Ο Αντώνης Μυριαγκός έχει μια φυσική ομοιότητα με τον Ιωάννη Καποδίστρια ακόμα κι όταν είναι ντυμένος κάζουαλ -προς το ροκ, θα έλεγα-, όπως την ημέρα που τον συνάντησα για τη συνέντευξή μας. Αυτός ίσως ήταν και ένας από τους λόγους που ο Γιάννης Σμαραγδής τον επέλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα του ταινία «Καποδίστριας», που προβάλλεται στους κινηματογράφους από την ημέρα των Χριστουγέννων. Από την άλλη μεριά, βέβαια, δεν πρέπει να παραβλέπουμε το ταλέντο του και τις υποκριτικές του δεξιότητες, από τις οποίες είχα πάρει μια μικρή γεύση λίγες εβδομάδες πριν, όταν τον παρακολούθησα στην παράσταση «Dracula» όπου υποδυόταν τον ομώνυμο ρόλο. Από τον Δράκουλα μέχρι τον Καποδίστρια η απόσταση είναι μεγάλη μεν, αλλά σχετικά εύκολο να διανυθεί από έναν έμπειρο ηθοποιό. Αυτή είναι η δουλειά του άλλωστε. Και την κάνει άψογα.
GALA: Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πώς βρέθηκες στο καστ του «Καποδίστρια»;
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΥΡΙΑΓΚΟΣ: Απ’ όσο γνωρίζω, η προπαρασκευή της ταινίας είχε ξεκινήσει εδώ και οχτώ χρόνια. Τότε ήταν που είχε αρχίσει να τη σχεδιάζει ο Γιάννης Σμαραγδής, με πάρα πολλές δυσκολίες, πολλές αναβολές, πολλές προσπάθειες να βρει χρηματοδότηση, με συνεχείς αναζητήσεις συνεργατών και αναδιαμορφώσεις του καστ. Εγώ σε όλο αυτό ήμουν η τελευταία πινελιά, η τελευταία λύση. Με πήραν τηλέφωνο πριν από ενάμιση χρόνο και μου είπαν ότι θέλει να με δει ο Σμαραγδής χωρίς να μου πουν τον λόγο. Πήγα, λοιπόν, στο γραφείο του κι εκεί μου είπε «σε θέλω για να κάνεις τον Καποδίστρια». Εχασα λίγο τη γη κάτω απ' τα πόδια μου... Πρέπει να πω ότι είναι μεγάλο ευτύχημα που έπαιξα σε αυτή την ταινία. Οταν μιλάμε για κινηματογράφο στην Ελλάδα είναι από μόνο του μια υπέρβαση. Οπότε για έναν Ελληνα ηθοποιό το να του προκύψει μια ταινία, οποιαδήποτε ταινία, είναι λίρα 100. Πόσο μάλλον όταν αυτή η ταινία είναι κάποιων προδιαγραφών, είναι μια δουλειά που θα την πληρωθείς -γιατί στον κινηματογράφο οι αμοιβές δεν είναι υψηλές- και σου δίνεται ένας ρόλος εμβληματικός, ο κεντρικός χαρακτήρας που θα πρέπει εσύ να τον κουβαλήσεις.
G.: Η ταινία είναι μια μείξη βιογραφίας και μυθοπλασίας, σωστά;
ΑΝΤ.Μ.: Ναι. Στηρίζεται στα πραγματικά γεγονότα της ζωής του από στοιχεία που προέκυψαν από τα αρχεία, τις αλληλογραφίες του και την πολιτική πορεία του. Οσον αφορά την προσωπική του ζωή δεν υπήρχε καμία πληροφορία, γιατί ένα μεγάλο μέρος της προσωπικής αλληλογραφίας του καταστράφηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά που έκαψε το σπίτι του στην Κέρκυρα στη διάρκεια του πολέμου και έτσι χάθηκε σπουδαίο υλικό. Από κει και πέρα μιλάμε για μια ταινία μυθοπλασίας. Εκεί ο άλλος έχει το δικαίωμα να δει τον δικό του Καποδίστρια, να φτιάξει ένα πορτρέτο έτσι όπως τον αφουγκράζεται ο ίδιος.
