Γιόκιτς: Δεν θέλω να παίξω πουθενά αλλού εκτός από το Ντένβερ, δεν νομίζω ότι θα παίξω ποτέ στην Ευρώπη, βίντεο
Ο Σέρβος σέντερ μίλησε στο podcast «X&O’s Chat» για την καριέρα του, τη ζωή του στην Αμερική και έδειξε ότι η προοπτική της επιστροφής στην Ευρώπη δεν τον συγκινεί
Για το... ξύλο που έτρωγε από τα αδέρφια του παίζοντας μαζί τους μπάσκετ, για τον εκνευρισμό που του προκαλεί η κριτική που ασκούν σχετικοί και άσχετοι για το τι πραγματικά συμβαίνει στο NBA, για τις σχέσεις του με τους προπονητές, αλλά και για το δικό του μέλλον που θέλει να συνεχίσει να τον βρίσκει στο Ντένβερ (για όσο βαστούν τα πόδια του) δείχνοντας ότι δεν σκέφτεται (τουλάχιστον τη δεδομένη χρονική στιγμή) το ενδεχόμενο της επιστροφής στην Ευρώπη.
«Το NBA είναι μακράν το καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο, με τους καλύτερους παίκτες, όπου διαφορετικά ταλέντα, διαφορετικοί τύποι παικτών και διαφορετικές διαστάσεις του παιχνιδιού κάνουν τη διαφορά. Όταν κάποιοι λένε ότι στο NBA δεν υπάρχει άμυνα, είναι τεράστια ανοησία. Όποιος το λέει αυτό είναι αδαής. Αν το παρακολουθεί και το λέει, τότε δεν καταλαβαίνει· αν δεν το παρακολουθεί, τότε απλώς δεν ξέρει.
Ο Λούκα Ντόντσιτς έπαιξε στη Euroleague στα 18 του και έβαζε 35 και 40 πόντους σε όλους στο Ευρωπαϊκό. Έβαζε περισσότερους στο Ευρωπαϊκό απ’ ό,τι τώρα στο NBA. Ο Ντένι Αβντίγια, ο Μάρκανεν, ο Γιάννης… Αυτοί είναι κάποιοι σούπερ σταρ. Ο Νούρκιτς που κυριαρχούσε με την εθνική ομάδα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, έλεγχος ριμπάουντ, άμυνα…», ξεκίνησε να λέει και συνέχισε:
«Αυτό είναι πραγματικά ανοησία, με εκνεύρισε. Πού είναι το τηλέφωνο να δω τα τελευταία παιχνίδια. Χθες παίξαμε με το Ντιτρόιτ. Βλέπω Euroleague με ένα δεκάλεπτο λιγότερο και μπαίνουν 98 πόντοι, η Παρτίζαν έπαιξε με τη Χάποελ μέχρι τους 100. Δεν καταλαβαίνω αυτό το χάσμα και την έλλειψη σεβασμού. Έπαιξαν όλοι αυτοί οι παίκτες στη Euroleague; Βλέπω και Eurocup, μια ομάδα έβαλε 51 πόντους. Τόσους έβαλε μόνος του ο Λούκα Ντόντσιτς σε ένα παιχνίδι. Και τώρα μου λέτε ότι είναι καλή άμυνα. Δείτε τι κάνουν στις εθνικές ομάδες. Ο Σενγκούν κυριαρχεί. Ασταμάτητος. Ο Φραντς Βάγκνερ, ο Σρέντερ επίσης. Ή ο κόσμος δεν παρακολουθεί ή απλώς επαναλαμβάνεται αυτή η ιστορία ότι “περιμένετε τα playoffs”, πράγμα που είναι επίσης ανοησία. Συμβαίνει καμιά φορά να μπει κάποιος 140 πόντους, δόξα τω Θεώ που συμβαίνει, δεν είναι ότι δεν γίνεται. Δεν το καταλαβαίνω αυτό — προπονητές, παίκτες, δημοσιογράφοι, άνθρωποι του μπάσκετ. Καλύτερα να μη λέγεται τίποτα παρά να λέγεται κάτι τέτοιο. Αυτή είναι η γνώμη μου και μπορώ να τη συζητήσω και να την υπερασπιστώ με οποιονδήποτε θέλει. Το μπάσκετ πηγαίνει σε πολύ γρήγορη κατεύθυνση, είναι πιο μοντέρνο, πιο γρήγορο, οι παίκτες είναι ασταμάτητοι», εξήγησε ο Γιόκιτς.
Για το πρώτο άθλημα με το οποίο ασχολήθηκε: «Από μικρός έπαιζα μόνο μπάσκετ γιατί έπαιζαν τα αδέρφια μου. Είχαμε μια μπασκέτα στην πόρτα του σπιτιού και έπαιζα εναντίον τους και με... έτρωγα ξύλο. Με νικούσαν γιατί ήταν μεγαλύτεροι μου και εγώ έκλαιγα και ερχόταν η μητέρα μου να με υποστηρίξει.»
Ποια είναι η ρουτίνα του; «Γυμναστήριο, τρέξιμο, κινήσεις, πολλά σουτ — αυτά κάνω. Όταν παίξω μερικά κακά παιχνίδια ή όταν έχουμε δύο μέρες ρεπό, προπονούμαι λίγο πιο σκληρά. Έχω τρεις-τέσσερις τύπους προπόνησης. Μία μόνο με σουτ χωρίς επαφή. Μία με τελειώματα, κινήσεις, μισή επαφή. Μία όπου σουτάρω μόνο από κινήσεις σε δέκα θέσεις. Και μία όπου παίζω εναντίον δύο-τριών παικτών, με επαφή, για να με μαρκάρει κοντός ή ψηλός.»
