Γιώργος Αρμένης: «Δεν ήταν καλή η ζωή μου, ήμουν χωρίς πατέρα χωρίς τίποτα, πώς να ονειρευτώ;»
«Έπρεπε να κάνω δουλειές, κατέβηκα στην Αθήνα, να βοηθήσω τη μητέρα μου, τον αδερφό μου» συμπλήρωσε ο ηθοποιός
Ο Γιώργος Αρμένης, ο αδίστακτος Διαγόρας, μίλησε για τον ρόλο του στη σειρά «Αυτή η νύχτα μένει», τα δύσκολα χρόνια της ζωής του, την πορεία του από τα Γιάννενα στην Αθήνα, την απουσία του πατέρα του, αλλά και τη συνάντησή του με τον Κουν που υπήρξε καθοριστική.
«Εγώ είμαι ο Διαγόρας, ένας αδίστακτος άνθρωπος, με φόνους, με πολλά πράγματα. Είναι αυτή η εποχή που ο κόσμος αρχίζει να παίρνει λεφτά, μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Και να θέλει και τη γυναίκα του, και το ωραίο σπίτι του, και το εξόχικό του, και το αμάξι του. Να πάει και στα μπουζούκια του, να ρίξει πολλά γαρύφαλλα, να σπάσει, να κάνει», είπε ο κ. Αρμένης για τη σειρά μιλώντας στην εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται!».
Όσο για την πρώτη φορά που πήγε στο θέατρο, δήλωσε: «Με πήγε μια θεία μου και είδαμε ένα ξεπεσμένο μπουλούκι με κάτι φώτα λουξ που τα τρομπάρανε και κοίταζα σα χαζός και το είχα στο όνειρό μου συνέχεια. Αλλά δεν ήταν καλή η ζωή μου, ήμουν χωρίς πατέρα, χωρίς τίποτα και πώς να ονειρευτώ. Έπρεπε να κάνω δουλειές, κατέβηκα στην Αθήνα, να βοηθήσω τη μητέρα μου, τον αδερφό μου».
Όπως αποκάλυψε κλείνοντας, για ένα διάστημα εργαζόταν ως μάγειρας στα καράβια. «Στην Ιαπωνία πήρα ένα τρανζίστορ και όταν περάσαμε το Σουέζ και φθάναμε προς την Κρήτη, άνοιξα το τρανζίστορ και άκουσα μια εκπομπή με τον Αχιλλέα Μαμάκη και τον Κουν. Και χωρίς να τον ξέρω, τον φαντάστηκα, τον έβλεπα στο όνειρό μου», είπε χαρακτηριστικά.
Οι δύο αυτές διακρίσεις αποτελούν μια σημαντική αναγνώριση της στρατηγικής πορείας του Ομίλου B&F, ο οποίος συνεχίζει να επενδύει με συνέπεια στην καινοτομία, στην ποιότητα, στη δημιουργικότητα και στη διαρκή εξέλιξη
Από τους ασπροπίνακες, στα μαθητικά lockers και τον ψηφιακό μετασχηματισμό των αιθουσών διδασκαλίας: Tο πρόσωπο της εκπαίδευσης αλλάζει και μία ελληνική εταιρεία πρωτοπορεί.
Στους μήνες που απουσίασε από τη δουλειά της λόγω άδειας μητρότητας, η Κατερίνα Πετράκη παρακολούθησε από απόσταση μια αλλαγή που εξελισσόταν με ταχύτητα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη άρχιζε να περνά από τη θεωρία στην πράξη, αποκτώντας θέση στην καθημερινότητα ολοένα και περισσότερων επαγγελμάτων. Αυτό που μέχρι πρότινος έμοιαζε με μια τεχνολογία του μέλλοντος, γινόταν σταδιακά μέρος του παρόντος.
