Άννα Παναγιωταρέα

Το ίδιο επιβάλλεται από αστική ευγένεια και στις φιλικές μας συναναστροφές. Αυτά ίσχυαν από αρχαιότητος. Η περιγραφή βίαιης αποπομπής απρόσκλητου στα Ελευσίνια Μυστήρια αναγράφεται σε αρχαία επιγραφή «Πυξ, λαξ, δαξ»! Σήμερα, ο λαός λέει: «Ακάλεστος γάιδαρος στο παχνί μπαίνει».

Δικαιολογούνται οι, εις μάτην, αναμένουσες ταμπελίτσες στη Μητρόπολη, εμφαίνουσες την απουσία -πλην Ζωής Κωνσταντοπούλου- της Συριζαϊκής Αριστεράς και ΠΑΣΟΚ-Νίκου Ανδρουλάκη, απ’ το ξόδι του ενός και μοναδικού Διονύση Σαββόπουλου δήθεν για λόγους μη πρόσκλησης;

Αριστερά ΜΜΕ, εγκαλούντα... την κυβέρνηση(!) για εκστρατεία δυσφήμησης των ηγετών της, έγραψαν ότι «Φάμελλος, Χαρίτσης, Ανδρουλάκης, ούτε ΚΚΕ πήραν πρόσκληση να παραστούν στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου. Για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει θέμα, επειδή ενημέρωσε ότι θα λείπει». Πρώτο σχόλιο: Πόσες προσκλήσεις έλαβαν διαχρονικά οι κομματικές ηγεσίες να παραστούν σε κηδείες μεγάλων δημιουργών; Και δεύτερο: Πόσο κρίσιμη ήταν η επίσκεψη Κουτσούμπα στην Κέρκυρα ή πόσο παιδεύτηκε ο Ανδρουλάκης για να καταλήξει στη -σχεδόν, ιεραρχικά, προσβλητική- εκπροσώπηση του ΠΑΣΟΚ;

Οταν ο σοφός Χαρίλαος Φλωράκης προκλήθηκε από δεξιό δημοσιογράφο να σχολιάσει την ορκωμοσία του Μίκη Θεοδωράκη ως υπουργού Επικρατείας στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990 απάντησε: «Ακουσε να σου πω! Στη σύγχρονη Ελληνική Ιστορία οι αναφορές στον Μίκη θα γεμίσουν δεκάδες σελίδες. Για μένα, ζήτημα αν θα διαβάσεις μία παράγραφο». Αυτή η έκφραση ταπεινότητας και πολιτικής αυτογνωσίας σημειώνει τη διαφορά του ηγέτη από τον πολιτικάντη.

Δύσκολη η πρόσληψη από την Αριστερά ότι οι επιλογές της την απαξιώνουν στα μάτια του σκεπτόμενου πολίτη. Οι νεοταγοί της την κατάντησαν μίζερη, διχαστική και αγνώμονα. Ο Σαββόπουλος και ο Θεοδωράκης διέτρεξαν μετεωρική διαδρομή -πάνω από κόμματα- με ιδεολογία την Ελλάδα. Στη βασιλεία των ιδεών δεν ζητείται χαρτί κομματικών φρονημάτων.

Οι ίδιες οι επιλογές του καθιστούν τον Ανδρουλάκη συμπλέοντα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπογραμμίζουν εμφαντικά τη δυναμιτιστική διαχειριστική επιπολαιότητά του. Τουλάχιστον, αν ζητούσε βιογραφικό απ’ τον Παπαβασιλείου και δεν τον συνέπαιρνε τόσο ο αγώνας μπάσκετ στην Μπολόνια ανήμερα της κηδείας του Σαββόπουλου.

Είναι βάρος για τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ η συγκαταμέτρησή του μετά λοιπών αριστερών και ακροδεξιών. Είναι μικρόνοιας απόρροια η πολιτική του επιλογή, στην οποία ποτέ δεν θα υπέκυπταν οι προηγούμενες ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ: ο αστός Ανδρέας Παπανδρέου, ο άψογος Κώστας Σημίτης, ο ευγενής Γιώργος Παπανδρέου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, βαθύς γνώστης της πολύτιμης συνεισφοράς του Σαββόπουλου στη διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητάς μας. Ούτε, φυσικά, και η παρούσα Αννα Διαμαντοπούλου, εκπροσωπώντας τις προσωπικές της αρχές και τη διαδρομή της.

Συμποσούμενες οι αστοχίες -ευγενώς ειπείν- του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ παραπέμπουν, a priori, στις καλένδες την επιχείρηση ενότητας του κόμματος, την οποία ανέθεσε στις γραμματείες της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής του επικείμενου συνεδρίου. Επιδίδεται συστηματικά σε τρεις επικίνδυνες ακροβασίες: Τρέφει αποτελεσματικά την εσωστρέφεια. Ενισχύει μοναδικά την ασάφεια της ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ. Διακατέχεται από ιδεολογική σύγχυση. Τουτέστιν, παραφράζοντας Κωνσταντίνο Καβάφη, θα του έλεγα:

«Ετσι που την ηγεσία σου/ρήμαξες εδώ/στην κώχη τούτη την μικρή,/σ' όλην την γη την/ χάλασες».
Ο ευαίσθητος περί τα πολιτιστικά Σωκράτης Φάμελλος, έτι επιβιώνων αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, μετέβη στη Θεσσαλονίκη. Η πολύτιμη πατριωτική παρακαταθήκη που κατέλιπε ο Σαββόπουλος δεν τον αφορά; Οσο για τον πρώην αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ και νυν -με άγνοια κινδύνου- μέλλοντα συγγραφέα Αλέξη Τσίπρα, αναχώρησε για τη Νάπολη οικογενειακώς. Η Πομπηία σοφότερο δεν θα τον κάνει. Ούτε καν ο Σαββόπουλος λέγοντάς του: «Και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη»…

Τέλος, ο Αλέξης Χαρίτσης απολογήθηκε ότι «την ώρα της κηδείας επέλεξα να αποχαιρετήσω τον Σαββόπουλο ακούγοντας, σε λούπα, την αριστουργηματική “Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη”. Το θεώρησα πιο τίμιο από το να σταθώ στη Μητρόπολη δίπλα στον Αδωνη Γεωργιάδη και το μισό υπουργικό συμβούλιο και να ακούω τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποχαιρετά τον “φίλο του τον Νιόνιο”». Κρίμα που δεν κατάλαβε τον στίχο του Σαββόπουλου στην «Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη»: «Ποιος στ’ αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω». Ας έμενε «συγκινημένος», αν και κατά δήλωσή του «αμφίθυμος», κρατώντας το στόμα του κλειστό αντί να εμέσει φθόνο, μίσος και διχασμό για «το μισό υπουργικό συμβούλιο, τον Αδωνη Γεωργιάδη, «τον φίλο του Νιόνιου» Μητσοτάκη, ως μικρόψυχος και ολίγιστος.

Η τελευταία ευεργεσία του Διονύση Σαββόπουλου προς τους σκεπτόμενους πολίτες είναι η απουσία της άκρας Δεξιάς - Αριστεράς - άκρας Αριστεράς στο ξόδι του. Οταν προεκλογικά θα μιλήσουν στους πολίτες για «ενότητα», ο Νιόνιος θα μας πει: «Αυτοί είναι - ίδιοι είναι»!

Υστερόγραφο: Η επιβεβαίωση της αριστερής πατριωτικής αναισθησίας ήρθε κι έδεσε με τον αυτοχειριασμό της στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη.