LIVE

Κορωνοϊός

Νικηταράς και Τσοπανάκος: ο “Τουρκοφάγος” και ο “Τυρταίος” του 1821.

b537b-3

Ο γενναίος και ανιδιοτελής ανιψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και τα πολεμικά του κατορθώματα - Η φυλάκισή του μετά την απελευθέρωση - Ο άγιος αδελφός του και άγνωστα περιστατικά από τη ζωή και τη δράση του - Τσοπανάκος: ο ανήμπορος να πολεμήσει Δημητσανίτης, που εμψύχωνε με τα φλογερά, πατριωτικά ποιήματα του, τα παλικάρια πριν τις μάχες.

Την προηγούμενη εβδομάδα, γράψαμε ένα άρθρο για τον θρυλικό “Γέρο του Μοριά”, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και, πιστεύουμε ότι, ξεδιαλύναμε σε μεγάλο βαθμό το θέμα της καταγωγής του. Υπήρχαν βέβαια 1-2 λάθη στο κείμενο, τα οποία οφείλονται σε σφάλματα των πηγών που χρησιμοποιήσαμε. Η ιστορία, όπως και οι άλλες επιστήμες, προχωρούν. Καινούργια στοιχεία έρχονται στην επιφάνεια και ανατρέπονται πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα.

Στο σημερινό μας άρθρο, θα ασχοληθούμε με έναν από τους γενναιότερους και ικανότερους αγωνιστές του 1821: τον περίφημο Νικηταρά ή “Τουρκοφάγο”. Ο Νικηταράς, ήταν όχι μόνο φόβος και τρόμος για τους Τούρκους, αλλά απίστευτα έντιμος και ανιδιοτελής. Δυστυχώς, μετά την απελευθέρωση, είχε την αντιμετώπιση πολλών άλλων ηρώων του 1821. Αναγκάστηκε να γίνει επαίτης, φυλακίστηκε, τυφλώθηκε και πέθανε πάμφτωχος. Αυτός που, πιθανότατα, ήταν ο μόνος απ’ όλους τους αγωνιστές του 1821, που δεν πήρε κανένα απολύτως λάφυρο απ’ όλες τις μάχες που πολέμησε και μεγαλούργησε... Παράλληλα, θ’ ασχοληθούμε και με ένα, μάλλον άγνωστο, πρόσωπο του 1821. Τον λαϊκό ποιητή Τσοπανάκο, που κατά κάποιον τρόπο, σχετιζόταν με τον Νικηταρά: τον θαύμαζε και τον ακολουθούσε σε όλες τις μάχες. Λόγω σωματικής αναπηρίας δεν μπορούσε να πολεμήσει. Ωστόσο, είχε ένα άλλο, σημαντικό χάρισμα: σκάρωνε πατριωτικά στιχάκια, που τα διάβαζε στους πολεμιστές πριν τις μάχες, εμψυχώνοντάς τους.

TΟΥΡΚΟΛΕΚΑ


Νικήτας Σταματελόπουλος (Νικηταράς)

Στο έργο του Αγαπητού Σ. Αγαπητού, “Οι Ένδοξοι Έλληνες του 1821 ή Οι Πρωταγωνισταί της Ελλάδος” (Πάτρα 1877), υπάρχει δισέλιδη αναφορά στον Νικηταρά. Ωστόσο, οι πληροφορίες που δίνονται για τον ήρωα του “21, είναι λιγοστές. Χαρακτηριστικά, το σχετικό λήμμα ξεκινά ως εξής: “Ο στρατηγός ούτος εγεννήθη περί τα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνος εν Τριπόλει, ένθα και εδιδάχθει τα λεγόμενα κοινά γράμματα”. Τα λάθη συνεχίζονται και στο υπόλοιπο τμήμα του λήμματος για τον Νικηταρά. Σήμερα, 144 χρόνια αργότερα, γνωρίζουμε, αν όχι τα πάντα, τα περισσότερα για τη ζωή και τη δράση του.

Όπως διηγείται ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του που κατέγραψε ο Γ. Τερτσέτης: “Εγεννήθηκα εις ένα χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα αποδώθε από τον Μυστρά προς την Καλαμάτα. Ο προπάππος μου ήταν προεστός και ο πατέρας μου έφυγε δεκαέξι χρόνων και επήγε με τα στρατεύματα τα Ρούσικα στην Πάρο (σημ. μάλλον κατά τα Ορλοφικά, γύρω στο 1770) και ήταν πολεμικός (ανυπότακτος)”.

