Χατζή-Γιώργης ο Αθωνίτης και Τύχων Αγιορείτης, οι δύο μοναχοί που έγιναν Άγιοι
Δύο ασκητικές μορφές της εκκλησίας αγιοποιούνται με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου - Ο ιερομόναχος Τύχων ήταν πνευματικός πατέρας του Άγιου Παΐσιου
Το Ιερό Σώμα αποφάσισε ομόφωνα την κατάταξη των δύο μοναχών στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας σύμφωνα με την λιτή ανακοίνωση που εξέδωσε χθες, δίνοντας σε αυτές τις μορφές την θέση που τους αξίζει.
Χατζή Γιώργης ο Αθωνίτης: Τον εκδίωξαν άδικα από το Άγιο Όρος
Γιος ενός εύπορου ζευγαριού ο Χατζή Γιώργης γεννήθηκε με το όνομα Γαβριήλ το 1809 στην περιοχή Κερμίρα της Καππαδοκίας και μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου οι γονείς του έδιναν απλόχερα από τα αγαθά τους σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Η μητέρα του Μαρία μια βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα η αδερφή της οποίας ήταν μοναχή, έπαιρνε συχνά μαζί της τον μικρό όταν την επισκεπτόταν. Αυτό σύμφωνα με πλείστα δημοσιεύματα γύρω από τον βίο του «άναψε» στην καρδιά του την επιθυμία να γίνει μοναχός και απο παιδί ακόμη εντρύφησε σε αυστηρές νηστείες και προσευχές.
Παρότι ήταν πολύ έξυπνος δεν μπορούσε με τίποτε να μάθει γράμματα και να διαβάζει στο σχολείο, με αποτέλεσμα να τον μαλώνουν ο δάσκαλος και οι γονείς του. Απογοητευμένος κατέφυγε σταδιακά και για ένα μήνα σε σπηλιές γύρω από την Κερμίρα προσευχόμενος και κάνοντας συνεχώς μετάνοιες αφού δεν μπορούσε καν να συλλαβίσει λέξεις.
Όπως έχει γραφτεί η προτροπή της μητέρας του να πάει στην εκκλησία και παρακαλέσει την Παναγία να τον βοηθήσει, τον ώθησε να πάει νύχτα και να γονατίσει έξω από την κλειστή πόρτα του ναού λέγοντας: «Δώσε μου βασίλισσα του ουρανού να μάθω γράμματα». Τότε σύμφωνα με τις αφηγήσεις άνοιξε η πόρτα της εκκλησίας εμφανίστηκε η Θεοτόκος, πήρε τον μικρό από το χέρι, τον οδήγησε στην εικόνα του Χριστού και είπε: «Υιέ μου, δώσε στον μικρό Γαβριήλ να μάθει γράμματα».
Ο ίδιος χρόνια αργότερα είπε ότι η Παναγία του είπε ότι έμαθε γράμματα, τον ευλόγησε με το χέρι της και τον ασπάστηκε ενώ μετά εισήλθε στην βόρεια πύλη του ιερού. Ο νεωκόρος που τον βρήκε, ρώτησε τι έκανε τέτοια ώρα στον ναό και όταν ο μικρός του είπε ότι συνέβη, του έδωσε ένα βιβλίο για να διαβάσει και ο Γαβριήλ το έκανε εκστομίζοντας τις λέξεις δυνατά και καθαρά. Μετά απο αυτό το γεγονός γονείς και συγγενείς τον είχαν σε ευλάβεια, βλέποντας ότι το παιδί είχε βιώσει κάτι Θείο, ενώ λίγα χρόνια μετά, το 1823 ο έφηβος που πλέον ασκήτευε όλο και πιο πολύ, είχε άλλη μια εμπειρία από αυτές που θεωρούνται εξωπραγματικές.
Κλείσιμο
Καθ’ οδόν για την Κωνσταντινούπολη όπου ένας θείος του είχε τουρκέψει, χάθηκε αναζητώντας ερημίτες μοναχούς και παρακάλεσε τον Άγιο Γεώργιο να τον βοηθήσει. Ο Άγιος εμφανίστηκε μπροστά του, τον έβαλε στο άλογό του και τον οδήγησε στον σωστό δρόμο και τους συντρόφους του, ενώ φτάνοντας στην Κωνσταντινούπολη κατάφερε μετά από αρκετό καιρό να πείσει τον θείο του να επιστρέψει ξανά στο Χριστιανισμό.