Γιατί σουτάρει τόσα τρίποντα; «Άλλαξα λίγο το σουτ μου. Δεν έβαζα πολλά τρίποντα, βρήκα κοινή γλώσσα με τον Όγκι Στογιάκοβιτς για το πώς να σουτάρω, το κάναμε να λειτουργήσει και αποφάσισα να τον εμπιστευτώ. Πέρσι είχα καλό ποσοστό, φέτος δεν είναι κακό. Είναι θέμα λεπτομερειών, χρόνου στο γυμναστήριο και σουτ. Στις προηγούμενες σεζόν είχα περίπου 35%, τώρα έχει ανέβει. Μου πήρε περίπου ενάμιση με δύο μήνες να το μάθω και να το αλλάξω. Αυτό με βοήθησε.»
Η σημασία του κινήτρου: «Νιώθω καλά, έπαιξα καλά και τώρα η επιτυχία — η νίκη — έχει γίνει τρόπος ζωής για μένα. Όταν χάνεις, δεν είναι φυσιολογικό για σένα. Με παρακινεί η νίκη, ένα καλό παιχνίδι, μια καλή ρουτίνα, ένα καλό γυμναστήριο, καλή παρέα. Μικρά πράγματα — ο χρόνος με τα παιδιά μου, τώρα έχω και αυτά. Τα καλά πράγματα σε σπρώχνουν μπροστά. Όταν βάλεις 20 πόντους, θέλεις 25. Νομίζω ότι είναι φυσιολογικό.»
Για τη σταθερότητά του στο παιχνίδι: «Τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια παίζω σε υψηλό επίπεδο. Είχα καλά και κακά παιχνίδια, αγώνες όπου έβαλα λίγους πόντους και κερδίσαμε και άλλους όπου έβαλα πολλούς και χάσαμε. Δεν ψάχνω το παιχνίδι μου, περιμένω να έρθει, είμαι υπομονετικός. Η μπάλα γυρίζει γύρω μου, δόξα τω Θεώ έτσι είναι. Ξέρω ότι μπορεί να έρθει ένα δεκάλεπτο όπου θα βάλω 20 ή 30 πόντους.»
Η σχέση του με τους προπονητές: «Από το Σόμπορ μέχρι τη Βοϊβοντίνα, τη Μέγκα και την εθνική ομάδα με τον Σάλε Τζόρτζεβιτς και τον Κάρι Πέσιτς, δεν είχα κακή σχέση με κανέναν. Αν κάποιος λέει ότι είχαμε, λέει ψέματα. Πάντα είχα φυσιολογική σχέση με όλους. Όταν αρνήθηκα την εθνική ομάδα, τους το είπα πρώτα προσωπικά.»
Πόσο θα παίξει ακόμη και αν θα φύγει από το Ντένβερ: «Θα παίζω όσο βλέπω ότι μπορώ να προσφέρω πλεονέκτημα και να παίζω σε υψηλό επίπεδο. Δεν θα έπαιζα ποτέ στην Ευρώπη. Δεν έχω τίποτα εναντίον της Euroleague ή της Ευρώπης, απλώς δεν νομίζω ότι θα το έκανα. Δεν θα ήθελα να παίξω ούτε εκτός Ντένβερ. Βρήκα την ηρεμία μου εδώ, έχω δύο παιδιά, όλοι οι δικοί μου είναι εδώ. Βρήκα ζωή και σπίτι εδώ.»
Αν παρακολουθεί Euroleague και NBA: «Βλέπω κυρίως τις ομάδες όπου παίζουν Σέρβοι. Ερυθρός Αστέρας, Παρτίζαν. Βλέπω τον Μιλουτίνοφ και τον Ολυμπιακό, τον Βάσα Μίγιτς λίγο. Είδα τον αγώνα όταν η Μπάγερν νίκησε τον Παναθηναϊκό λόγω του Λούτσιτς. Είναι σπουδαίος τύπος. Στο NBA κοιτάζω πού παίζουν οι δικοί μας. Το Τορόντο λόγω του Ντάρκο Ραγιάκοβιτς. Μερικές φορές βλέπω τον Λούκα και την Οκλαχόμα για να δω πώς παίζουν. Πάντα μαθαίνεις κάτι.»
Για την κριτική των προπονητών: «Μου αρέσει να με κριτικάρουν, αλλά να ξέρω ότι ο προπονητής έχει δίκιο. Αν με κριτικάρει για κάτι που δεν είναι σωστό, τότε γιατί; Να είναι προπονητής, να με διδάξει, όχι απλώς να με κριτικάρει.»
Για τον Σβέτισλαβ Πέσιτς και το Ευρωμπάσκετ: «Έχω μεγάλη εκτίμηση για τον Κάρι. Χάσαμε από τη Φινλανδία, συμβαίνει. Όλοι έχουν άποψη. Ποιος φταίει για την αποτυχία; Παίκτες και προπονητές — όπως και όταν πήραμε την τρίτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θα μπορούσε να ήταν καλύτερα, αλλά σέβομαι πολύ τον Κάρι και εκτιμώ πόσο αφοσιωμένος είναι.»
Το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος υπέβαλε επίσημα αίτηση για την ίδρυση του Deree University - Τι σημαίνει αυτό για τους υποψήφιους φοιτητές και φοιτήτριες που θέλουν ένα πτυχίο, το οποίο θα αναγνωρίζει επαγγελματικά και ακαδημαϊκά δικαιώματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Με μια τεράστια γκάμα εξειδικευμένων προϊόντων που εκτείνεται σε 24 βασικές σειρές, η Mapei Hellas δεν προσφέρει απλώς χημικά και δομικά προϊόντα για την κατασκευή. Προσφέρει τη βεβαιότητα ότι το έργο σας θα ολοκληρωθεί σωστά και θα αντέξει στον χρόνο.
