Δημήτρης Δανίκας

Και με την διευκρίνηση πως κι εγώ με συγκίνηση τοποθετήθηκα για την απώλεια του Βασίλη Καρρά. Εξηγώ για να μην παρεξηγηθώ.

Όμως αυτό το μοιρολόι και αυτό το διαρκές και συστηματικό «προσκύνημα» όλων των τηλεοπτικών εκπομπών. Κυρίως των ιδιωτικών καναλιών. Αυτή η φρενίτιδα υπερβολών, πέρα από κάθε μέτρο καλλιτεχνικό. Και πέρα από κάθε άλλη απώλεια πολλών, ανώτερων, δημιουργών. Όλα αυτά τα αντιμετωπίζω με σκεπτικισμό.

Μπας και αυτό το συνεχές «παραλήρημα» οφείλεται στη χαμηλή στάθμη των σημερινών μουσικών λαικών «πηγών»; Μπας και τα καψουροτράγουδα εκλαμβάνονται ως ύψιστη καλλιτεχνική αρετή; Μπας και αποκαλύπτει μια τεράστια ένδεια που ποτέ άλλοτε δεν είχε μετρηθεί σε καμιά περίοδο της νεοελληνικής δημιουργικής πνοής;

Δηλαδή σε περίπτωση που εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο διάφορες εξαιρετικές φωνές. Ονόματα πασίγνωστα και λατρευτά. Ονόματα καταξιωμένα τόσο από στίχους που ερμήνευσαν όσο και από χορδές τόσο εξαιρετικές σαν αγγελικές φωνές.

Αν συμβούν όλα αυτά. Που θα συμβούν γιατί ο Ανθρωπος φθαρτός και προσωρινός. Τότε τι θα λέμε γι αυτούς; Τότε, σε σύγκριση με το σημερινό παραληρηματικό μοιρολάι για την βραχνάδα και τα καψουροτράγουδα του Βασίλη Καρρά, τι θα κάνουμε;

Τότε τηρουμένων των αναλογιών πρέπει να αυτοκτονήσουμε μαζικά. Πρέπει ακόμα μεσίστιες οι σημαίες σε κάθε δημόσιο κτίριο. Θα πρέπει ακόμα να σκίσουμε τα ιμάτιά μας. Να επιβληθεί τριήμερο πένθος. Να αναρτηθούν οι φωτογραφίες τους παντού σε μέγεθος πραγματικό. Να φιλοτεχνηθούν αγάλματα και προτομές για να τοποθετηθούν σε όλες τις πλατείες τις γνωστές. Να λάβουν το όνομά τους δρόμοι και λεωφόροι από τη μία ως την άλλη την επικράτειας. Και να κλείσουν σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες και όλα τα καταστήματα της ελληνικής οικουμένης.

Και κάτι ακόμα. Ο Βασίλης Καρράς ως «βασιλιάς της νύχτας». Ο Βασίλης Καρράς ως «άρχοντας της νύχτας». Κάπως έτσι τον προσφώνησαν και τον προσφωνούν όλα τα Media. Μα αν είναι έτσι, τότε η συντριπτική πλειοψηφία των «ανώνυμων» πολιτών ξημεροβραδιάζεται σε νυχτερινά κέντρα. Τότε το είδος του «καψουροτράγουδου» η μεγάλη, η υπέρτατη, η αξεπέραστη καλλιτεχνική «τροφή» για τον μέσο όρο των Ελλήνων πολιτών. Τότε η Σωρρακώσταινα στα νυχτερινά κέντρα αναστενάζει. Τότε όλοι τα σπάμε. Ολοι λουλούδια αγοράζουμε και σκορπάμε. Ολοι την βραχνάδα του Βασίλη Καρρά προσκυνάμε.

Η υπερβολή ένα από τα πιο προσφιλή σπορ της νεοελληνικής φυλής. Παντού υπερβολικοί. Παντού και πάντα το τόσο το κάνουμε τόοοσο. Πάντα στη διαπασών. Πάντα με την ίδια ευκολία να κατηγορούμε τους άλλους χωρίς τεκμήρια αξιόπιστα και σοβαρά. Και πάντα με την ίδια ευκολία να ανεβάζουμε κάθε Βασίλη Καρρά στο μέγεθος των Ολύμπιων θεών. Ψυχραιμία παιδιά. Ούτε ο ίδιος θα ήθελε να ακούει και να κολακεύεται από τόσα υπερβολικά κατεβατά.

Αν μας βλέπει από εκεί ψηλά, είμαι βέβαιος πως θα έλεγε «μα δεν έκανα τίποτα τόσο σπουδαίο και τόσο μοναδικό, μερικά τραγούδια είπα με αίσθημα αληθινό».

Αγαπημένε Βασίλη, μαζί σου και συμφωνώ. Να είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει, το εννοώ!