Φώτης Πλιάκος

Η περίπτωση του 1984 ενδεχομένως να είναι η πιο διδακτική.

Εκείνη την χρονιά ο Αρης έχασε, μέσα σε μια εβδομάδα, το πρωτάθλημα, στο μπαράζ της Κέρκυρας από τον Παναθηναϊκό, και το Κύπελλο από τον ΠΑΟΚ, στον αποκαλούμενο τελικό των «ξυρισμένων κεφαλιών».

Ο Αρης τότε ήταν η ανερχόμενη δύναμη του ελληνικού μπάσκετ: είχε τον καλύτερο προπονητή, τον αείμνηστο «Ξανθό» και τον κορυφαίο μπασκετμπολίστα, τον Νικ Γκάλη, αλλά κάτι του έλειπε για να γίνει ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Η αγωνιστική «αποτυχία» των «κιτρινόμαυρων» το 1984 δεν αποτέλεσε το τέλος εκείνης της ομάδας αλλά την απαρχή της Αυτοκρατορίας.

Το επόμενο καλοκαίρι ο Αρης απέκτησε αυτό ακριβώς που του έλειπε και δεν μπόρεσε να κατακτήσει το νταμπλ της προηγούμενης σεζόν: έναν ψυχωμένο οργανωτή, τον Παναγιώτη Γιαννάκη.

Η συνέχεια είναι, πάνω κάτω, γνωστή.

Υπήρξαν κι άλλες «αποτυχίες» μέχρι να γίνει ο Αρης ο Αυτοκράτορας του ελληνικού μπάσκετ: ο αποκλεισμός από την Τρέισερ στα προκριματικά του Πρωταθλητριών το 1986 και τα χαμένα φάιναλ φορ - ειδικά αυτό του Μονάχου.

«Το ατσάλι όσο το χτυπάς αυτό γίνεται πιο σκληρό» έλεγε ο Γιάννης Ιωαννίδης, δίνοντας το στίγμα της αντεπίθεσης μετά από κάθε αγωνιστικό στραπάτσο.

Ο χθεσινός αποκλεισμός από τη συνέχεια του EuroCup, με ήττα από την Κλουζ με διαφορά 19 πόντων που συνοδεύτηκε από κατοστάρα, ίσως αποτελέσει το σύγχρονο 1984 για τον Αρη.

Ναι, προφανώς μια ήττα με 20αρα στο κεφάλι, σε ματς που έχει το χαρακτήρα «τελικού, δεν μπορεί εύκολα να χωνευτεί.

Αναντίρρητα ο προγραμματισμός του καλοκαιριού ήταν άστοχος, σε επίπεδο επιλογών, τόσο στον προπονητή όσο και στους παίκτες.

Ωστόσο για φέτος το σημαντικότερο ζητούμενο είναι το μπόλιασμα του Ρίτσαρντ Σιάο στο dna της ομάδας και η μετατροπή της επένδυσης που κάνει από αμιγώς τεχνοκρατική σε συναισθηματική.

Και αυτό φαίνεται πως πραγματοποιείται.

Ο Σιάο είδε το παιχνίδι με την Κλουζ μαζί με καμιά 10-15 συνεργάτες του, σε κάποιο γραφείο που ήταν σημαιοστολισμένο στα κιτρινόμαυρα. Πριν την έναρξη του αγώνα όλοι οι παραβρισκόμενοι πέταξαν κίτρινα χαρτάκια θέλοντας να κάνουν ατμόσφαιρα αλά «Nick Galis Hall».

Μετά το ματς ο Σιάο έγραψε στo Instagram του: «Παλέψαμε μέχρι το τέλος. Δεν εξελίχθηκαν τα πράγματα όπως τα θέλαμε, αυτήν τη φορά, αλλά είμαι περήφανος για το μαχητικό πνεύμα και την εξέλιξή μας. Αυτά αποτελούν καύσιμο για αυτό που έρχεται από την ομάδα. Θα επανέλθουμε καλύτεροι και πιο δυνατοί για τη νέα σεζόν».

Ειλικρινά δεν θυμάμαι άλλον πρόεδρο της ομάδας να βγαίνει μπροστά, με αυτό τον τρόπο, μετά από μια σημαντική αγωνιστική αποτυχία.

Η περίπτωση του 1984 θα πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τον Αρη της επόμενης σεζόν.