Ο Sonke Wia στην Γκαλερί Kapopoulos στο Μοναστηράκι- G. E. Kapopoulos Auction House «From the illegal until the framed»
(«Από το παράνομο ως το καδραρισμένο») Εγκαίνια 23 Ιουνίου
Η νέα ατομική έκθεση του κορυφαίου καλλιτέχνη της street art Sonke Wia με τίτλο «From the illegal until the framed», εγκαινιάζεται στον χώρο τέχνης G. E. Kapopoulos Auction House στο Μοναστηράκι στις 23 Ιουνίου (18:00 - 22:00) παρουσία του καλλιτέχνη.
Ο χώρος κάθε άλλο παρά τυχαία επελέγη για να φιλοξενήσει την έκθεση, καθώς βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της Αθήνας, δίπλα στους δρόμους που η τέχνη του Sonke Wia ανθεί. Άλλωστε έργα του καλλιτέχνη κοσμούν και τους εξωτερικούς τοίχους της γκαλερί.
«Είναι η άμεση μετάβαση από τους δρόμους και το «παράνομο» που λέει ο τίτλος της έκθεσης ως το «καδραρισμένο» στους τοίχους της γκαλερί και πώς ένα λαϊκό δημιούργημα μετατρέπεται σε καμβά και συλλεκτικό αντικείμενο», σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης Γρηγόρης Ε. Καπόπουλος. Η θεματική της έκθεσης πραγματεύεται τη διαλεκτική σύνδεση ανάμεσα στην τέχνη του δρόμου και τον εκθεσιακό χώρο της γκαλερί.
O Sonke Wia παρουσιάζει στο γνώριμο pop art ύφος του ασπρόμαυρες, κοπέλες και ζευγάρια με πολύχρωμες υπογραμμίσεις, κατακόκκινες καρδιές και καρουζέλ, ενώ σε ένα έργο του φαίνεται να προσπαθεί να αποτυπώσει τον ίδιο του τον εαυτό απέναντι από το καβαλέτο του με στοιχεία της παιδικής του ηλικίας. Ο ίδιος αφιερώνει την έκθεση του αυτή στη μνήμη της μητέρας του.
Κλείσιμο
Να σημειώσουμε ότι τα εκτιθέμενα έργα συνοδεύονται από qr code, το οποίο ο επισκέπτης της έκθεσης μπορεί να σκανάρει με το κινητό και να παρακολουθήσει βίντεο και φωτογραφίες από την περιπέτεια δημιουργίας των έργων, καθώς και ντοκουμέντα από τη δράση του καλλιτέχνη στους δρόμους, μία διαδραστική, αλλιώτικη γνωριμία τόσο με το έργο όσο και με τον ίδιο τον Sonke.
Στο κείμενο του για την έκθεση με τίτλο «Η τύχη των τοίχων» ο καθηγητής, ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης υπογραμμίζει ανάμεσα σε άλλα:
«Πρωτοείδα τα έργα του Sonke Wia πριν από πολλά χρόνια στους παράδρομους των Εξαρχείων και στην αρχή Σόλωνος. Στριμώχνονταν άβολα έτσι όπως ήταν μονοθεματικά και ασπρόμαυρα, ανάμεσα σε άλλες εικόνες πιο επιθετικές και κραυγαλέες. Σαν να παρεμβάλλεται ένα lied του Σούμπερτ σε μια συναυλία των Metallica… Στη συνέχεια τα έργα του ταξίδεψαν κι αλλού. Στο Παρίσι, ας πούμε…
Σήμερα ο Sonke Wia κάνει επίσης κάτι πολύ απλό και συγχρόνως πολύ ιδιαίτερο: Φέρνει τις street art εικόνες του από τους παράνομους και κυνηγημένους τοίχους ή τις μάντρες των εργοστασίων στον μουσαμά και την ασφάλεια του εργαστηρίου περικλείοντας τις σ' ένα πλαίσιο. Κάπου υπάρχει και το Καρουζέλ ενός πολύχρωμου Λούνα Παρκ μόνο που γυρίζει τα σκοτωμένα παιδιά της Παλαιστίνης. Αυτά που δεν πρόλαβαν να παίξουν. Μην τρομάζετε. Ο θάνατος δεν είναι πιο τρομαχτικός από τη ζωή. Κατά τ' άλλα πρόκειται για τα ίδια κορίτσια, τα ίδια, αγκαλιασμένα ζευγάρια, σαν τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα, ή τον Πόλεμο και την Ειρήνη, μόνο που τώρα φιλοδοξούν να μεταφέρουν την σιωπηλή, ερωτική τους επανάσταση ή το δράμα τους, εξαρτάται - αφού συνέχεια αγαπιούνται και χωρίζουν οι άνθρωποι - από τον δρόμο στο σπίτι. Σε όποιον έχει την ευφυία να το καταλάβει...”
Ο επιμελητής της έκθεσης Γρηγόρης Ε. Καπόπουλος σημειώνει στο δικό του κείμενο:
«Μήπως οι τοίχοι με τα γκράφιτι είναι τα μουσεία του μέλλοντος; Πάντως η γκαλερί Kapopoulos πρωτοέφερε στην Ελλάδα διάσημους σήμερα street artists όπως ο Banksy, ο Brainwash ή ο Blekle Rat. Εδώ και πολλά χρόνια, έχω περισσότερο από μία τυπική συνεργασία, μια προσωπική σχέση κι έναν ουσιαστικό, καλλιτεχνικό αλλά και ανθρώπινο, διάλογο με τον φίλο μου Αλέκο, τον διάσημο - άσημο street artist Sonke Wia, τον άγνωστο για τους πολλούς αλλά τόσο γνωστό σε εμένα.
Ο ίδιος αυτοσυστήνεται σεμνά ως απλός γκαφιτάς. Παρ' ότι έχει συνεργαστεί με μεγάλες γκαλερί του εξωτερικού παράλληλα με την μυστική, αθηναϊκή του πορεία. Ένας doctor Jekyll και ένας κύριος Hide (δηλαδή κρυμμένος); Όχι. Ο καλλιτέχνης αυτός βιώνει αληθινά την διχοστασία, το διπλό πρόσωπο των καιρών μας και το εκφράζει με τον δικό του πολύ συναισθηματικό τρόπο.
Πρόκειται επίσης για έναν καλλιτέχνη που τα ερωτήματα ως προς τον ίδιο και τη δουλειά του, είναι περισσότερα από τις τυχόν απαντήσεις. Έτσι είναι: Χωρίς μυστήριο δεν υπάρχει αλήθεια. Προσωπικά έχω παρακολουθήσει τόσο τις αισθητικές του αναζητήσεις του όσο και τους προβληματισμούς ή τις αγωνίες που αυτή η ζωγραφική περιπέτεια εκφράζει. Συνυπολογίζοντας το κυνηγητό με την αστυνομία τις νύχτες ή την μοναξιά στο ατελιέ ενός δημιουργού που ζει τη νύχτα - και για τη νύχτα - και που συνήθως κοιμάται - όπως κι οι γάτες του εξάλλου - την ημέρα…
Ο μεγάλος μαέστρος BernardHaitink είχε πει για τον πρωτοπόρο συνθέτη Gustav Maler: «Είχε το εξαιρετικό ταλέντο να είναι δυστυχισμένος!» Διερωτώμαι αν μπορεί να υπάρχει τέχνη χωρίς να ξεκινάει από εσωτερική θλίψη και μιαν υπαρξιακή λύπη. Κι από την άλλη αν υπάρχει διαφορετικός τρόπος για να ξεφύγεις από τη λύπη ή τη μελαγχολία σου, εκτός από την μοναδική χαρά και την ανάταση που μόνο η τέχνη χαρίζει.
