Φώτης Πλιάκος

Παραδείγματος χάρη προσωπικά θυμάμαι, λες και συνέβη χθες, την πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «σμπόμπα».
Πήγαινα στην Δ’ Δημοτικού και στην τάξη μας είχαμε δυο παιδιά που ήταν λίγο παραπάνω, ας πούμε, άτακτα.
Μια μέρα έλειπαν αμφότεροι και η δασκάλα λέει, με σοβαρό ύψος, σε εμάς, τους υπόλοιπους: «οι δύο συμμαθητές σας πήραν αποβολή από τον διευθυντή επειδή τους έπιασα εγώ χθες να κάνουν σμπόμπα»!

Τι στο καλό είναι αυτή η «σμπόμπα», αναρωτήθηκα, και προκάλεσε την αποβολή των δύο φίλων μου - ένα γεγονός πρωτοφανές για τα δεδομένα της Δ’ Δημοτικού;

Τέλος πάντων ρώτησα τους μεγαλύτερους στο σχολείο κι έμαθα πως η αποκαλούμενη σμπόμπα είναι η κοπάνα, το σκασιαρχείο.

Θυμήθηκα αυτό το περιστατικό το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε με την -ανεξήγητη- αναβολή της αγωνιστικής της Super League.

Το μοναδικό πρωτάθλημα που δεν έπαιξε το ΣΚ στο… γαλαξία μας ήταν το ελληνικό και μόνο η λέξη σμπόμπα μπορεί να περιγράψει αυτή την απόφαση των ποδοσφαιρικών αρχών.

Για να πω την αλήθεια προσωπικά δεν με χάλασε η αναβολή: αφενός μεν δεν καίγομαι να ξεκινήσει η διαδικασία των πλέι οφ για τον Αρη -υποψιάζομαι πως μπορεί να εξελιχθεί σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία-, αφετέρου δε, μας δόθηκε η ευκαιρία να απολαύσουμε κανονικό ποδόσφαιρο στην υπόλοιπη Ευρώπη που δεν... ρέπαρε.
Και ζήλεψα.

Ζήλεψα τα πάντα από τον τελικό του αγγλικού League Cup.

Ζήλεψα -για τους ευνόητους και προφανείς λόγους που φαντάζεστε- που το σήκωσε η Νιουκάστλ, στον πρώτο της τίτλο μετά από 70 χρόνια.

Ζήλεψα επειδή έγινε σε ένα μεγάλο στάδιο, στο «Γουέμπλεϊ», το πιο εμβληματικό γήπεδο της χώρας, παρουσία οπαδών και των δύο ομάδων.

Οπαδών κάθε ηλικίας και πάσης θρησκείας που πήγαν στο γήπεδο με τις μπλούζες και τα κασκόλ στα χρώματα των ομάδων τους.

Ζήλεψα επειδή ο Δήμαρχος του Λονδίνου δεν είναι ο κλειδοκράτορας του «Γουέμπλεϊ», ούτε μπορεί να λειτουργήσει ωσάν δερβέναγας, θέτοντας τους δικούς του όρους διεξαγωγής του τελικού.

Ζήλεψα επειδή η FA, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας, δεν δήλωσε ανίκανη να διοργανώσει τελικό με κόσμο.

Ζήλεψα επειδή η λονδρέζικη αστυνομία εκπόνησε και υλοποίησε σχέδιο για την ομαλή πρόσβαση και αποχώρηση των οπαδών από το γήπεδο.

Ζήλεψα επειδή στο VAR υπήρχε εν ενεργεία διαιτητής και όχι κάποιος που είχε να διαιτητεύσει 5-6 χρόνια.

Ζήλεψα τον Αλαν Σίρερ, μια τεράστια δόξα του βρετανικού ποδοσφαίρου, που φορούσε μια κασκολάρα της Νιουκάστλ στην κερκίδα και πανηγύριζε σαν μικρό παιδί.

Ζήλεψα τις αριστουργηματικές καθυστερήσεις που έκαναν οι παίκτες της Νιουκάστλ μετά το γκολ της Λίβερπουλ. Λες και ήταν προετοιμασμένοι σε ολόκληρη τη ζωή τους να ροκανίσουν αυτά τα οκτώ λεπτά που επέμεναν για τη δόξα. Το δέσιμο που κάνει ο Τονάλι στα κορδόνια των παπουτσιών του στο κόρνερ ήταν μια εποποιΐα.

Ζήλεψα που η Λίβερπουλ κατέβηκε να παίξει στον τελικό μόλις τρεις μέρες μετά από σημαντικότατο παιχνίδι για το Champions League.

Υπήρχε περίπτωση κάποιος εκ των ισχυρών του ελληνικού ποδοσφαίρου να μην έβαζε λυτούς και δεμένους ώστε να αλλάξει η ημερομηνία διεξαγωγής σε ανάλογη περίσταση; Για πλάκα θα την άλλαζαν την ημέρα του τελικού με πρόφαση «το καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου».

Ευτυχώς, λοιπόν, που έγινε η σμπόμπα με αφορμή την Εθνική και χορτάσαμε μπαλίτσα.