Το χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα, λέγεται σήμερα Νέδουσα και ανήκει στο νομό Μεσσηνίας. Παλαιότερα, υπήρχε η άποψη ότι ο Νικηταράς γεννήθηκε το 1781 ή το 1782 φαίνεται όμως, ότι γεννήθηκε το 1787. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος, γνωστός ως “Τουρκολέκας” και μητέρα του η Σοφία Καρούτσου, αδελφή της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη Αικατερίνης. Ο πατέρας του, κυνηγημένος από τους Τούρκους, βρήκε καταφύγιο στον συνοικισμό του Λεονταρίου, στο σημερινό χωριό Τουρκολέκας Μεγαλόπολης. Εκεί γεννήθηκαν τα δύο αδέλφια του Νικήτα που είναι γνωστά: ο Νικόλας και ο Γιάννης (1805). Δυστυχώς, το 1816 όπως διηγείται ο Νικηταράς: “ Τον εσκότωσαν (ενν. τον πατέρα του) εις την Μονεμβασιά μαζί με έναν αδελφό (σημ: τον Γιάννη) και μ’ έναν κουνιάδο μου. Από ένδεκα χρονών, μαζί με τον πατέρα μου, έσερνα άρματα ετουφέκισα ένα Τούρκο στο Λεοντάρι”.
Ο εντεκάχρονος Ιωάννης (το 1816), ανακηρύχθηκε άγιος από την Εκκλησία μας. Ας δούμε το τραγικό τέλος του πατέρα και του αδελφού του Νικηταρά.

Το 1816 ο πατέρας του Νικηταρά, ο γιος του Ιωάννης και ο Αναγνώστης, γιός του θρυλικού αγωνιστή του Πάρνωνα Ζαχαριά, ταξίδευαν για τα Κύθηρα. Λόγω θαλασσοταραχής όμως βρέθηκαν στη Νεάπολη της Λακωνίας. Ο αγάς της περιοχής με δόλο τους συνέλαβε και τους έστειλε στη Μονεμβασιά. Ο τοπικός ηγεμόνας, τους φυλάκισε και ζήτησε οδηγίες από τον βοεβόδα του Μυστρά τι να τους κάνει. Εκείνος έδωσε εντολή να τους αποκεφαλίσουν. Πραγματικά, αποκεφαλίστηκαν ο Αναγνώστης και ο πατέρας του Νικηταρά. Για τον αδελφό του, διηγείται ο “Τουρκοφάγος”:

Nikitaras-Doliana-1024x614
epanastasi-1821


“ Στον αδελφό μου πρότειναν ν ’αλλάξει την πίστη του. Του δείχνουν το σκοτωμένο πατέρα του και του λέγουν κάθισε να σε κάνουμε Τούρκο. Τότε το παιδί κάνει το σταυρό του και τους απαντά: θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου. Το παιδί όμως ξανακάνει το σταυρό του. Έγινε από το αίμα του σταυρός. Πήραν τα κεφάλια τους στην Τριπολιτσά”. Η σφαγή των τριών, έγινε στις 16 Οκτωβρίου 1816, έξω από τον ιερό ναό του “Ελκόμενου Χριστού” στη Μονεμβασιά. Στο δάπεδο της αυλής του ναού, το αίμα του Ιωάννη σχημάτισε Σταυρό. Τα κεφάλια τους στάλθηκαν όπως αναφέραμε στον πασά της Τριπολιτσάς, ενώ τα σώματα τους τάφηκαν στη Μονεμβασιά. Μέχρι σήμερα, παραμένει άγνωστος ο τόπος ταφής των κεφαλιών τους. Ο νεομάρτυρας και παιδομάρτυρας Ιωάννης, ανακηρύχθηκε άγιος από την Εκκλησία μας.

Ο Νικηταράς στα Επτάνησα

Ο Νικηταράς από πολύ νεαρή ηλικία, εντάχθηκε ως “μπουλουξής” στο σώμα του περιώνυμου κλέφτη Ζαχαριά (Μπαρμπιτσιώτη), όπου διακρίθηκε για την ανδρεία του. Το 1805, μετά τον διωγμό των κλεφταρματολών του Μοριά, πήγε στη Ζάκυνθο που τότε την κατείχαν Ρώσοι. Εκεί εντάχθηκε στα Τάγματα που είχαν ιδρυθεί και πολέμησε στην Ιταλία, εναντίον του Ναπολέοντα. Αργότερα επέστρεψε στα Επτάνησα και υπηρέτησε τους Γάλλους που τα είχαν καταλάβει με την Συνθήκη του Τίλσιτ. Το 1808, επέστεψε στον Μοριά μαζί με τον Θ. Κολοκοτρώνη για να βοηθήσει τον Αλή Φαρμάκη, που τον καταδίωκε ο Βελή πασάς. Στη συνέχεια, ασχολήθηκε με τη στρατολογία Αλβανών Τσάμηδων, στο πλαίσιο του σχεδίου των Γάλλων για τη δημιουργία ελληνοαλβανικού κράτους. Μετά την κατάληψη των Επτανήσων από τους Βρετανούς, κατατάχθηκε ως αξιωματικός στα Ελληνικά Τάγματα υπό τον Ρίτσαρντ Τσορτς και στάλθηκε στη νότια Ιταλία, για να πολεμήσει τον Βοναπάρτη. Όταν τα Τάγματα διαλύθηκαν παρέμεινε στη Ζάκυνθο.

