Παιδιά: Όχι πια τιμωρία, μόνο… «Time In»

Εχθές μεταμορφώθηκα! Όχι. Δεν έγινα πριγκίπισσα, ούτε βάτραχος. Σε κακιά μάγισσα έφερνα περισσότερο. Από το θυμό μου, τα μάτια μου πετούσαν φλόγες, τα χείλη μου έγιναν στενά σαν επιφάνεια βελόνας, τα μαλλιά μου είχαν σηκωθεί όρθια και η φωνή μου… αυτή η φωνή μου. Δυνατή, τσιριχτή, ανατριχιαστική, σαν τις κιμωλίες που σέρναμε παιδιά στο μαυροπίνακα: «Αν σας πιάσω θα σας σκίσω! Και τους δύο. Θα σας τα βγάλω τα αυτιά! Αγόρι μου, σου έχω πει ένα εκατομμύριο φορές να μην κάνεις πατίνι μέσα στο σπίτι. Αυτή είναι η πέμπτη κορνίζα που σπας! Κορίτσι μου, σου έχω πει δύο εκατομμύρια φορές να μη ζωγραφίζεις επάνω στους τοίχους! Αυτή είναι η δέκατη φορά που θα φωνάξω μπογιατζή! Μα μεγάλα παιδιά είστε πια! Τι δεν καταλαβαίνετε; Τέλος! Αν σας πιάσω θα σας τα βγάλω τ’ αυτιά! Και θα φάτε κι από μία ξυλιά στο ποπό! Αν δεν είχα φάει κι εγώ μερικές στον ποπό δεν θα γινόμουν άνθρωπος!» Θα γινόμουν;

H άποψη της ειδικού: «Είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας. Όταν απειλήσουμε το παιδί με σωματική τιμωρία, τότε του διδάσκουμε πως η επίλυση των προβλημάτων έρχεται μέσα από την οδό της χειροδικίας, πως η διαχείριση του θυμού μας γίνεται με το «χέρι». Εκείνη τη στιγμή κάνουμε μια ασυνείδητη κι άτυπη πρόσκληση στο παιδί να μας μιμηθεί. Κατόπιν, τείνουμε ως γονείς να απορούμε γιατί το παιδί μας είναι οξύθυμο, επιτίθεται σωματικά η και λεκτικά και ουρλιάζει όταν παρουσιάζεται μπροστά του μια δύσκολη κατάσταση που καλείται να επιλύσει. Μήπως κάποιον μας θυμίζει όλο αυτό; Ας προβληματιστούμε…»

Ρεπορτάζ για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά στο ygeiamou.gr