Γιώργος Δ. Ανδρέου

Ούτε λόγος βέβαια να εξάρουν τη γυναίκα που κατάκτησε την κορυφή της επιστημοσύνης και παγκόσμια αναγνώριση και πρόβαλε την πατρίδα σε κάθε ευκαιρία, ακόμα και με την απλή αναφορά του ονόματός της.

Δεν τοποθετήθηκαν καν επίσημα, ως κομματικοί φορείς, η Πλεύση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου και βέβαια το ΚΚΕ- άτυπο πολιτικό μέτωπο. Ανεπίσημα όμως επιδόθηκαν σε συντονισμένη προσπάθεια αποδόμησης και υποβάθμισής της – μέχρι και επιστημονικής - μέσω των γνωστών επώνυμων και ανώνυμων τρολ του διαδικτύου, εκδηλώνοντας τις ενδημούσες, σε μεγάλη μερίδα της Ελληνικής κοινωνίας που εκπροσωπούν, ψυχικές παθογένειες. Μνησικακία, μικροψυχία, μίζερη αντίληψη για τον πολιτισμό, την επιστήμη, την τέχνη, την πολιτική, τη δημοκρατία, το εθνικό συμφέρον.

Αφορμή για το ΚΚΕ και αιτία για τους λοιπούς, κάποιες, σε ανύποπτο χρόνο. δηλώσεις της σπουδαίας Ελληνίδας ιστορικού, υπέρ του «εχθρού» - της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ειδικά όμως για την κομμουνιστική Σταλινική Ορθοδοξία, η αληθής αιτία, της μετά θάνατον συντονισμένης επίθεσης εναντίον της κορυφαίας επιστημονικής προσωπικότητας παγκοσμίως, είναι η αποκήρυξη της αριστεράς, που πίστεψε και υπηρέτησε στα νιάτα της, ενταγμένη στην ΕΠΟΝ, από την οποία αποχώρησε όταν κατάλαβε.

Επιβεβαιώνεται έτσι κάθε μέρα η σοφία της απάντησης - ατάκας - του αείμνηστου, τεράστιου, Μάνου Χατζηδάκη στην ερώτηση γιατί είναι με τους δεξιούς: « γιατί οι δεξιοί σου επιτρέπουν να μην είσαι μαζί τους».

Ο φιλελεύθερος δεξιός και κεντροδεξιός δεν έχει πρόβλημα να διαβάζει τον κομμουνιστή μεγάλο ποιητή Γιάννη Ρίτσο έστω κι αν έγραψε ύμνο στο θάνατο του Στάλιν, το Νερούντα, το Βάρναλη, το Λουντέμη. Ακούει ευχάριστα Θεοδωράκη και άλλους πολιτικά «στρατευμένους» μουσουργούς και τραγουδιστές, αγοράζει πίνακες και βλέπει θέατρο και κινηματογράφο κομμουνιστών δημιουργών.

Είναι ακατανόητη όμως από κάθε άποψη:

- η εμμονική πολιτισμική και πνευματική απομόνωση της ηγεσίας των συγκεκριμένων πολιτικών φορέων, δεξιόστροφων και αριστερόστροφων – βίοι παράλληλοι - και κυρίως των πολιτών που επιμένουν να τους ακολουθούν. Η λογική της οχύρωσης ειδικά της αριστεράς – οιονεί τείχος του Βερολίνου - και η επιλογή της απομόνωσης για την προστασία της προβληματικής ιδεολογίας, στη θεωρία και την εφαρμογή της, από τις διαβρώσεις που προκαλεί στα ανελεύθερα καθεστώτα ο αντίλογος και η εξωτερική «δημοκρατική υγρασία».

- η αξιολόγηση και απόρριψη της πολιτισμικής και πνευματικής παραγωγής - έργων και δημιουργών - έστω και αν πρόκειται για πρόσωπα παγκόσμιας εμβέλειας και ακτινοβολίας, που προάγουν την εικόνα της χώρας στην υφήλιο, με κριτήριο την πολιτική ένταξη, την απλή τοποθέτηση ή και - χειρότερα - κάποιες περιστασιακές, αρνητικές για το κόμμα ή θετικές για κάποιον αντίπαλο, δημόσιες τοποθετήσεις ανένταχτων δημιουργών. Εδώ τίθεται και θέμα πατριωτισμού, ειδικά από φορείς που κόπτονται για την πατρίδα και το έθνος.

Ανάλογη ήταν η συμπεριφορά των ίδιων πολιτικών φορέων και στην περίπτωση του θανάτου του αείμνηστου Διονύση Σαββόπουλου. Ειδικά το επίσημο ΚΚΕ με προσεκτικά διφορούμενη επίσημη ανακοίνωση, που διέστειλε αξιολογώντας θετικά τα πρώτα χρόνια της διαδρομής του μεγάλου σύγχρονου Έλληνα τροβαδούρου, και αρνητικά την μετά τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης πορεία του, μετά την αποκήρυξη της αριστεράς. Παράλληλα βέβαια τα, σε διατεταγμένη υπηρεσία, τρολ του έχυναν το δηλητήριο που τρέχει στο αίμα κάποιων σε βάρος του μουσουργού.

Ευνόητο, πως δεν έχουν ανάγκη, ούτε η Αρβελέρ, ούτε ο Σαββόπουλος, την αποδοχή και τη θετική νεκρολογία των συγκεκριμένων πολιτικών φορέων, που βρήκαν τον θάνατο ευκαιρία να τους «θάψουν».

Πρέπει όμως να προβληματίζει τους λοιπούς νουνεχείς δημοκρατικούς πολίτες που προσβλέπουν στην πολιτική και κοινωνική σταθερότητα:

- Το εύρος της αποδοχής από την Ελληνική κοινωνία των πολιτικών φορέων της στρεβλής αυτής αντίληψης για τη δημοκρατία (κολλημένοι στο Στάλιν, πατριδοκάπηλοι και θεομπαίχτες, προβληματικοί και διαταραγμένοι).

- Η αφανής υπόγεια οπτική ίνα – ο κοινός στόχος, η αποσταθεροποίηση - που συνδέει τους λεγόμενους αντισυστημικούς - δεξιούς του Βελόπουλου και αριστερούς της Ζωής - με τους συστημικούς ιδεολόγους κομμουνιστές.


Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)