Στις 18 Οκτωβρίου 1818, ενώ βρισκόταν στην Καλαμάτα, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Ηλία Χρυσοσπάθη. Για ένα διάστημα, μαζί με τον Αναγνωσταρά και τον Δ. Πλαπούτα, περιόδευε την Πελοπόννησο για τους σκοπούς της Εταιρείας. Τον Ιούλιο του 1819, ξαναπήγε στη Ζάκυνθο και επέστρεψε στον Μοριά τον Φεβρουάριο του 1821. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ενώ στο έγγραφο μύησης του στη Φιλική Εταιρεία αναφέρεται ως “Νικήτας Τουρκολέκας”, ο Νικηταράς δεν κράτησε το οικογενειακό επώνυμο, αλλά μετά τη μύηση του, το υποκοριστικό Σταματελόπουλος (από το αρχικό επώνυμο της οικογένειας Σταματέλος). Το ίδιο έκανε και ο αδελφός του Νικόλαος, ενώ φαίνεται ότι αυτό επισημοποιήθηκε μετά το 1854, οπότε το υιοθέτησε και ο γιος του Ιωάννης.

Συνεργάστηκε μαζί με τον θείο του Θ. Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα για την προετοιμασία του ξεσηκωμού και στις 23 Μαρτίου 1821, μπήκε στην Καλαμάτα μαζί με άλλους οπλαρχηγούς. Μετά απ’ αυτό κατευθύνθηκε στην Τριπολιτσά. Για τα πολεμικά κατορθώματα του Νικηταρά, θα χρειαζόταν ένα ξεχωριστό, εκτενέστατο άρθρο. Σε διάφορα άρθρα μας για τις μάχες του Αγώνα, έχουμε αναφερθεί αρκετά σ’ αυτά. Σήμερα, θα συνοψίσουμε τις κυριότερες μάχες στις οποίες μετείχε και διακρίθηκε.

ce9dceb9cebaceb7cf84ceb1cf81ceaccf82
b537b-3


Στο Βαλτέτσι, επικεφαλής 800 αγωνιστών, στα Δολιανά, όπου με 150 άνδρες αντιμετώπισε 6.000 Τούρκους με επικεφαλής τον Κεχαγιάμπεη, τους οποίους και συνέτριψε. Τότε του δόθηκε το προσωνύμιο “Τουρκοφάγος” και προήχθη σε Στρατηγό. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στις επιχειρήσεις για την ανακατάληψη της Λιβαδειάς. Πήρε μέρος στην άλωση της Τριπολιτσάς και ήταν από τους ελάχιστους οπλαρχηγούς που δεν δέχτηκαν να πάρουν λάφυρα. Μαζί με 700 αγωνιστές, τον Απρίλιο του 1822 πήγε πάλι στην Ανατολική Στερεά και πολέμησε με τον Ανδρούτσο στη Στυλίδα και την Αγία Μαρίνα. Είχε μεγάλη συμβολή στη συντριβή του Δράμαλη στα Δερβενάκια, ιδιαίτερα στη μάχη στο Αγιονόρι, δύο μέρες αργότερα, όπου οι Τούρκοι είχαν 600 νεκρούς. Πολέμησε με τον Δ. Υψηλάντη στην Αττική και αν και δεν πήρε ενεργό μέρος στις εμφύλιες διαμάχες που ακολούθησαν τάχθηκε στο πλευρό του Κολοκοτρώνη και προτίμησε να καταφύγει στο Μεσολόγγι, πολεμώντας μαζί με τον Δ. Μακρή. Μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, δόθηκε αμνηστία και ο Νικηταράς επέστεψε στον Μοριά. Πήρε μέρος στην, σχετικά άγνωστη μάχη του Μεχμέταγα (18/7/1826), όπου οι ελληνικές δυνάμεις νίκησαν τους Αιγύπτιους του Ιμπραήμ, οι οποίοι είχαν 200 νεκρούς (σε σύνολο 400 πολεμιστών), ενώ μόνον 4 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους.

Ακολούθως, ο Νικηταράς με 800 πολεμιστές, πήρε μέρος στον ελληνικό θρίαμβο στην Αράχωβα, όπου επικεφαλής των Ελλήνων ήταν ο Γ. Καραϊσκάκης (Νοέμβριος 1826). Ακολούθως, πήρε μέρος στις μάχες στην Αττική (1827) και στη συνέχεια επέστρεψε στον Μοριά όπου πολέμησε εναντίον του Ιμπραήμ στη Μεσσηνία. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, ο Νικηταράς σκότωσε περισσότερους από 1.000 Τούρκους στις μάχες που πήρε μέρος.
Ήταν υποστηρικτής του Καποδίστρια και από τους στενότερους συνεργάτες του. Στη Δ’ Εθνοσυνέλευση του Άργους (1829), πήρε μέρος ως πληρεξούσιος του Λεονταριού. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, έζησε απομονωμένος.

ΝΕΔΟΥΣΑ_ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ


Ο Νικηταράς στα χρόνια του Όθωνα

Ο Νικηταράς, άνηκε στο ρωσόφιλο κόμμα (των Ναπαίων). Μετά από αντικυβερνητικό κίνημα στη Μεσσηνία (1834) φυλακίστηκε για λίγο από την Αντιβασιλεία. Το 1839 κατηγορείται ότι ήταν αρχηγός της “Φιλορθοδόξου Εταιρείας” που είχε σκοπό την απελευθέρωση των υπόδουλων περιοχών και τη στήριξη της ορθόδοξης πίστης. Η Εταιρεία όμως προδόθηκε και ο Νικηταράς φυλακίστηκε (Δεκέμβριος 1839). Δικάστηκε στις 11 Ιουλίου 1840 και αθωώθηκε, καθώς δεν βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του. Η αθωωτική απόφαση εξόργισε την κυβέρνηση που τον κράτησε υπό περιορισμό στην Αίγινα. Ο Μακρυγιάννης, διαμαρτυρήθηκε στον Όθωνα για εξαθλίωση του σπουδαίου οπλαρχηγού που τον βρήκε “ρέστο και χωρίς μιστόν”. Καταφέρνει να τον αποφυλακίσει (18/9/1841). Όμως η υγεία του ήταν κατεστραμμένη και ο θρυλικός “Τουρκοφάγος”, σχεδόν τυφλός, καθώς έπασχε από ζάχαρο. Η Κυβέρνηση, του χορηγεί μια άδεια επαιτείας (!), του επιτρέπει δηλαδή να ζητιανεύει κάθε Παρασκευή μπροστά στην Ευαγγελίστρια του Πειραιά, την εκκλησία που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Είναι χαρακτηριστικό το περιστατικό με τον Ρώσο πρέσβη, που όταν έμαθε την κατάληξη του Νικηταρά, έσπευσε στον Πειραιά “Τι κάνετε εδώ στρατηγέ μου”, ρώτησε τον Νικηταρά, που μόλις αντιλήφθηκε ότι του μιλούσε κάποιος ξένος, μάζεψε το χέρι του. “Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα”, απάντησε περήφανος ο Τουρκοφάγος “Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος κάτω στο δρόμο” ρώτησε ο Ρώσος. “Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος” είπε ο Νικηταράς. Ο Ρώσος πρέσβης φεύγοντας, άφησε να πέσει διακριτικά ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο Νικηταράς, αν και δεν έβλεπε, άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και του είπε: “Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε μην το βρει κανένας και το χάσεις”!

Αυτός ήταν ο Νικηταράς, ο γενναιότερος και πλέον ανιδιοτελής από τους ήρωες του 1821. Είναι χαρακτηριστικό, ότι μετά το θρίαμβο στα Δερβενάκια, πήρε το μοναδικό λάφυρο απ’ όλες τις μάχες που πολέμησε. Ένα πολύτιμο σπαθί, το οποίο όμως το πρόσφερε αργότερα σε έρανο που έγινε αργότερα από την προσωρινή κυβέρνηση για τον ανεφοδιασμό του Μεσολογγίου.
Στα Δερβενάκια, σε λίγη ώρα σκότωσε 18 Τούρκους. Λέγεται ότι 4 σπαθιά έσπασαν στα χέρια του και χρειάστηκε γιατρός για να μπορέσει ν ’ανοίξει η παλάμη του μετά το τέλος της μάχης. Ήταν τόση η φρίκη και το αίμα που για να μην λιγοψυχήσει, φώναζε στον εαυτό του: “Κουράγιο Νικήτα, Τούρκους σκοτώνεις”.

Και όταν ο Άρειος Πάγος έστειλε κάποιον για να ζητήσει από τον Νικηταρά να δολοφονήσει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο ο Τουρκοφάγος, έγινε έξαλλος, του επιτέθηκε και λίγο έλειψε να τον σκοτώσει!
Μετά τα γεγονότα της 5ης Σεπτεμβρίου 1843, του δόθηκε ο βαθμός του Υποστράτηγου, ενώ το 1847 έγινε μέλος της Γερουσίας. Από εκεί, είχε μία μικρή σύνταξη, που ήταν το μόνο του εισόδημα.
Παντρεύτηκε την Αγγελίνα, κόρη του θρυλικού Ζαχαριά και απέκτησε τρία παιδιά: του Γιάννη, που έγινε στρατιωτικός και δύο κόρες: τη Ρεγγίνα και άλλη μία, μικρότερη σε ηλικία, που τρελάθηκε όταν τον είδε σε άθλια κατάσταση μετά την πολύμηνη φυλάκισή του στην Αίγινα. Έζησε ως το τέλος της ζωής του στον Πειραιά. Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 1849. Τάφηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, δίπλα στον Θ. Κολοκοτρώνη στο Α’ Νεκροταφείο. Ωστόσο, σήμερα είναι άγνωστο πού βρίσκεται ο τάφος του και κανείς δεν αναζήτησε ποτέ τα οστά του...
Όλη η πολεμική αρετή του Νικηταρά, συμπυκνώνεται στο παρακάτω δίστιχο του Τσοπανάκου:
“ Του Λεωνίδα το σπαθί, Νικηταράς θα το φορεί...”
Ποιος ήταν όμως ο Τσοπανάκος;

Τσοπανάκος: ο “Τυρταίος του 1821”

Μια ξεχωριστή μορφή του 1821, ήταν ο Παναγιώτης Κάλ(λ)ας, γνωστότερος ως Τσοπανάκος. Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1789. Σπούδασε για κάποια χρόνια στη Σχολή της γενέτειράς του. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, δεν μπορούσε να κρατήσει όπλο καθώς είχε σωματική αδυναμία, δεν έμεινε αδρανής. Έχοντας στιχουργικό ταλέντο, άρχισε να συνθέτει πατριωτικά ποιήματα και να γυρίζει στα στρατόπεδα εμψυχώνοντας τους πολεμιστές. Απέκτησε το προσωνύμιο “ποιητής της επανάστασης”. Είχε μεγάλη αδυναμία στον Νικηταρά, που ήταν ο πρώτος που άκουγε τα ποιήματα του. Μετά από μια νικηφόρα μάχη, ο Νικηταράς του χάρισε ένα άλογο για να μετακινείται. Η Πελοποννησιακή Γερουσία του πλήρωνε τα έξοδα του.

Το 1825, καθώς πηγαίνοντας προς τη Δημητσάνα με το νέο του άλογο, σύμφωνα με τον φωτάκο, έφαγε πολλά κορόμηλα, από τις κορομηλιές που βρήκε στον δρόμο του και πέθανε. Από τους σατιρικούς στίχους του, σώζεται μόνο ένα τετράστιχο. Τα υπόλοιπα στιχουργήματά του, εκδόθηκαν το 1838 από τον Ν. Παπαδόπουλο με τίτλο: “Άσματα πολεμιστήρια. Του υπέρ της ανεξαρτησίας της Ελλάδος αγώνος”. Έγραψε σε μια γλώσσα ανάμεικτη με στοιχεία καθαρεύουσας και δημοτικής, με στίχο συχνά αδέξιο ως προς το μέτρο και την ομοιοκαταληξία. Τα ποιήματά του όμως, μερικά από τα οποία παρουσιάζουμε εδώ, είναι πολύτιμοι μάρτυρες για ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα του 1821, αλλά και για τη γλώσσα της εποχής. Παράλληλα, ο απλός αυτός με λίγες γνώσεις Δημητσανίτης, κάνει λόγο για τον Λεωνίδα, τον Ηρακλή και άλλα ιστορικά και μυθικά πρόσωπα της αρχαίας Ελλάδας, δίνοντας μία αποστομωτική απάντηση σε όσους ανιστόρητους ισχυρίζονται ότι οι αγωνιστές του 1821 δεν αγωνίζονταν για ένα ελεύθερο ελληνικό κράτος, αλλά για κάποιο άλλο... Δυστυχώς γι’ αυτούς, η ιστορία δίνει αποστομωτικές απαντήσεις και διαψεύδει τους έωλους ισχυρισμούς τους...
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ (41)

@ΑΝΤ

Μονο ενα λαθακι κανεις. Εσεις οι "ελληνες" δεν ειστε ελληνες, αλλα ενα θλιβερο μειγμα απολιτιστων που αυτοονομαστηκατε .....ελληνες. Το απολυτο μηδεν και υπηκοοι του μεγαλυτερου λαμογιοκρατους που εχει γεννησει η ιστορια.Αντε τωρα, κατεβασε τα σουβλακια σου, τα τζατζικια σου και τις μπυρες σου και χορεψε......τσιφτετελια με την κοιλαρα σου, για να δειξεις και εξω τι εστι ελληνικος πολιτισμος.Κριμα οι φουκαραδες οι "βαρβαροι" να τρωνε μονο βελανιδια. ΑΝΤε να μαθουν το σουβλακιος και το τζατζικιος.

