Γιάννης Σερέτης

Ακόμα ένα «μπράβο» λοιπόν, στην ΕΠΟ. Δεν περίμενε την απόδοση και τα αποτελέσματα της Εθνικής Ελλάδας στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο και συμφώνησε με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς για συμβόλαιο μέχρι το 2028. Δηλαδή για να οδηγήσει την ομάδα και στα προκριματικά για το επόμενο Euro ακόμα κι αν αποκλειστεί από το Μουντιάλ. Γιατί το έκανε αυτό; Για να πάρει τα εύσημα από τα media που… συμπαθούν τον Ιβάν; Όχι. Το έκανε επειδή πιστεύει σ’ αυτό που έχει δει και διότι (ο Μάκης Γκαγκάτσης) ξέρει ότι η εύρεση, πρόσληψη και επιτυχία με έναν προπονητή ακριβώς μετά από έναν επιτυχημένο κόουτς είναι κάτι σχεδόν απίθανο στις ομάδες!

Αν θέλετε πρόσφατα παραδείγματα μην σκεφτείτε μόνο τον Παναθηναϊκό μετά τον Γιοβάνοβιτς αλλά και τον Ολυμπιακό μετά τον Μαρτίνς και τον ΠΑΟΚ μετά τον Λουτσέσκου (παρότι ο Αμπέλ Φερέιρα είναι προπονητάρα) και θα δούμε και την ΑΕΚ μετά τον Αλμέιδα. Εξαίρεση στην εθνική αποτελεί αυτό που είχε επιτύχει ο Σοφοκλής Πιλάβιος με την πρόσληψη του Φερνάντο Σάντος μετά τον Οτο Ρεχάγκελ: γι’ αυτό και τη θυμόμαστε μετά από πολλά – πολλά χρόνια.

Θα μπορούσε ο Ιβάν να είναι προπονητής του Παναθηναϊκού και όχι της Εθνικής Ελλάδας μέχρι το 2028; Ασφαλώς και θα μπορούσε! Αν δεν είχε «σαγηνευτεί» ο Γιάννης Αλαφούζος από όλο «αυτό» που εξέπεμπε ο Φατίχ Τερίμ. Από τη λάμψη ενός διάσημου προπονητή που είχε την εικόνα του απόλυτου winner. Διότι ο μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού μπορεί να είχε αποφασίσει να απολύσει τον Ιβάν αμέσως μετά την εντός έδρας ήττα – αποκλεισμό από την Ευρώπη από τη Μακάμπι Χάιφα, όμως αν δεν έβρισκε έναν προπονητή ο οποίος θα τον έπειθε ότι θα κάνει τον Παναθηναϊκό πρωταθλητή, δεν θα άλλαζε εύκολα τον Γιοβάνοβιτς. Τον βρήκε μόνος του, τον επέλεξε μόνος του (όπως είχε κάνει και με τον Ιβάν!), τον πήρε και… είδαμε τα αποτελέσματα.

Η ποδοσφαιρική ταυτότητα του Παναθηναϊκού χάθηκε μέσα σε τρεις μήνες (πολύ δύσκολο αυτό που πέτυχε ο Τερίμ τότε!) οι «ηρωικές» προκρίσεις με απίθανες συγκυρίες επί του Ολυμπιακού αρχικά και του ΠΑΟΚ εν συνεχεία στο Κύπελλο (αμφότερες στα πέναλτι) ήταν ένα τέλειο καμουφλάζ της πραγματικότητας, ο σούπερ φορμαρισμένος τότε Φώτης Ιωαννίδης λίγο έλειψε να χάσει όλη τη χρονιά λόγω της κάκιστης διαχείρισής του από τον Τερίμ, ο Τούρκος έφυγε α λα Μπόλονι: προτού καν ολοκληρωθούν τα play offs.

Ο Γιοβάνοβιτς απολύθηκε στο πρωτάθλημα που τελικά κατέκτησε δίκαια με απίθανο τρόπο ο ΠΑΟΚ. Θα είχε δεύτερο γύρο χωρίς ευρωπαϊκά ματς, όπως και η ΑΕΚ. Δεν θα είχε κανέναν πρόβλημα να αποκτήσει τον Ιανουάριο τον Ντραγκόφσκι ή τον Μπακασέτα που τον έχει αρχηγό στην Εθνική Ελλάδας – θα είχε πρόβλημα να πάρει παίκτες σαν τον Ακαϊντίν. Και σίγουρα το πρωτάθλημα θα το «πάλευε» πολύ περισσότερο από τον Τερίμ! Κι αν το έπαιρνε, διότι μπορούσε να το πάρει με τον Ολυμπιακό νοκ άουτ, ποιος ξέρει μέχρι πόσο θα έμενε στον Παναθηναϊκό; Θα ήταν ο πρώτος κόουτς πρωταθλητής μετά το δίδυμο Νιόπλια – Βαζέχα το 2010!

