Aμαλία Νίνου: Το prison drama, η κομεντί και το υπέροχο τώρα

Από θεατρολόγο μητέρα και γιατρό πατέρα η Αμαλία, την οποία συναντώ έπειτα από μια ηλεκτρισμένη ερμηνεία στο «Intra Muros», το prison drama του Αλεξίς Μισαλίκ, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Μου εξηγεί τι την τράβηξε σε αυτόν τον απαιτητικό ρόλο, ότι στο θέατρο ανέπνεε από τότε που ήταν μικρή και πώς ζητούσε επίμονα από τους γονείς της να τους συνοδεύει στις εξόδους τους σε παραστάσεις. Παράδειγμα οικογένειας, σκέφτομαι, η Αμαλία είναι η κόρη που ονειρεύεσαι. Ο νονός της επίσης θεατρόφιλος, μαζί του είχε πάει σε ωραίες παραστάσεις, όχι παιδικές βέβαια.

Την τελευταία φορά που τη συνάντησα ήταν το 2020, όταν πρωταγωνίστησε ως Οφηλία στον σαιξπηρικό «Αμλετ», σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, στο ιστορικό Αμφιθέατρο. Από εκείνη τη συνάντησή μας για το «Gala» και πάλι, με πληροφορεί πως ο πατέρας της κράτησε τις φωτογραφίες που της τράβηξα για το περιοδικό πάνω στο γραφείο του και γίνεται αμέσως φίλη μου. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, η καριέρα της έχει συνεχιστεί καλπάζοντας.

Αναφέρεται με θέρμη στους συνεργάτες της, μιλώντας για ανοιχτούς, γενναιόδωρους συμπαίκτες που χαίρονται τη διαδικασία και είναι παρόντες για τον άλλον. «Το θέατρο δεν είναι ποτέ ατομικό άθλημα. Το ποιον έχεις δίπλα σου στη σκηνή είναι καθοριστικό. Η συνεννόηση, η κοινή πρόθεση, το καλό κλίμα προτού ακόμη ανάψουν τα φώτα παίζουν τεράστιο ρόλο. Το να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να ξέρεις ότι θα συναντήσεις συναδέλφους που αγαπάς, ότι θα παίξετε μαζί κάτι που πιστεύετε, είναι βασικό. Αλλιώς η συνθήκη γίνεται ανυπόφορη», λέει σχολιάζοντας την καθημερινότητά της που καθορίζεται από τις διαδρομές της σε Αττική οδό, από τα πλατό του ΑΝΤ1, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου κι από εκεί στο σπίτι της, στον κόλπο του Σαρωνικού.





Μιλώντας για την υποκριτική, στέκεται ιδιαίτερα στο μέτρο. Θαυμάζει ηθοποιούς με εσωτερική δύναμη και ευφυΐα, την Ολίβια Κόλμαν, τη Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, που δεν βασίζονται στην εμφάνιση ή στην υπερβολή. «Υπάρχουν σπουδαίες ηθοποιοί που έστω κι αν δεν είναι “ωραίες” με τον συμβατικό τρόπο, οι χαρακτήρες που ερμηνεύουν σε αφήνουν με ανοιχτό στόμα. Μαζί τους ανακαλύπτεις τι σημαίνει ουσιαστικό ταλέντο».

Η δουλειά στο θέατρο, όπως παραδέχεται, χρειάζεται και αποσυμπίεση. «Δεν μπορείς να ανεβαίνεις στη σκηνή και να παίζεις χωρίς να έχει προηγηθεί μια διαδικασία. Μετά την παράσταση θέλεις να χαλαρώσεις, να μοιραστείς τον χρόνο με τους άλλους που ήταν μαζί σου στη σκηνή». Το διαπιστώνω με τα ίδια μου τα μάτια μετά την παράσταση. Βλέπω τους συντελεστές να αποχωρούν όλοι μαζί, σαν μια δεμένη παρέα. «Το συναίσθημα και η σκέψη είναι άυλα. Tέχνες όπως η υποκριτική τα βοηθούν να υλοποιηθούν. Αυτό είναι το καθήκον μας. Διαβάζω τα κείμενα και προσπαθώ να τα κάνω ορατά, ώστε να μπορούν να το δουν και άλλοι».