exzaios

ΦΙΛΕ ΜΟΥ τρέξε γρήγορα στα Σπάτα γιατί βρέθηκε αρχαίο όστρακο του 10.000 π,Χ. που γράφει ...ΑΛΒΑΝΙΑ. Οι επιστήμονες προβληματίζονται αν το πρώτο γράμμα είναι Χ

@15 -02 -21:35

Υπήρξε σκλαβιά;Από τι είναι γνωστό οι ελληνορθόδοξοι παπάδες βοήθησαν τους οθωμανούς να κατακτήσουν όλα τα εδάφη της πρώην Ανατολικής Ρωμαικής Αυτοκρατορίας. Αυτοί έγιναν "εταίροι" με τούς οθωμανούς και στην ουσία συγκυβερνούσαν. Ανάφερε μου έστω και μία μάχη που έδωσαν οί ελλαδίτες ορθόδοξοι με τους οθωμανούς για να μην "σκλαβωθούν" Οι μόνοι πού πολέμησαν τους οθωμανούς και στην Κωνσταντινούπολη και στον Μοριά και στα νησιά ήταν οί Λατίνοι "σκλαβωμένε" και "ηρωικά" απελευθερωμένε. Όσο για την αρχαία ελληνική γλώσσα και την γλώσσα των 20 φθόγγων πού μιλάς εσύ, εδώ μπλέκεις τα μπούτια σου. Ανάφερε μου έστω και μία σύγχρονη γλώσσα πού να αποτελείται όχι από 20 ,αλλά από 25-26 φθόγγους και όχι από 30 και πάνω και θα παραδεχθώ δημόσια ότι κάνω ανθελληνική προπαγάνδα, αφού το θέτεις έτσι. Μπες στο Google και ψάξε τις γλώσσες πού μιλιούνται σήμερα μία μία. Ψάξε τα σουαχίλι και τη γλώσσα aborigin. Δες πόσους φθόγγους έχουν τα τσιγγάνικα. Κατά τα άλλα, κανένας δεν απαγορεύει ούτε σε σένα ούτε σε κανένα να ζείτε στον φανταστικό κόσμο σας.

exzaios

Να δεχθώ ότι οι οθωμανοί μας αγαπούσαν αλλά εμείς οι κακοί επαναστατήσαμε. Πάει τώρα ελευθερωθήκαμε τι ζόρι τραβάς ? Όσο για την γλώσσα μας είναι μικρή και αποτελεσματική. Την δικιά σου επειδή είναι μεγάλη και άχρηστη να την κόψεις λίγο.

ΑΝΤ

Εμεις οι Εληνες, διηγηθηκαμε και γραψαμε και ι σ τ ο ρ η σ α μ ε για ολους τους αλλους λαους, για τους τοπους και τα πεπραγμενα τους και οχι οι αλλοι λαοι για τους Ελληνες!. Διοτι εμεις και ο πολιτισμος μας προυπηρξαμε ολων των αλλων. Και οπως ενα παιδι, δεν μπορει να βαφτισει και να διδαξει τους γονεις του, ετσι και εσεις τα νιανιαρα, δεν μπορειτε να μας παραδωσετε μαθηματα. Και οχι μοναχα για τα προσφατα ιστορικα χρονια, αλλα και καθολη τη διαρκεια που οι ανθρωποι διερχονταν καποιον, αξιον λογου, πολιτισμο.Ετσι, σε καμια ιδια χρονικη περιοδο οι Ελληνες δεν ηταν δευτεροι σε πολιτισμο. Παντα ηταν πρωτοι,δεν παρεδωσαν ποτε τα σκηπτρα μεχρι και τον 16ο μ.Χ. αιωνα Μια εκφανση του πολιτισμου, η κυριοτερη, ειναι και η Γλωσσα. Πρωτη Γλωσσα στον κοσμο ηταν η Ελληνικη ανεπτυγμενη, αρτια και ιικανη τα ανθρωπινα συναισθηματα και τις ψυχικες καταστασεις να τις γραψει δηλαδη να τις ζωγραφισει(γραφω=ζωγραφιζω) Η φοινικικη και οι προυπαρξασες Γλωσσες, δεν ηταν ολοκληρωμενες, αφου δεν ειχαν φωνηεντα ,φωνη! Για τις θρησκειες,αλλη μια μορφη του πολιτισμου, παλι οι Εληνες πρωτοι δημιουργησαν την αρχεγονη Θρησκεια και απο αυτη, με μετεξελιξεις της, δημιουργηθηκαν ολες οι αλλες! Ο Άβραμ πχ εγινε Αβραάμ και ευλογηθηκε απο το Μελχισεδεκ που ηταν απο πριν ιερεας του Υ ψ ι σ τ ο υ, αλλα και Ε λ λ η ν α ς τοπικος βασιλιας 3ης γενεας Ο Ισλαμισμος επισης, παρουσιαστηκε στις αρχες ως μια χριστιανικη αιρεση, σαν και αυτες που αναταραζαν καθε τοσο το χριστιανικο ελληνικο Βυζαντιο. Προοδευτικα ομως οι μεταγενεστεροι, τον παρουσιασαν ως νεα θρησκεια!

