Έλληνας ερευνητής στη Δανία σχεδιάζει drone για τη διάσωση ναυαγών

Οι τεχνολογίες αυτόνομης πλοήγησης και η τεχνητή νοημοσύνη βρίσκουν συνεχώς νέες εφαρμογές, σε τομείς που δύσκολα φαντάζετια κανείς, όπως οι διασώσεις. Στόχος είναι να μειωθεί ο χρόνος αντίδρασης σε κρίσιμα περιστατικά, εκεί όπου κάθε λεπτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό.

Σε αυτό το πλαίσιο, ένα drone που αναπτύσσεται στη Δανία εξοπλίζεται με θερμικές κάμερες, έξυπνους αλγόριθμους αναζήτησης και δεδομένα για τον άνεμο και τα ρεύματα, ώστε να εντοπίζεται πιο γρήγορα το σημείο όπου μπορεί να βρίσκεται ο ναυαγός.

Το σύστημα αναπτύσσεται από τον Έλληνα διδακτορικό ερευνητή στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δανίας, Δημοσθένη Αγγελή, και παρουσιάστηκε ως μια λύση για ένα από τα πιο δύσκολα σενάρια στη ναυσιπλοΐα: τον άνθρωπο στη θάλασσα. Όταν κάποιος πέσει από πλοίο, το σκάφος πρέπει να μειώσει ταχύτητα, να σταματήσει, να οργανώσει την επιχείρηση και να ρίξει σωστική λέμβο, ενώ στο μεταξύ ο άνθρωπος μπορεί να έχει παρασυρθεί από το αρχικό σημείο.


Μάχη με τον χρόνο

Το drone έχει διάμετρο 2,4 μέτρα, βάρος 24,8 κιλά και αυτονομία πτήσης περίπου 30 λεπτών. Μπορεί να μεταφέρει επιπλέον φορτίο έως 20 κιλά, ανάλογα με τις συνθήκες, ενώ έχει σχεδιαστεί ώστε να σαρώνει περιοχή έως και ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για ένα μικρό gadget, αλλά για ένα εργαλείο διάσωσης που προορίζεται για πραγματικές, δύσκολες συνθήκες στη θάλασσα.

Το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι μπορεί να κινηθεί άμεσα, πριν ακόμη ολοκληρωθούν όλες οι διαδικασίες από το πλοίο. Από ψηλά, έχει καλύτερη εικόνα της επιφάνειας της θάλασσας και μπορεί να ελέγξει πιο γρήγορα περιοχές όπου είναι πιθανό να έχει παρασυρθεί ο άνθρωπος. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε κρύα νερά, όπου η υποθερμία και η εξάντληση μειώνουν γρήγορα τις πιθανότητες επιβίωσης.

Το πρωτότυπο διαθέτει τρεις τύπους καμερών: κανονική, υπέρυθρη και θερμική. Η θερμική κάμερα είναι αυτή που μπορεί να κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά, καθώς ανιχνεύει τη θερμότητα του σώματος στο νερό, ακόμη και όταν η ορατότητα είναι περιορισμένη ή όταν η επιχείρηση γίνεται τη νύχτα.

Οι αλγόριθμοι του συστήματος δεν ψάχνουν τυχαία. Υπολογίζουν πού είναι πιθανότερο να έχει καταλήξει ο άνθρωπος, λαμβάνοντας υπόψη τον χρόνο που πέρασε από την πτώση, την πορεία του πλοίου, τον άνεμο και τα θαλάσσια ρεύματα. Έτσι, το drone αποφεύγει να σπαταλά μπαταρία ψάχνοντας δύο φορές στα ίδια σημεία ή σε περιοχές με μικρή πιθανότητα εντοπισμού.


Υψηλό ποσοστό επιτυχίας

Στις δοκιμές που έχουν γίνει μέχρι τώρα, το σύστημα έδειξε ποσοστό επιτυχίας άνω του 80% στον εντοπισμό ανθρώπων σε κίνδυνο. Οι δοκιμές έγιναν τόσο στη στεριά όσο και πάνω από το Κάτεγκατ, τη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στη Δανία και τη Σουηδία, με τη χρήση ανθρωποειδούς ομοιώματος που φορούσε θερμαινόμενο γιλέκο.

Το επόμενο βήμα είναι ακόμη πιο πρακτικό: το drone να μπορεί να μεταφέρει φουσκωτό σωσίβιο με GPS και να το ρίχνει στον άνθρωπο που κινδυνεύει. Έτσι, δεν θα τον εντοπίζει απλώς, αλλά θα του δίνει περισσότερο χρόνο μέχρι να φτάσει η σωστική λέμβος. Σε νερά με θερμοκρασία από 4 έως 10 βαθμούς Κελσίου, ένα σωσίβιο μπορεί να αυξήσει σημαντικά τον χρόνο επιβίωσης, μετατρέποντας τα κρίσιμα λεπτά σε πολύτιμη παράταση.

Υπάρχει, βέβαια, ακόμη δρόμος μέχρι να μπει σε κανονική χρήση. Η προσγείωση σε κινούμενο πλοίο είναι τεχνικά δύσκολη, ειδικά όταν το κατάστρωμα... πηγαίνει κι έρχεται από τα κύματα. Η ομάδα προσπαθεί να αναπτύξει μέθοδο ώστε το drone να προσγειώνεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, βασισμένο σε όσα βλέπουν οι κάμερές του σε πραγματικό χρόνο.