Απαντά με μια ήρεμη ειλικρίνεια για το πώς βλέπει τον εαυτό της στο μέλλον. «Εχω πείσει τον εαυτό μου να απολαμβάνει το τώρα. Οχι επειδή δεν ονειρεύομαι, αλλά επειδή νιώθω καλά με αυτά που έχω αυτή τη στιγμή. Και είμαι ανοιχτή σε ό,τι έρθει». Και αν ο κόσμος μοιάζει συχνά να οδεύει προς την καταστροφή; «Δεν θα έλεγα ότι είμαι ήσυχη. Είμαι όμως αισιόδοξη. Υπάρχουν φωνές που αντιστέκονται, που μιλάνε, άνθρωποι που δηλώνουν “παρών” με τον δικό τους τρόπο ο καθένας». Πιστεύει βαθιά στη διανοητική μας δύναμη και στη σημασία του διαλόγου. «Οσο υπάρχει σκέψη και ανοιχτή συζήτηση, υπάρχει και δημοκρατία». Σε μια εποχή έντονης πόλωσης, για εκείνη η ουσία βρίσκεται ακριβώς στη συζήτηση. «Να μπορείς να ακούς και να μιλάς. Αυτό μάθαμε από παιδιά κι αυτό αξίζει να κρατήσουμε μεγαλώνοντας». Με αυτή την πίστη συνεχίζει να πορεύεται στο θέατρο: ως χώρο συνάντησης, συνεργασίας και αντίστασης. Εναν χώρο όπου, έστω και για λίγο, το πλοίο μπορεί να αλλάξει πορεία προς κάτι πιο υποσχόμενο.



 Το θέατρο παραμένει ο χώρος στον οποίο έχει εργαστεί περισσότερο, όμως δεν ξεχωρίζει αυστηρά τα μέσα. «Μια πολύ καλή τηλεοπτική δουλειά μπορεί να σε γεμίσει όσο και μια πολύ καλή θεατρική», τονίζει. Η συμμετοχή της στην κωμική σειρά του ΑΝΤ1 «Γιατί ρε πατέρα;» την έχει γεμίσει χαρά. Ο ρόλος της ως Διαμάντω Ρούστα είναι καθημερινός, ανθρώπινος, μακριά από στερεότυπα, ένας συνδυασμός οικείος αλλά ταυτόχρονα παράξενος και απρόβλεπτος. Παντρεύει τη διασκέδαση με το νόημα, εκφράζει κάτι που πάντα γνωρίζαμε αλλά δεν είχαμε ακούσει ποτέ με τόσο πρωτότυπο τρόπο. «Δεν θα έλεγα ότι είναι typecasting, κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό», λέει εξηγώντας πως ούτε η ίδια θα φανταζόταν ποτέ ότι θα την έβλεπαν στον ρόλο μιας αγρότισσας που μιλάει χωρίς κανένα φίλτρο ή τακτ, που ό,τι σκέφτεται το λέει και όποιον πάρει ο Χάρος. Κι όμως, κάτι είδαν οι δημιουργοί στα δοκιμαστικά. «Κυρίως πιστεύω ότι δούλεψε η κοινή μας αίσθηση του χιούμορ. Συναντηθήκαμε, συντονιστήκαμε - είναι μεγάλη τύχη να βρίσκεις ανθρώπους με τους οποίους επικοινωνείς. Ο τρόπος που αποδίδω τη Διαμάντω ως έναν βαθμό είναι ελεγχόμενος και προκαθορισμένος, αλλά επειδή ο χαρακτήρας αυτός έχει μεγάλο εύρος, αυτοσχεδιάζω. Υπάρχουν ρόλοι όπου το να αυτοσχεδιάσεις είναι άστοχο, υπάρχουν όμως κάποιες φορές που λειτουργεί ιδανικά. Είναι απίθανη εμπειρία η ελευθερία του αυτοσχεδιασμού και το αποτέλεσμα διαπιστώνουμε ότι αρέσει».

Αργότερα στο Instagram της παρατηρώ ότι οι αναρτήσεις της είναι κομμάτια από τη σειρά, θυμίζει εκείνες τις μέρες όπου δεν ήξερες πολλά για τους σταρ, αλλά για τα έργα τους. Η Αμαλία όχι μόνο παίζει αλλά και μαγειρεύει υπέροχα και ως σύγχρονος ηθοποιός αιωρείται μόλις μερικά βήματα μακριά μας.