Στην Πόλη έμεινε τέσσερα χρόνια και μετά έφυγε για το Άγιο Όρος, όπου αρχικά έμεινε στην μονή Γρηγορίου ενώ μετά μετέβη στην περιοχή Καυσοκαλύβια, προκειμένου να βρει τον συμπατριώτη του Παπά Νεόφυτο Καραμανλή. Παρότι δόκιμος ο 19χρονος έδειχνε πολύ πιο ώριμος από την ηλικία του και εκεί στα Καλύβια εκάρη μοναχός με το όνομα Γεώργιος, ενώ μαζί με τον Παπά Νεόφυτο παρέμειναν τέσσερα χρόνια στο κελί των Αγίων Αποστόλων.
Ο Χατζή Γιώργης έγινε Γέροντας το 1848 στην Κερασιά και ξεχώρισε για τον πράο λόγο του, αυτόν που έκανε τα καλογεροπαίδια να τον υπακούν από ευλάβεια και όχι από φόβο. Δεν πήρε ποτέ του φάρμακα και έλεγε ότι το καλύτερο φάρμακο είναι η συχνή μετάληψη των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων και η συχνή εξομολόγηση. Ούτε αυτός, αλλά ούτε και οι μοναχοί που είχε κοντά του, δεν χρειάζονταν πολλές υλικές τροφές και το συνηθισμένο τους φαγητό ήταν ξηροί καρποί και μέλι.
Φορούσε μόνο ένα χιτώνα και ένα παντελόνι αυτός ο «φτωχούλης του Θεού» που άκουγε τους ανθρώπους και τους βοηθούσε να ξεπερνούν τις δυσκολίες με τον λόγο του. Κι όμως αυτό τον άνθρωπο ζήλεψαν κάποιοι Ρώσοι Αγιορείτες μοναχοί και τον συκοφάντησαν συστηματικά, κατηγορώντας τον άδικα και κατορθώνοντας τελικά να πείσουν την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους να τον εκδιώξει.
Τον Οκτώβριο του 1882 ο Χατζή Γιώργης ο Αθωνίτης έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, πληγωμένος και έχοντας αποχωριστεί τα αγαπημένα του καλογεροπαίδια. Εγκαταστάθηκε σε ένα ερημωμένο μοναστήρι και εξακολούθησε να διάγει βίο ασκητή και να δέχεται πονεμένους χριστιανούς για τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πέρασε τις έσχατες μέρες της ζωής του στο κρεβάτι, με πόνους σε όλο του το σώμα και ειδικά στα πόδια, αναπαύθηκε στις 30 Δεκεμβρίου του 1886 και ετάφη στον Ναό της Ζωοδόχου Πηγής στο Μπαλοκλού.
Τύχων Αγιορείτης: Ο πνευματικός του Αγίου Παΐσιου
Είναι δύσκολο να πιστέψει ένας συνηθισμένος άνθρωπος ότι ένας μοναχός πέρασε έναν ολόκληρο μήνα τρώγοντας μικρά κομματάκια από ένα κανονικού μεγέθους καρβέλι ψωμί. Το έπραξε ο κατά κόσμον Τιμόθεος Γκολεγκώφ που έμεινε γνωστός ως Τύχων Αγιορείτης, ένας ασκητής μοναχός που επισκέφθηκε εκατοντάδες μονές μέχρι να επιλέξει το Άγιο Όρος.
Όπως και ο Χατζή Γιώργης αισθάνθηκε από μικρός να έλκεται από την μοναχική κλίση στη Νόβα Μιχαλόσκα της Ρωσίας όπου γεννήθηκε το 1884 με γονείς τον Παύλο και την Ελένη. Μέχρι να ενηλικιωθεί από την ηλικία των 17 μέχρι τα 20 χρόνια του ο κατά κόσμον τότε Τιμόθεος πραγματοποίησε μεγάλα και ατέλειωτα προσκυνήματα σε διακόσια μοναστήρια της Ρωσίας. Παρότι κατέφτανε συνήθως κατάκοπος ξεκουραζόταν για λίγες ώρες και απέφευγε να μένει για μια-δυο μέρες επειδή δεν ήθελε να επιβαρύνει τους μοναχούς αλλά και για να ασκείται ο ίδιος.
