Παπούτσια τρεξίματος: Από τις Ελβιέλες της ελληνικής αλάνας στη βιομηχανία δισεκατομμυρίων

Υπήρξε μια εποχή που το ελληνικό παπούτσι του τρεξίματος ήταν μια υπόθεση εξαιρετικά απλή. Είχες δύο πόδια, ένα ζευγάρι Ελβιέλες και την αισιοδοξία ότι τα πόδια σου θα άντεχαν μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς. Οι πιο προνομιούχοι διέθεταν σταράκια, εκείνα τα πάνινα παπούτσια με τη λαστιχένια σόλα που αποτελούσαν το διαβατήριο για μια καλύτερη θέση στην άτυπη κοινωνική ιεραρχία του προαυλίου. Οι υπόλοιποι τρέχαμε με ό,τι υπήρχε στην παπουτσοθήκη, συνήθως κάτι που είχε ήδη περάσει από δύο μεγαλύτερα αδέλφια και είχε περισσότερα χιλιόμετρα από το οικογενειακό Fiat.

Δεν υπήρχε τότε ανάλυση πατήματος, επιστροφή ενέργειας ή αφρός εμπλουτισμένος με άζωτο. Υπήρχε το πεζοδρόμιο, η άσφαλτος και η μητρική προειδοποίηση να μη χαλάσουμε τα καλά μας παπούτσια. Αν επέστρεφες στο σπίτι με πονεμένα πόδια, κανείς δεν αναζητούσε την αιτία στη γεωμετρία της ενδιάμεσης σόλας. Απλώς σου έλεγαν να σταματήσεις να τρέχεις σαν παλαβός Μισό αιώνα αργότερα, η κατάσταση έχει αλλάξει τόσο ριζικά, ώστε ένα σύγχρονο παπούτσι τρεξίματος μοιάζει περισσότερο με προϊόν αεροναυπηγικής παρά με απόγονο της ταπεινής Ελβιέλας. Έχει αφρούς με εξωτικά ονόματα, πλάκες από ανθρακονήματα, υπολογισμένη γεωμετρία και τιμή που πριν λίγα χρόνια δεν θα πίστευες ποτέ ότι θα έδινες για ένα ζευγάρι παπούτσια. Και όλα αυτά για μια δραστηριότητα που, θεωρητικά τουλάχιστον, παραμένει δωρεάν, το τρέξιμο.

Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr