xyda_romina

Καληνύχτα Γκαλίπ και Αϊλαν. Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ...

Ρομίνα Ξύδα

Αποσβολωμένη, κοιτάζω.

Το άψυχο κορμάκι ενός τρίχρονου παιδιού να κείτεται “σώμα ξένο” στο σύμπαν των ισχυρών, αυτό που το ξέρασε, όπως ακριβώς και η θάλασσα στην παραλία της Αλικαρνασσού. Αποσβολωμένη, πονάω. Σαν να με χτύπησε σφαίρα στο στήθος, αντικαθιστώντας τους χτύπους της καρδιάς μ' ένα υπόκωφο βουητό παιδικού παρακαλετού. Αποσβολωμένη, δακρύζω, υπό το καθεστώς ενός άγριου κόσμου που μουσκεύει με την απάθεια του ματιές και συνειδήσεις. Αποσβολωμένη, διαβάζω, την ιστορία αυτών των δύο παιδιών, που θα μπορούσαν να ήταν τα δικά μου παιδιά. Την ιστορία του πεντάχρονου Γκαλίπ και του τρίχρονου Αϊλάν. Πριν από λίγο καιρό, τα δύο αδέλφια ήταν, λέει, ευτυχισμένα. Οι κακοί υπήρχαν μόνο στα παραμύθια που τους διάβαζε η μαμά, τα ψεύτικα πολυβόλα μόνο στις βιτρίνες των παιχνιδάδικων της γειτονιάς τους, η ελευθερία μέσα τους και ο θάνατος χιλιόμετρα μακριά τους.

Είχαν, λέει, όλα όσα ανάγκη ένα παιδί για να είναι αληθινά χαρούμενο: και αγάπη, και θαλπωρή, και μεγάλες αγκαλιές και δυο γονείς ικανούς να κάνουν τα πάντα για να είναι τα παιδιά τους καλά. Και κάπου εκεί, στη μέση του δικού τους παραμυθιού, μια παρέα παρανοϊκών πήρε τα όπλα, έκλεψε την λευτεριά και στάζοντας επάνω στο παραμύθι της ζωής τους λίγες σταγόνες αίμα, τους σύστησε το θάνατο. Οι γονείς τους αποφάσισαν, λέει, να τα γλυτώσουν από τον τρόμο του πολέμου, και μια θεία που ζούσε χρόνια στον Καναδά, κάλεσε την οικογένεια, ως άλλη καλή νεράιδα, να ζήσει κοντά της. Φεύγουν. Με μια βαλίτσα όνειρα στο χέρι κι εκείνο το παιδικό χαμόγελο, το γεμάτο αθωότητα, στα χείλη. Φτάνουν στην Τουρκία με τις σελίδες του παραμυθιού που κρατούν στα παιδικά τους χεράκια να γεμίζουν ακόμη περισσότερο αίμα: τα γραβατωμένα τέρατα της Ανατολής δεν τους δίνουν βίζα εξόδου από τη χώρα για τον Καναδά εξαναγκάζοντας εμμέσως την οικογένεια να επιβιβαστεί σε ένα καρυδότσουφλο συντροφιά με άλλες 13 απελπισμένες ψυχές.

Ο Γκαλίπ και ο Αϊλάν χώνονται στην αγκαλιά της μαμάς τους παίζοντας για ώρες κρυφτό με τον θάνατο. Όταν ο τελευταίος τους βρίσκει κάπου στο Αιγαίο, τα ξεγυμνωμένα τέρατα που κυβερνούν τον κόσμο της Δύσης λιάζονται σε παραλίες ονειρικές. Δεν έχουν πλάνα, δεν έχουν σχέδια, δεν έχουν δάκρια, δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν καν ούτε ένα τόσο δα σωσίβιο για τα δυστυχισμένα προσφυγόπουλα της Συρίας. Το μοναδικό τους “plan” έγκειται στο να ξεφορτώνουν καθημερινά στις ψυχές των αδυνάτων τεράστια φορτία φόβου και ενοχής πλάθοντας τα τέλεια θύματα, νεκρά ή ζωντανά, ενός κόσμου που δεν θέλουν ν' αλλάξει στο παραμικρό.