Αφού προσκύνησε στους Άγιους Τόπους και τη Μονή Σινά έφτασε ενήλικος πια στο Άγιο Όρος όπου εκάρη μοναχός στο κελί του Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη με το όνομα Τύχων. Μετά την πρώτη πενταετία επιθύμησε ανώτερη πνευματική ζωή, πήγε στα Καρούλια για τα επόμενα 15 χρόνια, έμεινε σε μια σπηλιά και έτρωγε κάθε τρεις ημέρες. Με την καθοδήγηση ενός σοφού γέροντα όλος του ο χρόνος ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένος στην προσευχή, την μελέτη βιβλίων και τις μετάνοιες.
Μετά τα Καρούλια πήγε στην Καψάλα σε ένα Σταυρονικητιανό κελί μαζί με έναν γέροντα μοναχό, τον οποίο γηροκόμησε και μετά από παροτρύνσεις έγινε ιερέας και πνευματικός. Έκτισε ένα εκκλησάκι το οποίο αφιέρωσε στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και κάποια στιγμή κράτησε δυο νέους μοναχούς ως υποτακτικούς για ένα οχτάμηνο.
«Εδώ στην έρημο που ήρθαμε» τους έλεγε «πρέπει να δοξολογούμε τον Θεό και όχι να κοιμόμαστε και να τρώμε σαν τα ζώα», γι’ αυτό και κατά την διάρκεια της εβδομάδας έτρωγαν μια φορά αλάδωτο φαγητό.
Ο Παπά Τύχων μετά το λιτό γεύμα περπατούσε ήρεμα στην περιοχή κοντά και γύρω από την καλύβα του εκφωνώντας ευχές και όταν τον ρωτούσε κάποιος τι κάνει απαντούσε με πέντε λέξεις: «Αρχίζει η καρδιά να ζεσταίνεται». Ο θείος λόγος έβγαινε από το στόμα του ακόμη και όταν κοιμόταν, όταν είχε επισκέπτη το επίσημο δείπνο ήταν ελιές που έκοβε εκείνη τη στιγμή, αλάτι και παξιμάδι.
Ήξερε ή διαισθανόταν γιατί πήγαινε κάποιος να τον δει γι’ αυτό και μια φορά μόλις είδε έναν νεαρό του είπε ότι δεν ήρθε γι’ αυτόν αλλά για να διαπιστώσει αν η περιοχή έχει αγριογούρουνα!
Όταν λειτουργούσε μέσα σε μια σκοτεινή εκκλησία τα μάτια του έλαμπαν και ήταν φωτεινά, πάντα διάβαζε με λυγμούς το ευαγγέλιο και είχε πάντα φυλαγμένο Άγιο Άρτο, ενώ κοινωνούσε καθημερινά όποιον το επιθυμούσε και ανέβαινε μέχρι την καλύβα του. Ο γέρο Γερόντιος τον είδε μια φορά υπερυψωμένο πάνω από τη γη, ενώ ο Άγιος Παΐσιος τον είχε πνευματικό και όπως έχει πει σε μια λειτουργία χάθηκε η φωνή του για πέντε ώρες, επειδή προφανώς είχε περιέλθει σε μια άλλη κατάσταση.
Έκανε γύρω στις τρεις χιλιάδες μετάνοιες, ενώ από την πολύωρη ορθοστασία τα πόδια του ήταν πρησμένα, κάτι όμως που δεν τον ενοχλούσε καθόλου. Ένας γέροντας από τις Καρυές είπε ότι ο Παπά Τύχων ήταν πολύ απλός και ζούσε σε έναν δικό του κόσμο, ενώ παρόλο που νήστευε ήταν πολύ σωματώδης. «Όταν ερχόταν στο κελί μας και του βάζαμε να φάει» τόνισε «έτρωγε μόνο δυο κουταλιές, σαν ευλογία. Τώρα δεν έχει κανέναν σαν αυτόν...».
Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου του 1968 αφού προηγουμένως είχε δει σε όραμα την Παναγία μαζί με τον Αγιο Σέργιο και τον Άγιο Σεραφείμ που του προείπαν ότι θα περάσει η γιορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου και θα τον πάρουν.
Κοντά του ήταν ο υποτακτικός του Γέροντας Παΐσιος, που τον γηροκόμησε, τον έθαψε, τον διαδέχθηκε στο καλύβι και έγινε άγιος πριν από τον πνευματικό του πατέρα.
Με αφορμή τη γιορτή του Έρωτα, η Dyson ντύνει τη σειρά Beauty με το επετειακό χρώμα Amber Silk και μετατρέπει την καθημερινή ρουτίνα ομορφιάς σε μια εμπειρία αισθήσεων, από μετάξι και κεχριμπάρι.
