Η Dita Von Teese στο Gala: «Γινόμαστε ελκυστικοί όταν ξέρουμε ποιοι είμαστε»

Η Ντίτα Φον Τιζ -μπουρλέσκ περφόρμερ, ηθοποιός, στρίπερ, επιχειρηματίας, μοντέλο, σχεδιάστρια εσωρούχων και συγγραφέας- κατάφερε να επιβάλει την απενοχοποίηση όχι μόνο του αισθησιασμού, αλλά και της γυναικείας σεξουαλικότητας, παντρεύοντάς τα με μια μοναδικά υψηλή αισθητική, δείγμα της εσωτερικής της καλλιέργειας. Εμπνευσμένη από το Χόλιγουντ των δεκαετιών του ’40 και του ’50, η πολυτάλαντη Αμερικανίδα δημιούργησε ένα μοναδικό θέαμα που συνδυάζει τον χορό και την πολυτέλεια με τη θεατρικότητα. Αυτή την περίοδο παρουσιάζει το σόου της στο «Voltaire», το φημισμένο κοσμικό art deco θέατρο-καμπαρέ του «Venetian Resort Las Vegas», μέχρι το καλοκαίρι του 2026. Την παράστασή της έχει αγαπήσει όλο το Χόλιγουντ, ενώ οι χορευτές και τα κοστούμια της εμφανίζονται στην ταινία «The Last Showgirl» της Τζία Κόπολα, που χάρισε στην πρωταγωνίστρια Πάμελα Αντερσον την υποψηφιότητα στις φετινές Χρυσές Σφαίρες για την Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία.

Gala: Πόσο έχει αλλάξει το Λας Βέγκας από τη θρυλική εποχή του Ελβις Πρίσλεϊ;

Ντίτα Φον Τιζ: Δεν θα έλεγα ότι έχω βγει από τη δεκαετία του 1950 (γελάει), αλλά από τις ταινίες που βλέπω και έχοντας διαβάσει αυτοβιογραφίες πολλών από τους σταρ που εμφανίστηκαν και διασκέδαζαν εκεί τότε φαίνεται ότι τα πράγματα ήταν είναι πολύ διαφορετικά. Μπορείς ακόμα και σήμερα να δεις μερικά απομεινάρια του vintage Λας Βέγκας, όπως το Μουσείο Νέον, που έχει πολλά όμορφα κειμήλια της κουλτούρας του στριπτίζ. Αλλά το μεγαλύτερο «αξιοθέατο» του Λας Βέγκας στα 50s, στα 60s, ακόμα και στα 70s, σε ό,τι αφορά την ψυχαγωγία, ήταν τα showgirl reviews (σ.σ.: εντυπωσιακά σόου με χορεύτριες που φορούσαν πολυτελή κοστούμια με φτερά, παγιέτες και κρύσταλλα) και δυστυχώς αυτό δεν το βλέπεις πια. Η δική μου παράσταση αποτίει φόρο τιμής στα showgirl reviews και κρατά ζωντανό το πνεύμα και την αισθητική εκείνης της εποχής.

G.: Εχετε πει ότι «η αποπλάνηση ξεκινά με τον εαυτό σου». Είστε ερωτευμένη με τον εαυτό σας;

Ντ.Φ.Ντ.: Δεν θα έλεγα ότι είμαι ερωτευμένη με τον εαυτό μου. Aυτό που εννοούσα είναι ότι πρέπει να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου που σε κάνουν να νιώθεις αισθησιακή, σέξι και σίγουρη, αντί να προσπαθείς να ευχαριστήσεις τους άλλους. Οι άνθρωποι γίνονται ελκυστικοί στους άλλους όταν ξέρουν ποιοι είναι και έχουν αυτοπεποίθηση.

G.: Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας σας, έχετε μετατρέψει το στριπτίζ από κάτι που συχνά θεωρείται υποτιμητικό σε Υψηλή Tέχνη. Υπάρχει κάποια φιλοσοφία πίσω από αυτό;

Ντ.Φ.Ντ.: Δεν μου αρέσει να λέω ότι είμαι πολύ διαφορετική από μια στρίπερ. Υποθέτω, όμως, ότι είχα πάντα μια διαφορετική οπτική γωνία. Και επίσης, το ενδιαφέρον να αλλάξω την άποψη του κόσμου για το τι σημαίνει να είσαι στρίπερ. Ακόμα και ο ίδιος ο όρος «στρίπερ» συχνά ακούγεται υποτιμητικός, ενώ η αλήθεια είναι ότι ήταν ένας όρος που επινοήθηκε τη δεκαετία του ’30 στο μπουρλέσκ, οπότε μπορώ να πω ότι το στριπτίζ, ναι, μου αρέσει κάπως.


