Η χαρά της ζωής

Στη θέση των Φρανσουά Κλιζέ και Ομάρ Σι τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατάνε αυτή τη φορά ο Κέβιν Χαρτ και ο Μπράιαν Κράνστον, ενώ η Νικόλ Κίντμαν εμφανίζεται σε ρόλο-κλειδί.

Ο Χαρτ υποδύεται τον Ντελ Σκοτ, έναν πρώην κατάδικο, ο οποίος αποφυλακίζεται με αναστολή και πρέπει να βρει οπωσδήποτε δουλειά – και για να συνεχίσει να ισχύει η αναστολή αλλά και για να συντηρήσει οικονομικά την πρώην σύζυγο και το γιο τους. Από την πλευρά του, ο Κράνστον ερμηνεύει το Φιλίπ Λακάς, ο οποίος είναι ένας τετραπληγικός εκατομμυριούχος που ζει με κατάθλιψη σε ρετιρέ στο Παρκ Άβενιου. Όταν ο πρώτος εμφανιστεί μια μέρα κατά λάθος στο σπίτι του δεύτερου αναζητώντας δουλειά, η τύχη θα φέρει κοντά δυο τελείως διαφορετικούς ανθρώπους, οι οποίοι όμως είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον.

«Η γαλλική ταινία ήταν μια τεράστια διεθνής επιτυχία και αρχικά δεν ήθελα να κάνω μια διασκευή της», ομολογεί ο σκηνοθέτης της ταινίας Νιλ Μπέργκερ («Ο μάγος Άιζενχαϊμ»)». Αναρωτιόμουν γιατί να κάνω κάτι τέτοιο, σκεφτόμουν ότι δεν προσφέρει κάποιο πλεονέκτημα (upside, λογοπαίγνιο με τον αγγλικό τίτλο). Οπότε αρνήθηκα την πρώτη φορά που μου το πρότειναν, αλλά στην πορεία κάποια πράγματα άλλαξαν, βελτιώθηκε το σενάριο. Ταυτόχρονα συνέβαιναν διάφορες πολιτισμικές αλλαγές που με έκαναν να σκεφτώ πως θα ήταν μια τέλεια ευκαιρία να κάνω μια ταινία που θα τις θέτει επί τάπητος και θα μιλάει για το πώς μπορούμε να βρούμε έναν κοινό τόπο, χρησιμοποιώντας την ιστορία αυτών των δυο αντρών που γεφυρώνουν τις διαφορές τους κι έρχονται κοντά.»

«Η καρδιά της ταινίας είναι το να αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις», λέει ο Κράνστον. Είτε είσαι Αφρο-αμερικανός άντρας που μόλις αποφυλακίζεται, είτε 60χρονος τετραπληγικός που δεν μπορεί να κουνήσει το σώμα του κάτω από το λαιμό του, κανείς τους δεν μπορεί να φανταστεί πώς μπορεί να προχωρήσει μπροστά στη ζωή του. Υπάρχουν διλήμματα. Η ζωή δεν είναι εύκολη. Για μένα, η ταινία έχει να κάνει με δυο άντρες, ο ένας εκ των οποίων (ο δικός μου) είναι κλειδωμένος στο παρελθόν. Ο Ντελ είναι παγιδευμένος στο παρόν. Κανείς μας δε νιώθει πως έχει μέλλον. Μέσα από τη φιλία και το δεσμό τους βλέπει ο καθένας μας πως υπάρχει η δυνατότητα ενός μέλλοντος στη ζωή μας».

«Προέρχομαι από τη βόρεια Φιλαδέλφεια», λέει με τη σειρά του ο Χαρτ. «Είμαστε μια οικογένεια που δεν είχε καθόλου οικονομική ευχέρεια ή επιτυχία. Να ξεπεράσει κανείς τις πιθανότητες και να φύγει από τη βόρεια Φιλαδέλφεια, και να βρει ένα υψηλότερο επίπεδο επιτυχίας δεν ήταν κάτι που η γενιά μου θεωρούσε εφικτό».

Ο Κέβιν Χαρτ δεν είναι τόσο γνωστός στην Ελλάδα, πέρα ίσως από το πρόσφατο περιστατικό παραίτησής του από την παρουσίαση των Όσκαρ εξαιτίας ομοφοβικών σχολίων του στο Twitter. Στην Αμερική όμως έχει τεράστια φήμη, τόσο λόγω του standup και των ταινιών του («Central Intelligence», «Scary Movie 3»), όσο και λόγω της φιλίας του με άλλους κωμικούς όπως ο Κρις Ροκ και ο Ντουέιν Τζόνσον.

«Ήθελα να κάνω μια αλλαγή και να δώσω στους φαν μου μια διαφορετική οπτική του κόσμου από αυτή του Κέβιν Χαρτ και να δω ποια τελικά είναι τα ταλέντα που πιστεύω ότι έχω», λέει ο Χαρτ. «Σκέφτηκα ότι αν μου δοθεί η ευκαιρία να συνεργαστώ με εκπληκτικούς ηθοποιούς, οι οποίοι θα μπορούσαν να αναδείξουν αυτήν την πλευρά μου, θα το έκανα. Ξέρω τις ικανότητές μου, αλλά όταν βρίσκεσαι δίπλα στους Α+ από τους Α+ όπως είναι ο Μπράιαν και η Νικόλ, τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να πας προετοιμασμένος για δουλειά και να ακολουθήσεις το παράδειγμά τους».

«Η ταινία είναι ένα δράμα με κωμικά στοιχεία, γιατί υπάρχει χιούμορ σε τραγικές καταστάσεις», εξηγεί ο Κράνστον. «Θέλαμε να ανεβάσουμε στην επιφάνεια την ιστορία και να την σπρώξουμε. Ο Κέβιν είναι πολύ έξυπνος και ήξερε ακριβώς αυτόν τον τόνο και τι έπρεπε να κάνει. Είναι τέλειος ρόλος γι’ αυτόν, σ΄ αυτό το σημείο της καριέρας του, να δοκιμάζει κάτι που δεν είναι απαραίτητα στα νερά του. Ο Κέβιν είναι εξαιρετικά ταλαντούχος. Μπαίνει κάπως μέσα στα οστά σε ένα βαθύ «μέτα» επίπεδο και βρίσκεται απλά εκεί. Παραδίδει ακριβώς αυτό που πρέπει, όταν πρέπει».

Όσον αφορά τη συμμετοχή της Νικόλ Κίντμαν, είναι και οι δυο ενθουσιασμένοι. «Είναι τρομερή», λέει με πάθος ο Χαρτ. «Ήμασταν συνέχεια μέσα στα χαμόγελα και το γέλιο μεταξύ λήψεων. Ήταν όλα όσα φανταζόμουν, κι ακόμα περισσότερα». «Η Νικόλ Κίντμαν είναι ένα χάρμα», συμπληρώνει ο Κράνστον. «Υπάρχουν πολλές φορές που σταματάς τα γυρίσματα και ξαναρχίζεις μια σκηνή, και πολλοί ηθοποιοί επιστρέφουν στα καμαρίνια τους. Αλλά η Νικόλ ήταν πάντα στο σετ. Είναι μια λαμπρή ηθοποιός».

Ο Κράνστον βυθίστηκε στην προετοιμασία για το ρόλο και μίλησε με πολύ κόσμο για την τετραπληγία. «Καθώς ανέπτυσσα τον χαρακτήρα ήθελα, πάνω απ’ όλα, να μάθω τι άλλαξε μέσα τους. Ποιες ήταν οι ελπίδες τους και οι φιλοδοξίες τους πριν και ποιες είναι τώρα; Ποιο είναι το επίπεδο ευτυχίας τους; Πώς αυτό-προσδιορίζονται; Από ποια στάδια πέρασαν; Από τι επίπεδα κατάθλιψης; Είναι μια κουραστική και τρομαχτική καθημερινή δουλειά. Αυτό που τους βοηθάει να αντεπεξέλθουν είναι κυρίως όταν έχουν καλή ομάδα στήριξης».

Επειδή όμως η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία των Φιλίπ Ποτσό ντι Μποργκό και Αμπντέλ Σελού, ο Κράνστον είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει επί μακρόν με τον Φιλίπ Ποτσό ντι Μποργκό για να χτίσει το ρόλο του. Αυτό που τον ενδιέφερε περισσότερο ήταν οι συναισθηματικές δοκιμασίες από τις οποίες πέρασε. «Υπήρχαν περίοδοι της ζωής του στις οποίες ήθελε να τα παραιτηθεί; Ναι. Υπήρχαν διαφορετικά βάθη στην κατάθλιψη; Ναι. Υπήρχαν σκέψεις για αυτοκτονία; Ναι. Υπήρχαν στιγμές που σκεφτόταν, έχω κάποιες εναλλακτικές τελικά; Ναι. Είναι όλα τα παραπάνω μαζί. Και ήταν στο χέρι του να μπορεί να αποδεχτεί όλες τις προκλήσεις, καλές και κακές εξίσου». Επιπλέον, πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο Κράνστον και ο Μπέργκερ συναντήθηκαν με τον πρώην αθλητή του ράγκμπι Έρικ ΛεΓκραντ. Ο ΛεΓκραντ, ο οποίος έμεινε παράλυτος σε έναν αγώνα, τους μίλησε εκτενώς για τις εμπειρίες του και εκείνοι τον παρακολουθούσαν κατά τη διάρκεια της φυσικοθεραπείας του.

Οι σωματικές προκλήσεις ήταν εκείνες που τελικά ήταν διαφορετικές απ’ αυτές που περίμενε όμως ο Κράνστον. «Στην αρχή νόμιζα πως θα έπρεπε να εστιάσω στο να είμαι παντελώς ακίνητος. Άρχισα να εξασκώ να κρατάω το σώμα μου άκαμπτο, αλλά αυτό δεν μπορείς να το κρατήσεις για ώρα. Είσαι απλά σφιγμένος όλη την ώρα. Έπρεπε τελικά να κάνω το αντίθετο απ’ αυτό. Έπρεπε να περάσω σε μια ζεν κατάσταση ώστε να μπορώ να αναπνέω και να μην ασχολούμαι άλλο μ’ αυτό. Απλά να ακολουθώ τη ροή και να αφήνω το σώμα να καταρρεύσει στην καρέκλα μέχρι το σημείο που το μόνο σημείο που να μπορώ να κουνήσω να είναι ο λαιμός. Κι αυτό λειτούργησε τελικά».