Παλτό, σακάκι, πουκάμισο και παντελόνι, όλα Scala di Barelier
G.: Πώς τον αφουγκράστηκες εσύ; Πού βασίστηκες για να τον πλάσεις;
ΑΝΤ.Μ.: Ο Καποδίστριας έζησε πριν από 200 χρόνια. Από εκείνη την εποχή δεν έχουμε φυσικά οπτικοακουστικό υλικό για να μπορείς να μελετήσεις τον τρόπο που μιλούσε, που περπατούσε, που στεκόταν, όπως για παράδειγμα σε μια πρόσφατη προσωπικότητα όπως ο Καζαντζίδης. Οπότε ήταν πρόκληση να χτίσω από το μηδέν μια τέτοια προσωπικότητα. Διάβασα αρκετά βιβλία, συνάντησα ανθρώπους, μίλησα πολύ με τη Ναταλία Καποδίστρια, την απόγονό του, η οποία με βοήθησε πολύ και θεωρώ πλέον ότι είμαστε φίλοι, επισκέφτηκα το αγρόκτημά του στην Κέρκυρα, εκεί όπου πέρναγε τα καλοκαίρια του... Προσπάθησα με έναν τρόπο να βρω τα δικά μου εργαλεία για να μπορέσω να δω αυτόν τον άνθρωπο και να καταλάβω τι αντανακλά αυτή η προσωπικότητα μέσα μου, τι αντίκρισμα έχει.
G.: Τι άνθρωπος ήταν ο Καποδίστριας που «γνώρισες»;
ΑΝΤ.Μ.: Είχε πολύ μεγάλη αίσθηση του καθήκοντος και του μέτρου, ήταν εσωστρεφής, καθόλου εκφραστικός και παρορμητικός, παρόλο που δεν γνωρίζουμε πώς ήταν στην παιδική, εφηβική και νεανική του ηλικία. Από την περίοδο που θα ήταν καταλυτική για τη διαμόρφωσή του, τις σπουδές του στην Πάντοβα δηλαδή, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο. Μάλιστα αναρωτιόμουν πώς ήταν αυτός ο άνθρωπος στα 25 του; Πώς ψήθηκε; Γιατί τον γνωρίσαμε μετά τα 40. Επίσης, ήταν κοσμοπολίτης επειδή τα Επτάνησα είχαν άλλο καθεστώς, με σημαντικές επιρροές από τις αλλεπάλληλες κατοχές Αγγλων, Γάλλων, Ρώσων και τανάπαλιν, είχε δυτική μόρφωση και νοοτροπία, αλλά είχε και στενή σχέση με τον Θεό και την Ορθοδοξία. Είχε βαθιά πίστη και ο ίδιος και η οικογένειά του. Αυτό λίγο-πολύ ήταν ένα υλικό για να μπορέσω να χτίσω.
G.: Πώς είναι να βλέπεις τον εαυτό σου στη μεγάλη οθόνη;
ΑΝΤ.Μ.: Εύκολο δεν είναι. Εχω παίξει σε κάποιες ταινίες, αλλά ο «Καποδίστριας» είναι η δεύτερη ουσιαστικά ταινία όπου έχω τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η προηγούμενη ήταν η «Πανίδα» της Στρατούλας Θεοδωράτου πέρυσι. Στον «Καποδίστρια», βέβαια, είναι ασύγκριτα πιο μεγάλη η ευθύνη του ρόλου. Δεν μπορώ να σου πω ότι έχω και τρελή εξοικείωση με το να βλέπω τη φάτσα μου σε μια μεγάλη οθόνη. Είναι λίγο περίεργο αυτό, θέλει μια διαχείριση. Εχω παίξει και στην τηλεόραση, αλλά είναι άλλο να βλέπεις τον εαυτό σου σε ένα τάμπλετ, κι άλλο στη μεγάλη οθόνη. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να βλέπουν καθόλου τις ταινίες τους.