G.: Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με το μπουρλέσκ;

Ντ.Φ.Ντ.: Από μικρή με ενδιέφερε η ιστορία του, παίρνοντας μια γεύση από σκηνές σε δημοφιλή φιλμ, όπως το «Gypsy» με πρωταγωνίστρια τη Νάταλι Γουντ, αλλά και από φωτογραφίες με pin up girls που συνήθως ήταν αληθινές χορεύτριες μπουρλέσκ. Από τότε, λοιπόν, μου γεννήθηκε το ενδιαφέρον να μάθω περισσότερα και στην πορεία η ιδέα να παρουσιάσω εγώ η ίδια μπουρλέσκ και να διαμορφώσω τον εαυτό μου ως pin up girl. Δεν νομίζω ότι ήταν πραγματικά ένα αποφασιστικό ή υπολογισμένο σχέδιο που κατέστρωσα, απλά βουτούσα στην ιστορία του vintage ερωτισμού και στριπτίζ και ήθελα να το μιμηθώ. Επιπλέον, εκείνη την εποχή, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, δεν υπήρχαν πολλά κορίτσια που το έκαναν.

G.: Η εικόνα σας αποπνέει μια μορφή αισθησιασμού απίστευτα εκλεπτυσμένου, χορογραφημένου, με κοστούμια και θεατρικότητα. Αυτή η «ανύψωση» είναι για σας ουσιαστική προκειμένου να μη στιγματίζεται αρνητικά η γυναικεία σεξουαλικότητα;

Ντ.Φ.Ντ.: Λοιπόν, ένα από τα πράγματα που λέω πάντα είναι ότι όλα είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Ο δικός μου τρόπος, όμως, δεν είναι και ο μοναδικός. Ενα από τα
χαρακτηριστικά του σύγχρονου φεμινισμού είναι να σεβόμαστε τις επιλογές του άλλου, ακόμα κι αν εμείς δεν επιλέγουμε το ίδιο για τον εαυτό μας. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η επικρατούσα τάση ήταν η φυσική ομορφιά με μίνιμαλ μακιγιάζ και effortless look, σε αντίθεση με την υπερβολική λάμψη των 80s. Εγώ όμως τότε πήγα ανάποδα, υιοθετώντας το maximalist glam με έντονο μακιγιάζ, vintage στυλ και θεατρική παρουσία. Μέσα από τα βιβλία μου, υπερασπίστηκα ότι το glamour δεν είναι κάτι επιφανειακό, αλλά μπορεί να χαρίσει δύναμη και αυτοπεποίθηση σε αυτόν που το υιοθετεί.

G.: Εχετε αναφέρει ότι στην εφηβεία σας, ο πατέρας σας σάς έδιωξε από το σπίτι όταν ανακάλυψε τη συλλογή εσωρούχων σας. Σήμερα, και έχοντας χτίσει μια αυτοκρατορία γύρω από τη θηλυκότητα, τι σημαίνει για εσάς αυτή η απόρριψη;

Ντ.Φ.Ντ.: Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι είτε είναι κάποιος σαν τον πατέρα μου, είτε κάποιος άλλος που μπορεί να έχει άποψη γι’ αυτό που κάνω, ή τα πράγματα που μου αρέσουν ή το πώς παρουσιάζω τον εαυτό μου, όλοι αυτοί έχουν τα δικά τους απωθημένα που στιγματίζουν τους άλλους. Και αυτό είναι δικό τους πρόβλημα - όχι δικό μου. Ξέρω τι σήμαιναν για μένα εκείνα τα εσώρουχα που είδε ο πατέρας μου: ήταν ένα σύμβολο της θηλυκότητας, μια στιγμή ομορφιάς που κρατούσα και για μένα. Μου αρέσει ακόμα, όμως, να γεμίζω τα συρτάρια μου με όλες αυτές τις όμορφες δαντέλες και τα σατέν από τη δική μου συλλογή εσωρούχων. Μου αρέσει να συνδυάζω τα εσώρουχά μου με τα ρούχα που φοράω. Δεν έχει να κάνει με το ποιος θα τα δει. Είναι απλά κάτι που πάντα απολάμβανα.



