Ανδρέας Ζούλας

Αυτή η απόλυτη και πρωτοφανής αντιφατικότητα δείχνει το πλήρες αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Αντιπολίτευση, στο σύνολό της, αλλά και τα κατ’ ιδίαν κόμματα που την συγκροτούν. Είναι δε περισσότερο από προφανές ότι η επιτακτικότητα με την οποία τίθενται και τα τρία θέματα είναι «για το θεαθήναι» και δεν αφορούν την πολιτική πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η χώρα, ιδίως στο σημερινό ταραγμένο και αβέβαιο διεθνές περιβάλλον. Ειδικότερα δε, το αίτημα για άμεσες εκλογές είναι προφανές ότι δεν τίθεται με στόχο «να φύγει ο Μητσοτάκης», αλλά ως … γενική παράκληση της Αντιπολίτευσης «να κάνουν το ταχύτερο τα κόμματά τους Τσίπρας και Καρυστιανού», για να «ξεκαθαρίσει» το τοπίο στον χώρο της Αντιπολίτευσης.

Αυτό είναι το «γενικό πλαίσιο» στο οποίο κινείται την περίοδο αυτή η Αντιπολίτευση. Την ίδια στιγμή η Κυβέρνηση, σταθερότατα είναι προσηλωμένη στην θέση ότι οι εκλογές θα γίνουν σε χρόνο» που τοποθετείται από το «μετά την ΔΕΘ» - που είπε ο πρωθυπουργός στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ - μέχρι «την άνοιξη του 2927», που είναι η «συνήθης απάντηση»… Και την ίδια στιγμή χειρίζεται τα θέματα της χώρας στον οικονομικό τομέα κυρίως, καθώς και στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, ιδίως την περίοδο αυτή με διπλό στόχο: Την όσο το δυνατόν απομείωση των δυσμενών συνεπειών του πολέμου στην οικονομία αφενός και την διασφάλιση των παγίων εθνικών συμφερόντων αφετέρου. Παράλληλα η Κυβέρνηση θέτει σε κίνηση την διαδικασία αναθεωρήσεως του Συντάγματος, ώστε η παρούσα Βουλή να συζητήσει τις αναθεωρητέες διατάξεις και να προχωρήσει στην ψηφοφορία επιψηφίσεώς τους, προκειμένου η Βουλή που θα προέλθει από τις εκλογές να προχωρήσει στην αναθεώρησή τους. Είναι δε περισσότερο από δεδομένο ότι σειρά διατάξεων του Συντάγματος του 1975, όπως διαμορφώθηκε μέχρι σήμερα, χρήζουν τώρα αναθεωρήσεως για τον επιβαλλόμενο από τις εξελίξεις εκσυγχρονισμό θεσμικών και διαδικασιών. Επιγραμματικά και μόνο αναφέρουμε την αναθεώρηση των διατάξεων για την δίωξη μελών της Κυβερνήσεως, την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, την σύνδεση μονιμότητος των δημοσίων υπαλλήλων με την τακτική και ουσιαστική αξιολόγηση. Το αίτημα της Αντιπολίτευσης για άμεσες εκλογές αναιρεί πρωτίστως την αναθεώρηση του Συντάγματος και αποτρέπει τον εκσυγχρονισμό στα προαναφερόμενα θέματα, ιδίως στους δύο πρώτους τομείς, για την αναθεώρηση των σχετικών διατάξεων των οποίων υποτίθεται ότι… κόπτεται. Το αίτημα όμως για άμεσες εκλογές μεταθέτει την Αναθεώρηση για την προσεχή τετραετία και πλέον…

Αλλά ας «ανιχνεύσουμε» - με λογικά κριτήρια - την πλήρη σύγχυση και παραζάλη της Αντιπολίτευσης, παρακολουθώντας - σε σχέση με το αίτημα των άμεσων εκλογών - τις αντιφατικές θέσεις και τα αιτήματά της, αλλά και το γιατί τα απορρίπτει η Κυβέρνηση.
Το πρώτο θέμα είναι το αίτημα της προανακριτικής επιτροπής για δύο μέλη της Κυβερνήσεως για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα ονόματα των οποίων περιλαμβάνονται στο τελευταίο πόρισμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Η διαβίβαση της σχετικής δικογραφίας έγινε σε εφαρμογή του άρθρου 86 του Συντάγματος, καθώς κατ’ αυτό, δίωξη κατά μέλους της Κυβερνήσεως ασκείται μόνο από την Βουλή. Προς τούτο, κατά το Σύνταγμα τηρείται η εξής διαδικασία. Τριάντα βουλευτές υποβάλλουν «πρόταση άσκησης δίωξης» και η Βουλή αποφαίνεται για την σύσταση κοινοβουλευτικής επιτροπής για την διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης επί του θέματος. Η επιτροπή συγκροτείται με απόφαση που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία, των 151 βουλευτών, διαφορετικά απορρίπτεται ως ΠΡΟΔΗΛΩΣ ΑΒΑΣΙΜΗ. Εδώ πρέπει να αποσαφηνισθεί ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, όσον αφορά τα δύο μέλη της Κυβερνήσεως, όταν «προέκυψαν στοιχεία σχετιζόμενα» με τα δύο μέλη της Κυβερνήσεως, διέκοψε την περαιτέρω έρευνα, κατά το Σύνταγμα και διεβίβασε την υπόθεση στην Βουλή για να κρίνει εκείνη - ως μόνο αρμόδιο όργανο - αν θα ασκήσει δίωξη ή όχι (βεβαίως υπάρχει ένα «θεματάκι» για το «αμελλητί» (χωρίς καμία καθυστέρηση) που απαιτεί το Σύνταγμα για την διακοπή της εξέτασης και την διαβίβαση της υπόθεσης στην Βουλή, αλλά ας μην επεκταθούμε και σ’ αυτό…). Η Κυβέρνηση κρίνει ότι τα υπάρχοντα στοιχεία δεν δικαιολογούν την άσκηση διώξεως. Βεβαίως δεν είναι η Κυβέρνηση, αλλά η Βουλή που τελικώς θα κρίνει, αλλά αυτονόητο είναι ότι η Κυβέρνηση, εκφράζοντας την «κυβερνητική πλειοψηφία», έχει γνώμη και μάλιστα βαρύνουσα στην τελική κρίση της Κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Βεβαίως οι εκατέρωθεν θέσεις, υπέρ της πρότασης για την δίωξη και εναντίον αυτής θα ακουστούν στην Βουλή, που θα αποφασίσει τελικώς.

Όσον αφορά στο άλλο αίτημα, αυτό της συστάσεως Εξεταστικής Επιτροπής για το θέμα των υποκλοπών, τα πράγματα είναι πιο απλά. Το αίτημα υποβάλλεται για να διερευνηθεί η υπόθεση ως προς την πλευρά της κατασκοπείας. Αναφερθήκαμε στο ζήτημα αυτό στο αμέσως προηγούμενο σημείωμα. Συνοπτικότατα επαναλαμβάνουμε: Η «κατασκοπεία» παραπέμπει αμέσως και ευθέως σε ζητήματα αμύνης ή εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Αυτό και μόνον συνεπάγεται ότι για την σύσταση της σχετικής Εξεταστικής Επιτροπής απαιτούνται 151 τουλάχιστον ψήφοι και όχι 120 που απαιτούνται για Εξεταστική Επιτροπή για την διερεύνηση οποιουδήποτε άλλου θέματος. Αυτά τα πολύ βασικά πράγματα οφείλει να τα γνωρίζει ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ως πολιτικός και θεσμικός του πολιτεύματος παράγων και να μη «παίζει παιχνιδάκια» … αναζητώντας τον αριθμό των 120 βουλευτών που θα στήριζαν την πρότασή του. Αλλά η σοβαρότητα του πράγματος θα επέβαλλε και στα λοιπά κόμματα της Αντιπολίτευσης να δηλώσουν ότι στηρίζουν μεν την πρόταση, εφόσον το επιθυμούν, αλλά να μη λένε ότι η επιτροπή θα συσταθεί αν συγκεντρωθούν 120 ψήφοι, όταν προς τούτο απαιτούνται κατά το Σύνταγμα 151 τουλάχιστον. Ή δεν γνωρίζουν το Σύνταγμα - πράγμα αδύνατον - ή το γνωρίζουν και παραπλανούν τον πολίτη… Το ίδιο, κατά μείζονα λόγο, ισχύει για τον κ. Ανδρουλάκη, αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης…

Αλλά, ας γυρίσουμε στην αντιφατικότητα των θέσεων της Αντιπολίτευσης, όπως αυτή προκύπτει με το «γενικό αίτημα» για την προσφυγή σε άμεσες εκλογές. Το αίτημα, όπως είπαμε, δεν αποβλέπει στην αποσαφήνιση της πολιτικής κατάστασης σε επίπεδο διακυβέρνησης, αλλά σε επίπεδο Αντιπολίτευσης. Την στιγμή αυτή τα υπάρχοντα κόμματα της Αντιπολίτευσης, (εξαιρουμένου ίσως του ΚΚΕ) δεν «ορίζουν» τον «πολιτικό χώρο» τους. Όσο δεν έχουν ιδρυθεί τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού (αλλά και δευτερευόντως και το κόμμα Σαμαρά) και, κυρίως, δεν έχει «μετρηθεί» (όχι μόνο με δημοσκοπήσεις) η απήχησή τους στην κοινωνία-μελλοντικό εκλογικό σώμα, τόσο αισθάνονται ότι πορεύονται σε πολιτικό πεδίο, «σταθερό» ως η «κινούμενη άμμος».
-Το ΠΑΣΟΚ, με ηγέτη τον κ. Ανδρουλάκη, τον οποίο δεν αποδέχονται ως «κατάλληλο για πρωθυπουργό» πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του κόμματος, αντιμετωπίζει κίνδυνο και από το κόμμα Τσίπρα, όσο όμως και από το κόμμα Καρυστιανού. Ιδίως μάλιστα με την «διεύρυνση γυρολόγων» (όπως καταγγέλλουν σημαίνοντα στελέχη του κόμματος) μάλλον διευκολύνει την επάνοδο Τσίπρα, παρά την δεδομένη πολιτική του απαξίωση. Με το «κόμμα Τσίπρα» να προσελκύει «ψηφοφόρους κυρίως από τον χώρο της κεντροαριστεράς και της αριστεράς και με το κόμμα Καρυστιανού να εμφανίζει εντυπωσιακή «πολυσχυλλεκτικότητα» το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί μεν να διεκδικεί την δεύτερη θέση, αλλά αυτή δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι τού ανήκει. Τα σχετικά ευρήματα τελευταίων δημοσκοπήσεων («Πρώτο Θέμα», Σκάι) είναι ενδεικτικά.

Το ίδιο και σε μεγαλύτερο βαθμό συμβαίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πιθανότατα θα «αυτοδιαλυθεί» άμα τη ιδρύσει του κόμματος Τσίπρα. Τα δε λοιπά «αριστερά»-συριζογενή κόμματα, ήδη βρίσκονται σε πορεία εξαφάνισης. Όσο για τα μικρά κόμματα της πέραν της ΝΔ δεξιάς, αυτά δεν τρέμουν μόνο το κόμμα Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα Σαμαρά, αν ο πρώην πρωθυπουργός προβεί τελικά ΚΑΙ σε αυτήν την ενέργεια.

Το ίδιο ανήσυχοι είναι – ή πρέπει να είναι – η κυρία Κωνσταντοπούλου και ο κ. Βελλόπουλος. Τα κόμματά τους μπορεί να φαντάζουν στις δημοσκοπήσεις γύρω στο 8-9% αλλά στις τελευταίες εκλογές είχαν οριακά υπερβεί το 3% η πρώτη και το 4% ο δεύτερος. Επομένως, με «Τσίπρα» και «Καρυστιανού» η πρώτη και με «Καρυστιανού» (μόνη ή και με «Σαμαρά»), ο δεύτερος κινδυνεύουν να μείνουν εκτός Βουλής, πέφτοντας κάτω από το όριο του 3%.

Ιδού γιατί θέλουν άμεσες εκλογές τα Κόμματα της Αντιπολίτευσης. Όχι για να «φύγει ο Μητσοτάκης», αλλά για να ιδρυθούν, επιτέλους, τα νέα κόμματα και να ξεκαθαρίσει η κατάσταση στον χώρο της σημερινής Αντιπολίτευσης. Και για να «δούμε πώς θα πάμε» και «με ποιους θα πάμε» για να μπούμε στην Βουλή…