G.: Λόγω ανασφάλειας; Ή επειδή η δουλειά έχει φύγει από τα χέρια τους και θέλουν να κόψουν τους δεσμούς τους;
ΑΝΤ.Μ.: Και γι' αυτούς τους λόγους, αλλά και λόγω αυτοκριτικής, αναλόγως με το πόσο αυστηρός είσαι με τον εαυτό σου. Εγώ, ας πούμε, είμαι αυστηρός με τον εαυτό μου, δεν φοβάμαι να δω τις αποτυχίες μου, αν δηλαδή καταλαβαίνω ότι αυτό που παρέδωσα δεν έγινε στον βαθμό που θα το ήθελα. Αλλά και μ’ αυτό προσπαθώ να συμφιλιωθώ. Στην πραγματικότητα είναι work in progress, με την έννοια ότι ποτέ δεν θα καταφέρεις να παραδώσεις αυτό που θα ήθελες. Ακόμα και στο θέατρο, ποτέ δεν νιώθω ότι το πράγμα δεν είχε παραπέρα. Αν ικανοποιηθώ ποτέ σε αυτόν τον βαθμό, θα είναι σαν να κοροϊδεύω τον εαυτό μου.
G.: Με τι κριτήρια επιλέγεις τις δουλειές σου;
ΑΝΤ.Μ.: Πολλές φορές μπορεί να μην έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις. Μπορεί μια δουλειά να είναι η λύση ανάγκης, γιατί δεν είχες άλλη πρόταση και εσύ θα πρέπει να βιοποριστείς από αυτό. Οπότε θα το κάνεις. Από την άλλη, πάντα έχεις και κάποια κριτήρια: με ποιους συναντιέσαι, ποιος σε καλεί, ποιος είναι ο θίασος, κάτω από ποιες συνθήκες. Εμένα, ας πούμε, δεν με παίρνει να κάνω αυτή τη δουλειά απλήρωτος, έχω οικογένεια με δύο παιδιά. Οπότε πρέπει κάποια πράγματα να κουμπώσουν.
Πουκάμισο Boss, παντελόνι Paul Smith, attica, The Department Store. Φουλάρι, Asprey
G.: Υπάρχει κάποιος ρόλος ή συνεργασία που σε έχει σημαδέψει, με την καλή έννοια;
ΑΝΤ.Μ.: Θα έλεγα ότι η εμπλοκή μου με τη θεατρική ομάδα Αττις και τον Θόδωρο Τερζόπουλο μου έχει αφήσει μια παρακαταθήκη. Εκεί ουσιαστικά συστήθηκα, εκεί δούλεψα, με τον Τερζόπουλο έχτισα ό,τι έχτισα όλα αυτά τα χρόνια και μέσα από το σύμπαν το δικό του με κάποιον τρόπο καθορίστηκα και το έχω ως σημείο αναφοράς.
G.: Εχεις εκπλαγεί ποτέ με τον εαυτό σου; Να έχεις κάνει μια δουλειά, να έχεις υποδυθεί κάποιον ρόλο πέρα από τα όποια δικά σου καθιερωμένα;
ΑΝΤ.Μ.: Οχι, και εύχομαι να συμβεί. Εύχομαι δηλαδή να με επιλέξει κάποιος για κάτι το οποίο να βλέπει αυτός πάνω μου κι εγώ να μην το έχω δει, αλλά εντέλει να πιάνει τόπο.
G.: Σε κωμωδίες παίζεις;
ΑΝΤ.Μ.: Στη ζωή μου μόνο. Ως άνθρωπος μου αρέσει πολύ η αυτοαναίρεση και το να μην παίρνω πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μου. Αλλά στο θέατρο με έχουν τοποθετήσει σε ένα συγκεκριμένο προφίλ και σε μια συγκεκριμένη γκάμα ρόλων και δεν μου έχουν κάνει πρόταση για κωμωδία. Για να δούμε, ποτέ δεν ξέρεις...