G.: Εχετε εμφανιστεί σε εμβληματικούς χώρους όπως το παριζιάνικο «Crazy Horse», έχετε συνεργαστεί με διάσημους σχεδιαστές όπως ο Ζαν-Πολ Γκοτιέ και έχετε φορέσει διαμάντια 5 εκατ. δολαρίων στη σκηνή. Πόσο σημαντική είναι η πολυτέλεια;

Ντ.Φ.Ντ.: Λατρεύω, για να πω την αλήθεια, την πολυτέλεια που φαίνεται, αλλά ταυτόχρονα και την τέχνη της τελειότητας στη λεπτομέρεια που συνεπάγεται. Πάντα με συναρπάζουν τα θεατρικά κοστούμια, τα πράγματα που είναι σπάνια και όμορφα, που δεν μπορούν να υπάρξουν στον πραγματικό, καθημερινό κόσμο. Νομίζω ότι γι’ αυτό με ενδιαφέρουν οι αντίκες και γενικότερα τα παλιά πράγματα, όλα αυτά που δεν κατασκευάζονται με τον ίδιο τρόπο σήμερα.

G.: Στην Ελλάδα, οι γυναίκες επαινούνται για το ότι είναι όμορφες, αλλά συχνά κριτικάρονται για το ότι είναι προκλητικές. Τι έχετε να πείτε για αυτό;

Ντ.Φ.Ντ.: Μου έρχεται στο μυαλό η φράση «σαν το νερό στην πλάτη της πάπιας» (σ.σ.: αγγλικό γνωμικό, που σημαίνει ότι όπως το νερό που πέφτει στην πλάτη μιας πάπιας γλιστράει αμέσως και δεν τη βρέχει, λόγω των αδιάβροχων φτερών της, έτσι και οι αρνητικές απόψεις γλιστρούν από πάνω της χωρίς να την αγγίζουν ψυχολογικά). Και όπως λέω πάντα, «μπορεί να είσαι ένα ζουμερό, υπέροχο ροδάκινο, αλλά πάντα θα υπάρχει κάποιος που απλώς δεν του αρέσουν τα ροδάκινα».



G.: Εχετε πει ότι δεν θέτετε όρια ηλικίας στον αισθησιασμό. Σε μια κοινωνία που διατηρεί ακόμα την εμμονή της εικόνας που συνδυάζεται με τη νεότητα, ειδικά σε ό,τι αφορά τη γυναικεία σεξουαλικότητα, τι θέση παίρνετε;

Ντ.Φ.Ντ.: Δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ κάτι που σκόπευα να κάνω. Νομίζω ότι όταν ήμουν στα 20 μου, οι γύρω μου μού φόρτωναν ήδη τον φόβο για το ότι κοντεύω τα 30. Αυτό σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα να είμαι χορεύτρια μπουρλέσκ όταν θα γινόμουν 30; Γελοίο! Εχω κάνει τόσα πολλά από τότε και έχω εξελίξει την καριέρα μου τόσο πολύ και έχω γίνει καλύτερη από ό,τι ήμουν στα 20, στα 30, ακόμα και στα 40 μου. Και το θέμα είναι ότι όταν γίνεσαι 30, μετά οι άλλοι σου φορτώνουν τον φόβο ότι πλησιάζεις τα 40 - και αυτό συνεχίζεται ξανά και ξανά και ξανά. Οπότε απλώς με έχει κουράσει όλο αυτό και νομίζω ότι κοιτάζοντας πίσω, θα ήταν ανόητο να το αφήσω να σημαδέψει την εικόνα μου και κατά κάποιον τρόπο και την καρδιά μου. Αυτή η προκατάληψη, ο ηλικιακός ρατσισμός, με έκανε να «βγω στη σύνταξη» μερικές φορές. Αλλά πάντα επέστρεφα στη σκηνή.



G.: Ο γάμος σας με τον Μέριλιν Μάνσον το 2005 προβλήθηκε ευρέως. Τι όρια θέτετε σήμερα ανάμεσα στη δημόσια και ιδιωτική σας ζωή;

Ντ.Φ.Ντ.: Ενα αυστηρό όριο που θέτω είναι ότι στις συνεντεύξεις δεν απαντώ σε ερωτήσεις για τις σχέσεις μου εδώ και 25 χρόνια και επομένως, δεν μιλάω πολύ για τις σχέσεις μου. Πολλοί από τους άντρες με τους οποίους βγαίνω είναι πλέον μόνο για εμένα και φυσικά, όχι απαραίτητα σελέμπριτι. Θέλουν να μένουμε μακριά από τη δημοσιότητα και μου αρέσει να το σέβομαι αυτό.



G.: Το ελληνικό κοινό σάς εκτιμά βαθιά. Θα κάνατε ένα σόου στη χώρα μας;

Ντ.Φ.Ντ.: Μου αρέσει να προσφέρω στο κοινό κάτι που δεν έχουν ξαναδεί και η παράστασή μου είναι σίγουρα κάτι μοναδικό στον χώρο της ψυχαγωγίας. Δεν έχω κάνει ποτέ ένα σόου στην Ελλάδα, θα ήταν φοβερή ιδέα! 



Φωτογραφίες:  Jerry Ghionis