Μιχάλης Στούκας

Αποτελεί κοινή παραδοχή το γεγονός ότι η ρητορική της Τουρκίας και οι προκλητικές, συχνά παράνομες, ενέργειές της απέναντι στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια έχουν ξεφύγει από κάθε όριο. Μπροστάρης και εμπνευστής όλων αυτών ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και «συμπρωταγωνιστές» του οι υπουργοί Τσαβούσογλου, Ακάρ, Σοϊλού και άλλοι.

Η επικρατούσα άποψη είναι ότι αυτά γίνονται από τους Τούρκους λόγω των επικείμενων εκλογών στη γειτονική χώρα και στην ανάγκη του Ερντογάν να βελτιώσει τα ποσοστά του κόμματός του, που βρίσκονται πολύ χαμηλά σε σχέση με εκείνα των αντιπάλων του. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι και τα αμέσως προηγούμενα χρόνια η Τουρκία δεν είχε αρκεστεί σε επιθετικές κορόνες σε βάρος της χώρας μας, αλλά είχε προχωρήσει και σε μια σειρά από ενέργειες που είτε αμφισβητούσαν ευθέως την κυριαρχία της Ελλάδας (παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο 2019) , είτε προσπαθούσαν να δημιουργήσουν σκηνικό κρίσης με απρόβλεπτα αποτελέσματα (Έβρος άνοιξη 2020, Αιγαίο καλοκαίρι 2020). Συνεπώς θεωρούμε ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αναβάθμιση των τουρκικών προκλήσεων και ενεργειών, σε μία προσπάθεια να οδηγηθεί η Ελλάδα σε μη ελεγχόμενες αντιδράσεις.

Η αλήθεια είναι ότι η μακροχρόνια οικονομική κρίση, τα μνημόνια και η πολιτική των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έδινε τη δέουσα βαρύτητα στις εξοπλιστικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων, είχαν οδηγήσει σε σταδιακή αύξηση της υπεροχής της Τουρκίας στον αμυντικό τομέα. Και η γειτονική χώρα όμως είχε και έχει τα δικά της προβλήματα, τόσο λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει, όσο και με την απομάκρυνση πολλών έμπειρων και ικανών αξιωματικών, κυρίως πιλότων, από το στράτευμα, καθώς θεωρήθηκαν γκιουλενιστές. Εκείνο που παρατηρούμε ότι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει η χώρα μας την τουρκική προκλητικότητα.

Η απόκτηση των αεροσκαφών Rafale, η ναυπήγηση των φρεγατών Belharra, η επικείμενη παραγγελία νέων κορβετών, τα ελικόπτερα Kiowa και μια σειρά ακόμα από προμήθειες για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας, έχουν αυξήσει σημαντική τη μαχητική ικανότητα της Ελλάδας. Πολύ σημαντικές είναι επίσης και οι σημαντικές στρατηγικές συμφωνίες με χώρες όπως η Αίγυπτος, που μας εξέπληξε ευχάριστα με τον καθορισμό των δυτικών ορίων της ΑΟΖ της προς την πλευρά της Λιβύης.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαβάσαμε και την απαντητική ανακοίνωση του ελληνικού ΥΠΕΞ στους προκλητικούς ισχυρισμούς της Τουρκίας για καταπίεση της Μουσουλμανικής Μειονότητας της Θράκης (8/12/2022). Στην ανακοίνωση του το ΥΠΕΞ παραθέτει το απλό αλλά αφοπλιστικό επιχείρημα, ότι η Μουσουλμανική (και όχι Τουρκική…) Μειονότητα της Θράκης αριθμεί σήμερα περίπου 120.000 μέλη, όσα δηλαδή και το 1923 μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, σε αντίθεση με την ελληνική,

Εθνική Μειονότητα σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο που απαρτίζεται σήμερα από 3.000 άτομα. Πολύ σωστή είναι επίσης και η ενημέρωση των εταίρων μας σε Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και άλλων χωρών, για τις ελληνικές θέσεις.

Όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, οι ξένοι δεν γνωρίζουν, δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν άλλωστε, τι ακριβώς συμβαίνει στα ελληνοτουρκικά και ποιες είναι οι θέσεις της χώρας μας.

Άκρως σημαντική είναι και η στρατηγική αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης, μια ανάσα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα, σε συνεργασία με τις Η.Π.Α. Ουσιαστικά, με αυτό τον τρόπο αποθαρρύνεται η Τουρκία για οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια μέσω του Έβρου, κάτι που εξαρχής φάνταζε δύσκολα.
Όλα αυτά από ελληνικής πλευράς έχουν προκαλέσει τη μήνη της Τουρκίας που πολλές φορές αντιδρά σπασμωδικά και άστοχα, με αποτέλεσμα να εκνευρίζει όχι μόνο φιλελληνικές χώρες, όπως η Γαλλία, αλλά και χώρες με ουδέτερη αν όχι φιλοτουρκική στάση στο παρελθόν, όπως οι Η.Π.Α. και η Γερμανία.

Ένα εύλογο, θεωρούμε ερώτημα, είναι αν όλες αυτές οι κινήσεις από ελληνικής πλευράς θα γινόταν αν δεν υπήρχαν προηγουμένως οι απειλές και οι προκλητικές ενέργειες από την τουρκική πλευρά, οι οποίες βέβαια εκπορεύονται από τον Ταγίπ Ερντογάν; Μήπως ο Τούρκος πρόεδρος θέλοντας να γίνει αρεστός σε περισσότερους ψηφοφόρους αφύπνισε την ελληνική πλευρά, που κατάλαβε ότι είναι απαραίτητη τόσο η αμυντική θωράκιση της χώρας μας όσο και η επιθετική διπλωματία;

Και βέβαια ιδεατό θα ήταν η χώρα μας να έχει εξοπλιστεί νωρίτερα, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Και επίσης, δεν θα έπρεπε να τρέχουμε ασθμαίνοντας να προλάβουμε την Τουρκία σε κάποιους τομείς, όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα πασίγνωστα πλέον drones. Η απαξίωση και η περιθωριοποίηση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, όχι πάντα με κυβερνητικές ευθύνες, είναι κάτι που επίσης πρέπει να μας προβληματίσει. Φαίνεται όμως ότι και στους δύο αυτούς τομείς έγιναν και γίνονται βήματα, κάτι που σαφώς είναι σημαντικό.

Εκτός από τα παραπάνω, η τουρκική προκλητικότητα των τελευταίων ετών οδήγησε στην συσπείρωση του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων, απέναντι στη γειτονική χώρα. Βέβαια και στα εθνικά θέματα υπάρχουν οι μίζεροι που κατηγορούν τους πάντες και τα πάντα. Στα εθνικά θέματα, πρωταγωνιστές αυτής φιλοσοφίας είναι οι εθνομηδενιστές και οι πεμπτοφαλαγγίτες, οι εσωτερικοί υπονομευτές δηλαδή, από τη μία πλευρά και οι υπερπατριώτες από την άλλη. Οι πρώτοι αντιδρούν σε όλους τους εξοπλισμούς της χώρας μας, θεωρώντας ότι συνορεύουμε με την Ελβετία, το Λιχτενστάιν και το Λουξεμβούργο και οι δεύτεροι ζητούν να καταλάβει η χώρα μας την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και όχι μόνο…

Θα σκεφτούν κάποιοι ότι με όσα γράψαμε παραπάνω πλέκουμε το εγκώμιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Να αναφέρουμε απλώς, ότι ακριβώς τα ίδια θα γράφαμε αν στην εξουσία βρισκόταν ο ΣΥΡΙΖΑ ή άλλο κόμμα. Τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας διαμορφώθηκαν μετά από σκληρούς αγώνες, χιλιάδες νεκρούς και αμέτρητες θυσίες των προγόνων μας. Και έχουμε υποχρέωση τα ίδια σύνορα με οποιοδήποτε, οικονομικό μόνο ελπίζουμε, κόστος, να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.