ΑΝΤ

Καθε πολη,καθε χωριο, καθε φρουριο, καθε σπιθαμη ελληνικου εδαφους, χανονταν ή το επανακτουσαν οι Ελληνες υστερα απο πολυνεκρες και αγριες μαχες με τους οθωμανους Και απο τοτε αμετρητες φορες εχουν αλλαξει χερια οι διαφορες ελληνικες περιοχες και ακομη δεν τελειωσαμε,τα ελληνικα μας εδαφη θα τα ξαναπαρουμε ολα πισω απο ολους εκεινους που τα εχουν κατακτησει Οσο για τους ορθοδοξους ιερεις,οι ιδιοι οι οθωμανοι, ξερουν καλυτερα, ποιοι τους πολεμησαν απο ολους τους Ελληνες με περισοτερο πεισμα! Δεκα-δεκα τους κρεμαγαν και τους επαιρναν το κεφαλι χωρις οικτο και διακριση οσο μεγαλο αξιωμα και αν ειχαν!

Επιβιώσαμε της μακροχρόνιας τουρκικής σκλαβιάς, ΆΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΘΟΎΜΕ ΠΟΤΈ.

Αν ερωτήσεις τον Ερντογάν τι είναι οι Κούρδοι, τι είναι οι γκιουλενιστες, τι είναι οι Έλληνες, τι είναι οι Σύριοι, τι είναι οι Αρμένιοι, τι είναι οι Γάλλοι, τι είναι οι Κύπριοι τι είναι οι Ισραηλινοί, τι είναι οι Αιγύπτιοι, θα σου πει ότι είναι χώρες με μαξιμαλιστικές απαιτήσεις ή τρομοκρατικές οργανώσεις ή ότι η Κύπρος δεν είναι καν χώρα ή ότι είναι δικαίωμά του να έχει στρατό σε 15 χώρες. Δεν θα αναγνωρίσει ποτέ τις γενοκτονίες πάνω από 4.000.000 ανθρώπων από τουρκικά στρατεύματα κατοχής, ούτε τα παιδομαζωματα. Ποιός όμως δίνει σημασία σε ένα αιμοσταγή αγράμματο ισλαμοφασιστα? Εσύ τώρα μας αναφέρεις ως μοναδικής αξιοπιστίας ειδήμονα τον: "δεν θυμάμαι ποιός ιταλός λόγιος το ονόμασε έτσι κάπου στο 1500τόσο". Με εμπεριστατωμένη δε επιστημονική ανάλυση του τύπου: "greek language και hellenic language τις διαχωρίζουν οι ξένοι", θέλεις να πείσεις νοήμονες και μορφωμένους ανθρώπους για τα εμπαθή και ανιστόρητα συμπεράσματά σου. ΣΕ ΕΝΗΜΕΡΏΝΩ ΟΤΙ: η Ελληνική γλώσσα είναι η μητέρα όλων των δυτικών γλωσσών! Η εγγλέζικη γλώσσα χρησιμοποιεί 2000 Ελληνικές λέξεις. Υπάρχουν σήμερα Αμερικανοί, πού όλο το λεξιλόγιό τους είναι 6000 λέξεις. ΣΕ ΡΩΤΆΩ: ποιός δίδαξε τις Ελληνίδες γιαγιάδες που δεν πήγαν ποτέ σχολείο να χρησιμοποιούν αρχαίες ελληνικές λέξεις! Πιστεύεις ότι η Κύπρος είναι ένα ενιαίο νησί -κράτος κατεχόμενο από τουρκικά στρατεύματα, που επιβάλουν την βούλησή τους και τρομοκρατούν τους κατοίκους του. Ή μήπως είναι μια κάποια ελληνοκυπριακή Διοίκηση στο νότιο τμήμα του νησιού??? Σταμάτα επιτέλους αυτήν την καραμέλα της προπαγάνδας και ασχολησου με τα χάλια της πατρίδας σου.

Tomcat

Πολύ καλό άρθρο κύριε Στούκα!! Θα σας παρακαλούσα ,αν μπορείτε,να γράψετε κάτι για την επανάσταση στην Μακεδονία και την Χαλκιδική,με τον Εμμανουήλ Παππά. Γιατί είναι παραγνωρισμένη η συνεισφορά του στον Αγώνα...

@ΑΝΤΙΣΚΑΡΙΟΣ 2:43

Ούτε το Βυζάντιο ήταν "ελληνικό" (αλλη μια κλοπή), ούτε όταν υπήρχε το ήξερε κανείς σαν Βυζάντιο (δεν θυμάμαι ποιός ιταλός λόγιος το ονόμασε έτσι κάπου στο 1500τόσο),ούτε η fake νεοελληνική των 20 γραμμάτων πού μάθανε στους παππούδες σου στα νεοελληνικά σχολεία έχει καμιά σχέση με την αρχαιοελληνική (greek language και hellenic language τις διαχωρίζουν οι ξένοι) Σταματήστε επιτέλους αυτήν την καραμέλα. Ή μόνη διαφορά των νεοελλήνων με τους γειτονικούς τους λαούς είναι ότι είναι αποτέλεσμα πιο μεγάλης μείξης(κοινό στοιχείο μόνο με τους τούρκους).

Η ιστορία δε ξαναγράφεται όπως επανειλημμένα έχει επισημάνει

η πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής εορτασμού των 200 χρόνων από και μετά το 1821. Ιστορικά, η Ελληνική Επανάσταση ξεχωρίζει από την Αμερικανική και τη Γαλλική από την ιδρυτική της διακύρυξη βάση της οποίας έγινε για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. Πρόκειται για Εθνική Επανάσταση αφού Έλληνες εξεγέρθηκαν εναντίον Τούρκων , ενώ η Αμερικανική ήταν οικονομική και η Γαλλική ήταν κοινωνική. Οι Έλληνες επαναστάτες ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι που θυσιάστηκαν για τα Ιδανικά της ιδρυτικής διακήρυξης. Ίσως η καλύτερη ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης στους θυσιασθέντες να είναι η μίμηση τους στη σημερινή πραγματικότητα. Ο Κολοκοτρώνης για χάρη αυτών των Ιδανικών και της ενότητας των Ελλήνων συγχώρεσε όχι μόνο όσους αδυνατούσαν να κατανοήσουν τα πράγματα αλλά και όσους ιδιοτελείς τον έκλεισαν φυλακή ακόμη και τους φονιάδες του αδελφού και γιου του. Δυστυχώς, εμείς οι σημερινοί χριστιανοί ορθόδοξοι και πατριώτες - βλέπε άρθρα σχόλια σωματείων - αντιπαρατιθέμεθα στα πρόσωπα όσων αγνοούν την ιστορία ή έχουν ιδιοτελείς ή διαφορετικές απόψεις αντί για διάλογο ή απορριψη των θέσεων τους με αποτέλεσμα ο Ελληνικός λαός να παραμένει κατακερματισμένος. Ευτυχώς , εξ αρχής η Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής έχει προσκαλέσει όλους τους Έλληνες πανταχόθεν στον εορτασμό των 200 χρόνων από και μετά το 1821. Για αυτό το λόγο η Εθνική Επιτροπή τιμά τους ήρωες και αγωνιστές του θαύματος του 1821 αλλά βρίσκει και τρόπους να απευθύνει τα μυνήματα τους προς όλους τους Έλληνες. Η Εκκλησία συμπορεύεται με την Εθνική Επιτροπή στο όλο εγχείρημα. Ας ευχηθούμε τα σωματεία που έχουν στους κόλπους τους τόσους καλοπροαίρετους χριστιανούς και πατριώτες να συστρατευθούν στον Εθνικό Εορτασμό. Από το ένδοξο 1940 στα βουνά της Βορείου Ηπείρου , όπου η Παναγία πολεμούσε μαζί με ρασοφόρους και μη έχουμε οι Έλληνες να ενωθούμε!

Το θαύμα του 1821 δεν έγινε μόνο από ένα ήρωα μόνο από ένα αγωνιστή

Έγινε με σύσσωμη τη συμμετοχή του Έθνους.

Καλησπέρης

Η ΕΛΛΑΔΑ τρώει τα παιδιάτης , διαβαζοντας το αρθρο σας μελαγχολησα

Γεγονοτα

Ο Κολοκοτρωνης δεν ενδιαφερθηκε για εκεινον τον ανηψιο συμπολεμιστη του--που του ειχε σωσει και την ζωη--κι οταν μπορουσε να τον βοηθησει τον αφησε να ζητιανευει .Ειναι γεγονος παντως πως απο το 1843 που πεθανε ο γερος του Μωρια...ο Νικηταρας εγινε υποστρατηγος και μελος της Γερουσιας .

Συγχαρητήρια κ.Στούκα

Κάθε φορά διαβάζω τα άρθρα σας, ένα μεγάλο κομμάτι των επισκεπτών της εφημερίδας, διψάμε για κάτι άλλο που μας ενημερώνει, μας αφυπνίζει, και μας θυμίζει καταγωγή, αξίες και ιδανικά. Τα περισσότερα άρθρα δυστυχώς, είναι προβολή ατόμων και συμπεριφορών, που δεν έχουν να πουν τίποτα στην κοινωνία.

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης