Γιώργος Μαζωνάκης: Η χαρά του Δρομοκαΐτειου ήμουν, η αγάπη μεταξύ συγγενών μπορεί να είναι καταστροφική

Για τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο τον Αύγουστο του 2025 αποφάσισε να μιλήσει ο Γιώργος Μαζωνάκης, σε μία έκτακτη συνέντευξη.

Ο τραγουδιστής μίλησε στην εκπομπή «Τετ α τετ» που θα προβληθεί ολόκληρη την Κυριακή 12 Ιουλίου στις 21:00 το βράδυ και σε απόσπασμα αυτής που κυκλοφόρησε, ο ίδιος αποκάλυψε ποια ήταν η πρώτη του αντίδραση όταν εμφανίστηκαν στην πόρτα του σπιτιού του οι αστυνομικοί που τον συνόδευσαν την ψυχιατρική κλινική και τις σκέψεις που έκανε, τονίζοντας πως ενώ προσπάθησε να δει την όλη εμπειρία ως μία επίσκεψη, ήταν αρκετά δύσκολες οι μέρες του εκεί.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είπε αρχικά: «Έμαθα κιόλας να μιλάω όταν θέλω εγώ, όχι όταν θέλουν οι άλλοι» και στη συνέχεια περιέγραψε τη σκηνή με τους αστυνομικούς έξω από το σπίτι του: «Εμφανίστηκαν στην πόρτα μου δύο αστυνομικοί με πολιτικά. Πίστευα ότι δεν θα με κρατήσουν, γιατί αυτό σημαίνει ότι είσαι εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του εαυτού σου. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι πώς θα αντιμετωπίσω τον κόσμο που βρίσκεται μέσα στην κλινική. Το είδα λίγο σαν να πήγαινα επίσκεψη. Αρεκτά δύσκολο μπορώ να πω. Η χαρά του Δρομοκαΐτειου ήμουν. Κάποιος που με έβλεπε εκεί έλεγε "μια χαρά είμαστε εμείς, για να είναι και ο Μαζωνάκης εδώ, εμείς είμαστε τέλεια"», δήλωσε. 

Δείτε το βίντεο

Στο απόσπασμα ο τραγουδιστής αναφέρεται στα οικογενειακά προβλήματα με τα οποία βρίσκεται αντιμετώπος και στη διαμάχη που τον οδήγησε στο Δρομοκαΐτειο, καθώς φέρεται πως η αίτηση για την ακούσια νοσηλεία του κατατέθηκε από την οικογένειά του και στη συνέχεια έγινε δεκτή από τον εισαγγελέα: «Η αγάπη μεταξύ συγγενικών προσώπων, πολλές φορές είναι καταστροφική. Γιατί μέσω της αγάπης γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Ό,τι και να έλεγα εγώ, εκείνοι μου έλεγαν αυτό που ήθελαν αυτοί. Άρχισα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου βασικά. Πώς είναι δυνατόν να μου λέει τέτοια πράγματα η οικογένεια, που ήμασταν ενωμένοι; Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος. Ένα πράγμα το οποίο επίσης δεν το πίστευα. Υπήρχαν φορές που έλεγα "δεν αντέχω άλλο"».