Την απέναντι θέση της τραμπάλας που κουβαλά τον πλούτο τους την θέλουν κενή και δεν θα επιτρέψουν ποτέ και σε κανέναν να την ισορροπήσει με το “βάρος” του, ακόμη κι αν είναι μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο όσο το κορμί ενός μικρού παιδιού. Λίγες ώρες αργότερα, το άψυχο κορμάκι του τρίχρονου Αϊλάν “αποτυπώνεται” στα μάτια ολόκληρου του πλανήτη μαζί με την είδηση ότι στο τελευταίο του ταξίδι έφυγε συντροφιά με τη μητέρα του και τον αδελφό του. Ο τραγικός πατέρας θα γυρίσει πίσω στη Συρία, κρατώντας στα χέρια του εκείνο το παραμύθι με το αιματοβαμμένο happy end κι όλοι εμείς, οι κοινοί θνητοί, θα εμπεδώσουμε ακόμη καλύτερα πως δεν θα υπάρξει ποτέ κανένα σύστημα που να μπορέσει να αλλάξει τις καρδιές των ισχυρών...

«Η Ευρώπη και ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έχουν χριστιανικές ρίζες. Ο ευρωπαϊκός χριστιανικός πολιτισμός είναι μετά βίας σε θέση να τηρήσει τις χριστιανικές αξίες της ίδιας της Ευρώπης» δήλωσε λίγο μετά το τραγικό συμβάν ο Ούγγρος πρωθυπουργός, Βίκτορ Ορμπάν, εκδηλώνοντας μία παραληρηματική ψύχωση ακραίου ρατσιμού, καμουφλαρισμένου υπό τη μάσκα μιας χριστιανικής "δέησης", που θα έφτυνε ακόμη κι ο πιο σκληρός θεός. «Κάθε Ευρωπαίος πολιτικός που δημιουργεί ελπίδες στους μετανάστες για μια καλύτερη ζωή και τους ενθαρρύνει να εγκαταλείψουν τα πάντα και με κίνδυνο της ζωής τους να κατευθυνθούν προς την Ευρώπη είναι ανεύθυνος» συμπλήρωσε λίγο παρακάτω ο "χριστιανός", δίνοντας την εσάνς ενός νοιαξίματος, που απαντάς μόνο σε φτηνές σαπουνόπερες.

Γιατί στις σοβαρές, το φινάλε του film noir που παίζει χρόνια τώρα η πολιτισμένη Ευρώπη στο "σινεμά του μεταναστευτικού" θα έφερε το εξής φινάλε: "Κάθε Ευρωπαίος πολιτικός που αφήνει παιδιά να πνίγονται και δουλεμπόρους να πλουτίζουν είναι εγκληματίας άξιος της πιο σκληρής, της πιο ανελέητης τιμωρίας...".

ΣΧΟΛΙΑ (12)

τα μαθατε ?

ο παΤΕΡΑΣ του τους επνιξε ολους.- για να σας δω τωρα τι θα λετε , για τον "τραγικο" μπαμπα.

zz

Και εγώ συμπονώ τα αθώα παιδάκια , αλλά δεν χρειάζεται να μας ταζεται με υποκρισία , γράψατε ολόκληρο κατεβατό και ούτε μια κουβέντα για την δολοφόνο Τουρκία που με την συνδρομή της πνίγονται , έτσι είναι κυρία μου , όχι αοριστίες και υπόνοιες .

Νίκος Π.

Το παιδί πνίγηκε με υπαιτιότητα ανατολιτών μουστακο-υπανθρώπων, τρέχοντας να γλιτώσει από άλλους ανατολίτες μουστακο-υπάνθρωπους. Άμα πνιγεί έτσι κανένα παιδί σε πειρατική σαπιόβαρκα Ηγουμενίτσα-Μπάρι ή Καλαί-Ντόβερ με εισητήριο 2000 ευρώ, τότε να βρίσετε το δυτικό κόσμο όσο θέλετε. Αλλά με το που πιάσουνε ευρωπαϊκή ένωση τα μωρά, η επόμενη βαρκάδα είναι δωρεάν με υπερωκεάνειο 65,000 ίππων, όπερ είναι και το πρέπον. Να κρατάμε λίγο λογαριασμό ποιος κάνει τι και ποιος ευθύνεται για τι.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΚΥΡΩΣΕΙΣ.

ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΕΠΝΙΞΑΝ- ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΕΠΝΙΞΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ- διεπραξαν κακουργημα οσοι τα επνιξαν- και αν ειχε παει ενας εστω ιατροδικαστης στο σημειο θα σας ελεγε και πότε και πως τα επνιξαν.............(((ολα τα άλλα ειναι διηγηματα )))

Σωτήρης

Αμάν πια, τι θέλετε, βραβείο ευαισθησίας και συγκίνησης επειδή ένα τρίχρονο παιδάκι πνίγηκε στην θάλασσα; Λογικό είναι να συγκινηθείς λίγο παραπάνω με το οποιοδήποτε παιδάκι που πεθαίνει. Σε λίγες μέρες θα ξεχαστεί... Κι εγώ λυπήθηκα με το παιδάκι, αλλά να σας πω την αλήθεια, πιο πολύ λυπήθηκα με τους τέσσερεις αιχμαλώτους που οι τζιχαντιστές κρέμασαν ανάποδα (ώστε να πηγαίνει το αίμα στον εγκέφαλο και να διατηρούν τις αισθήσεις τους για περισσότερη ώρα), και τους ΣΙΓΟΕΨΗΝΑΝ για -ποιος ξέρει- πόση ώρα.

11.18

το πνιξανε - δεν πνιγηκε μονο του.- ΤΟ ΠΝΙΞΑΝΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ οι ισλαμοφασιστες.

FRIXOS

Αναρωτιέμαι αν δικαιούμαι να λέγομαι άνθρωπος ! Και σύ και εγώ και όλοι μας και οι θεοί μας και ο Γιαχωβάς μας και ο Μωάμεθ μας και Χριστός μας μόνο Υποκρισία-Υποκρισία-Υποκρισία ! Η αλήθεια βρίσκεται στο άψυχο κορμί του μικρού ! Δυστυχία που χάθηκε ή ευτυχία που απαλλάχτηκε από τα παραμύθια της αγάπης και της "ανώτερης" πρόνοιας! Κάποιοι θα απαντήσουν ότι τον αγάπησε και τον πήρε μαζί Του!! Τι να απαντήσω τώρα σ'άυτή την ανοησία!

Giorgos f

Θα πάρετε ο καθένας απο εσάς ενα μετανάστη στο σπίτι του, εγω δεν θέλω κανένα και αφήστε υποκριτές τα δάκρυα ?

Στάθης

Πραγματικα ενα άρθρο που περιλαμβάνει ειλικρίνεια και αλήθεια. Εξαιρετική δουλειά. Στην βαση των εννοιών του εχω να δηλωσω οτι αυτή η κατάσταση θα αλλάξει. Ευτυχως. Οχι ομως απο ανθρωπους .Αν και κάποιοι εχουν καλη διαθεση το σύστημα υπερκαλύπτει τις δυνάμεις τους. Η δυναμη που χρειάζεται ειναι υπερανθρωπινη . Μονο ο Ιεχωβα ,ο αληθινός και ζωντανός Θεός σύντομα θα αλλάξει αυτη την νοσηρή κατάσταση.

Παλληκάρι....

Έχεις σαλτάρει!!!

08.19

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΡΕ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΝΑ ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΕΙΣ.- και ασε τις αιρεσεις κατα μερος.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός έχει απόλυτα δίκιο.

Κάθε Ευρωπαίος πολιτικός που δημιουργεί ελπίδες στους μετανάστες για μια καλύτερη ζωή και τους ενθαρρύνει να εγκαταλείψουν τα πάντα και με κίνδυνο της ζωής τους να κατευθυνθούν προς την Ευρώπη είναι ανεύθυνος. Βίκτορ Ουρμπάν, πρωθυπουργός της Ουγγαρίας. Έχει απόλυτα δίκιο.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία