεται μονομερές - αυτοκτονικό - άνοιγμα προς τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ…

Πρέπει να πούμε ότι ο ισχυρότερος εσωκομματικός παράγων – αντίρροπος του κ. Ανδρουλάκη – είναι ο κ. Δούκας. Αυτός πιστεύει ειλικρινά, όπως λέει, ότι είναι δυνατή και επιβεβλημένη η σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ με τις «δυνάμεις της Αριστεράς». Και μέσα σ’ αυτές περιλαμβάνονται, πλην του ΣΥΡΙΖΑ, «τάσεις» και «εκφράσεις» που μαζεύτηκαν σε ένα απίθανο συνονθύλευμα και τον εκτίναξαν από το 12% στον θώκο του πρώτου δήμου της χώρας. Για να διαπιστώσει εκεί πώς … εκδικείται η «ψήφος συμπαράταξης» αλλοπρόσαλλων «δυνάμεων»: Μια νεαρή δημοτική σύμβουλος του – συμπράξαντος – ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κατατυραννάει τον κ. Δούκα με τις ατελεύτητες επί παντός θέματος της ημερησίας διατάξεως αγορεύσεις της, γεγονός που κάνει τον ίδιο να … μελαγχολεί και τον κ. Μπακογιάννη να υπομειδιά (όποιος δυσπιστεί δεν έχει παρά να «μπει» στην ιστοσελίδα του Δήμου Αθηναίων και να παρακολουθήσει «ζωντανή» μια οποιαδήποτε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου…). Τέτοια σύμπραξη επιζητεί ο κ. Δούκας και σε πολιτικό-κυβερνητικό επίπεδο, ώστε όλοι μαζί να χειριστούν τα θέματα εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής της χώρας… Κυριολεκτικώς «απογειωμένα πράγματα»…

Στην «πιο αριστερά» περιοχή, η κατάσταση δεν μπορεί να «διαμορφωθεί». Υπάρχουν δύο, βασικοί, «πόλοι» στον «χώρο». Ο κ. Φάμελλος, με τα «κλειδιά» και την σφραγίδα του ΣΥΡΙΖΑ προτείνει, προσκαλεί και αναμένει. Κυρίως αναμένει τον «Αλέξη». Ο οποίος όμως μάλλον θα περιφέρεται με την «Ιθάκη» του, μέχρι να διαπιστώσει ότι ισχύει απολύτως γι’ αυτόν η μοιραία διαπίστωση ότι «δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό…» (Καβάφης «Η Πόλις»). Σε ποιον απευθύνεται ο κ. Τσίπρας, μόνο ο ίδιος γνωρίζει, αν μπορεί να λεχθεί κάτι τέτοιο, λαμβανομένης υπόψιν της «κεντρικής» - εξόχως παράδοξης - επιλογής του, να αναζητεί «νέους» φίλους αποδιώχνοντας τους παλιούς, ως αποτυχημένους και ξεπερασμένους, παρά το γεγονός ότι ίδιος δηλώνει υπερήφανος για το έργο του (το οποίο όμως μαζί τους έφερε «εις πέρας»). Βγαίνει νόημα; Έτσι ακριβώς παράγεται το «φαινόμενο» των κ.κ. Φάμελλου – Αλέξη, των δύο πόλων που, «φορτισμένοι» με το αυτό ακριβώς «φορτίο» όσο τείνουν να ενωθούν τόσο απωθούνται…

Στα λοιπά κόμματα της Αντιπολίτευσης κρίνω ότι παρέλκει να αναφερθώ. Μόνο δύο μικρές νύξεις: Σημειώνω το «κάλεσμα» του Νατσιού στην κυρία Καρυστιανού, η οποία μπορεί, αν θέλει να προσχωρήσει στο κόμμα του, γιατί είναι… παλαιότερο. Και κλείνω με τον αφορισμό του κ. Βελλόπουλου ότι δεν συνεργάζεται με κανέναν γιατί η Ελληνική Λύση» θα κυβερνήσει μόνη της…

Ας μου επιτρέψουν τα κόμματα της Αριστεράς (πλην ΚΚΕ) μια προσωπική εκτίμηση: Πιστεύω ότι η διαδικασία Αναθεωρήσεως του Συντάγματος είναι ευκαιρία για μια προσπάθεια συγκρότησης σοβαρού πολιτικού λόγου, μακριά από προσφερόμενες - ή μη - ευκαιρίες «αντιπολιτευτικής δράσης». Αυτό είναι το ένα. Και το δεύτερο: Τις προσεχείς εκλογές πρέπει να πάψουν να τις θεωρούν ως σημείο ενδεχόμενης «κυβερνητικής δράσης» τους, … αυτοδυνάμως ή εν συμπράξει. Πρέπει να δουν τις εκλογές, όπως – γι’ αυτά – είναι: Αφετηρία περιόδου σοβαρής ανασυγκρότησης. Αυτό ισχύει φυσικά ιδίως για το ΠΑΣΟΚ…