Πέθανε ο τελευταίος Θεσσαλονικιός επιζών του Άουσβιτς, Χάιντς Κούνιο

Έφυγε από τη ζωή o τελευταίος Θεσσαλονικιός άντρας επιζών από το Άουσβιτς, Χάιντς Κούνιο.

«Δεν υπάρχουν λόγια... Σήμερα έφυγε ο πατέρας μας για το μεγάλο ταξίδι, αφήνοντας μια μεγάλη κληρονομιά σε όλους μας, παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα και κοινωνία. Ο τελευταίος πια Θεσσαλονικιός άνδρας επιζών από το Άουσβιτς», αναφέρει σε ανάρτηση της η κόρη του εκλιπόντος, Χέλλα Ματαλόν.

«Αφιέρωσε τη ζωή του με πάθος στη διατήρηση της μνήμης. Δεν θα βγει ποτέ από την καρδιά μας. Η καρδιά μας είναι πολύ βαριά», υπογραμμίζει.

«Ο Χάιντς Κούνιο, αυτή η εμβληματική προσωπικότητα, ένας από τους τελευταίους επιζήσαντες του Άουσβιτς, δεν είναι πλέον κοντά μας. Η Θεσσαλονίκη αποχαιρετά με σεβασμό ένα κομμάτι της Ιστορίας της, τον συμπολίτη μας που μετέφερε στις νεότερες γενιές τη φριχτή αλήθεια του Ολοκαυτώματος. Μια αλήθεια που δεσμευόμαστε πως δεν θα αφήσουμε να ξεχαστεί», έγραψε στα social media ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούλης.

Ο Χάιντς Κούνιο έζησε τη φρικιαστική εμπειρία της μεταφοράς του στο Άουσβιτς- Μπιρκενάου, στις 16 Μαρτίου του 1943, σε ηλικία μόλις 16 ετών.

«Κόλαση»

«Εγώ και η οικογένειά μου βρισκόμασταν στην πρώτη αποστολή, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη. Φτάνοντας στον προορισμό, ζαλισμένοι και εξασθενημένοι, αντικρίσαμε μία εικόνα που παρέπεμπε στην "Κόλαση" του Δάντη. Μαύρος καπνός έβγαινε από τα φουγάρα, άγριες φωνές ακούγονταν από παντού, σκυλιά γάβγιζαν και πυκνό σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα. Τότε κατάλαβα ότι κάτι κακό θα μας συνέβαινε» έλεγε, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ το 2009.

Κατάφερε να σωθεί χάρις στην άπταιστη γνώση της γερμανικής γλώσσας, υπομένοντας επί δύο χρόνια τα δεινά της απάνθρωπης ναζιστικής μηχανής θανάτου. Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Έζησα τον θάνατο», ο Χάιντς Κούνιο κατέγραψε τον ζόφο του Ολοκαυτώματος, όπως ο ίδιος τον βίωσε.

Ο Χάιντς Κούνιο έλεγε το 2019 ότι «οι Γερμανοί ναζί ήταν ασυγχώρητοι» και «δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του κόσμου μια τέτοια απαίσια εξόντωση αθώων ανθρώπων».  «Το σύστημα ήταν πονηρό. Καίγανε τους ανθρώπους και δεν έπρεπε να υπάρχουν αποδείξεις. Δεν έπρεπε να υπάρχουν στάχτες. Πετούσαν τις στάχτες σε ένα ποταμάκι δίπλα στο Άουσβιτς μέχρις ότου ο ποταμός φούσκωσε και άρχισαν τα νερά να πηγαίνουν στους αγρούς των Πολωνών που διαμαρτυρήθηκαν», ανέφερε.