Γ. Χ. Παπαγεωργίου

Η εμφάνιση του χαρισματικού Στέφανου Κασσελάκη ανέτρεψε τα προγνωστικά για άνετη επικράτηση της Εφης Αχτσιόγλου και η νίκη του  έχει φέρει στο προσκήνιο πολλά ζητήματα, με κυρίαρχο εκείνο της ταυτότητας του κόμματος, τον αριστερό χαρακτήρα του και το κατά πόσο οι υποψήφιοι είχαν παρουσιάσει ένα ικανοποιητικό πολιτικό σχέδιο.

Οι υποστηρικτές τού Στέφανου Κασσελάκη πιστεύουν ότι μπορεί να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο ακροατήριο δημιουργώντας σοβαρό ανταγωνισμό τόσο στο ΠΑΣΟΚ στον χώρο της Κεντροαριστεράς όσο και στη Ν.Δ. καθώς δημιουργεί νέα δεδομένα σε επίπεδο επικοινωνίας, προσωπικότητας και συμβολισμών, ένα πεδίο στο οποίο έως τώρα έχει προβάδισμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Οι εσωκομματικοί αντίπαλοι του κ. Κασσελάκη τον κατηγορούν ότι δεν παρουσίασε ένα πολιτικό σχέδιο, δεν σχετίζεται με τις αριστερές καταβολές του κόμματος, ενώ περιορίστηκε ακριβώς στην αποτελεσματική επικοινωνία και την εικόνα και όχι στην πολιτική, καθώς και ότι θέλει να απομακρύνει το κόμμα από την Αριστερά.

Κάποιοι μιλάνε για «Μπερλουσκόνι από τα Αριστερά», κάποιοι άλλοι για «αμερικανικό δάκτυλο» που κάνει «επιθετική εξαγορά» σε ένα αριστερό κόμμα, το οποίο μάλιστα κουβαλάει αρκετά γονίδια αντιαμερικανισμού από το παρελθόν.

Είναι αλήθεια ότι ο Στέφανος Κασσελάκης δεν παρουσίασε συγκροτημένο πολιτικό σχέδιο. Ούτε όμως οι ανθυποψήφιοί του το έκαναν, τουλάχιστον επαρκώς.

Ασφαλώς ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει ιστορία και έναν ισχυρό πυρήνα αρχών, θέσεων, αντιλήψεων και πολιτικής παράδοσης. Τούτο, όμως, δεν αποτελεί πολιτικό σχέδιο. Ούτε είναι πολιτικό σχέδιο η κατάθεση νομοσχεδίου για λιγότερη εργασία ή μεγαλύτερους μισθούς ή, ακόμη, η διακήρυξη ότι κάποιος τάσσεται με τον κόσμο της εργασίας απέναντι στο κεφάλαιο.

Αυτά αποτελούν γενικές αρχές και επιδιώξεις, τις οποίες άλλωστε υιοθετούν και άλλα κόμματα.

Πολιτικό σχέδιο σημαίνει να εξηγήσεις στον κόσμο ποιοι είναι οι στόχοι σου, πώς θα τους υλοποιήσεις και, βέβαια, πώς θα κερδίσεις την εξουσία.

Και, φυσικά, είναι ανοιχτό ζήτημα διεθνώς ο τρόπος με τον οποίο θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί η Αριστερά στον «θαυμαστό καινούριο κόσμο» όπου οι κυβερνήσεις ελάχιστη εξουσία διαθέτουν απέναντι στις αγορές (ήτοι το 1% που κατέχει τον παγκόσμιο πλούτο και τους διαχειριστές του), στις κεντρικές τράπεζες και τους εταιρικούς φεουδάρχες.

Το πολιτικό σχέδιο, όμως, δεν το έχει ένας αρχηγός στο τσεπάκι του να το παρουσιάσει στο κοινό ως θαυματοποιός. Προκύπτει από ζυμώσεις, πολιτικές διεργασίες, συνέδρια, κοινοβουλευτική δράση και κοινωνικές μάχες στο πεδίο.

Και είναι εξίσου ανοιχτό ζήτημα αν ένα κόμμα μπορεί να είναι ταυτόχρονα αριστερό, ριζοσπαστικό και κυβερνητικό, αλλά και κατά πόσο πρέπει να περιοριστεί σε μια ενδεχομένως καλύτερη διαχείριση ή να επιδιώξει μεγάλες κοινωνικές αλλαγές και ανατροπές.

Το κυρίαρχο, επομένως, δεν είναι αν ο Στέφανος Κασσελάκης είναι αρκετά αριστερός, ποιο είναι το πολιτικό περιεχόμενό του ή αν είναι ασύμβατος για ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κατά πόσο οι άλλοι υποψήφιοι κατάφεραν να παρουσιάσουν επαρκείς πολιτικές θέσεις για να πείσουν το κοινό τους.

Και, τελικά, αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε και έχει την απαραίτητη δομή και συγκρότηση για να υπερασπιστεί την -όποια- ταυτότητά του.