Οι σκέψεις του Αλαφούζου δεν ήταν παράλογες τότε. Δεν ήταν «τρέλες». Ναι, ο Ιβάν πάντα ήταν «δύσκολος» στις μεταγραφές. Ναι, τον προηγούμενο χρόνο, ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε και θα έπρεπε να ενισχυθεί περισσότερο και με καλύτερους παίκτες τον Ιανουάριο, μετά τον τραυματισμό του Αϊτόρ. Ναι, στα ντέρμπι δεν ήταν τόσο αποτελεσματικός όσο έπρεπε για να φτάσει στον τίτλο. Όμως ήταν δεύτερος στη λήξη του α’ γύρου, σε πολύ μικρή απόσταση από την κορυφή. Και με τον Ιβάν να έχει συνειδητοποιήσει τα λάθη της προηγούμενης σεζόν.

Το λάθος του Αλαφούζου σ’ εκείνο το συγκεκριμένο timing ήταν ότι δεν εκτίμησε σωστά τι θα «έχανε» ο Παναθηναϊκός μετά το διαζύγιο. Εβλεπε μόνο τι έλειπε από τον Παναθηναϊκό για να στεφθεί πρωταθλητής. Και το ακόμα μεγαλύτερο λάθος του ήταν πως πίστεψε ότι όσα έλειπαν από την ομάδα θα του τα έδινε ένας 70χρονος πρώην επιτυχημένος κόουτς, μόνο με την αύρα του, τη σπίθα του και το ταμπεραμέντο του. Καλά είναι κι αυτά, αλλά δεν αρκούν όταν σε όλα τα υπόλοιπα πεδία το πρόσημο είναι αρνητικό…

Αντί επιλόγου, ένα μικρό απόσπασμα από πρόσφατη συνέντευξη του Μαουρίσιο, ενός παίκτη ηγέτη, πρωταθλητή, εγωιστή, ο οποίος επί Γιοβάνοβιτς έχασε τη θέση του «βασικού» που είχε επί Μπόλονι και τελικά αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, επειδή επί Γιοβάνοβιτς δεν είχε μεγάλο χρόνο συμμετοχής, τα λόγια του έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα: «Όταν έφτασα στον Παναθηναϊκό είδα ανθρώπους που ήταν στο κλαμπ και έλεγαν ότι θέλουν να κατακτήσουν το πρωτάθλημα, αλλά δεν το υποστήριζαν με τις πράξεις τους. Όταν ο Γιοβάνοβιτς ήρθε στην ομάδα, έδειξε πως είχε τον τρόπο να τα αλλάξει όλα. Όπως, ακριβώς, ο Λουτσέσκου στον ΠΑΟΚ. Ήταν ο ηγέτης που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός. Δεν ήταν απλά καλός στο τακτικό κομμάτι. Αυτό που συνάντησα όταν έφτασα στον Παναθηναϊκό, ήταν τα κομμάτια του παζλ, ανακατεμένα. Χωρίς σειρά. Δεν ήταν όλοι στην ίδια ευθεία. Ο Γιοβάνοβιτς είναι πολύ ξεκάθαρος με τις ιδέες του. Είναι ευθύς. Έβαλε κανόνες στον Παναθηναϊκό. Πολύ αυστηρούς κανόνες. Όσα σχεδίασε να κάνουμε στο χορτάρι από τακτικής πλευράς, ήταν πολύ ωραία. Στην αρχή δεν ήταν εύκολο να αφομοιώσουμε τις ιδέες του, αλλά από ένα σημείο και μετά, όλα άρχισαν να βγαίνουν στο γήπεδο. Το κλειδί ήταν οι ιδέες του και οι κανόνες. Πριν τον Γιοβάνοβιτς στον Παναθηναϊκό δεν υπήρχαν κανόνες».

Και ο νοών νοείτω.