Διονύσης Σαββόπουλος: Λάτρης της αυτοκινητικής ελευθερίας

Ο νεαρός φοιτητής που άφησε τη Νομική για να κυνηγήσει τη μουσική, βρέθηκε να «πιάνει» Αθήνα πάνω σε ένα φορτηγό. Η εικόνα του δρόμου έγινε σύμβολο ενηλικίωσης και κινητήρια μεταφορά στο έργο του, κορυφώθηκε δε στο πρώτο του LP, το «Φορτηγό» (1966), όπου το αστικό ταξίδι, οι καμιόνες, οι μακρινές αποβάθρες και οι μπουάτ γίνονται καμβάς για μια νέα γλώσσα στο ελληνικό τραγούδι. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα το «Φορτηγό» διαβάζεται ως ημερολόγιο διαδρομών· ένα άλμπουμ που έφερε στις 33 στροφές τους ήχους και τις εικόνες της κίνησης, εκεί όπου το όχημα δεν είναι απλώς μέσο αλλά αφήγηση.

Ο Σαββόπουλος ανήκε πάντα στις «λέσχες» της αυτοκίνησης και της μοτοσυκλέτας, όχι με την έννοια του συλλέκτη σπάνιων μοντέλων αλλά με τον τρόπο του ανθρώπου που βλέπει στο τιμόνι και στο γκάζι μια προέκταση του ρυθμού του.
Το αυτοκίνητο, η κίνηση, οι λεωφόροι της πρωτεύουσας και οι επαρχιακοί δρόμοι μπήκαν στα τραγούδια του ως πρόσωπα: συνάντησε τον ήλιο «αρχηγό» σε εξόδους που μύριζαν βενζίνη και νύχτα, ξετύλιξε χαρακτήρες που στήνονται και πέφτουν σαν μηχανάκια στα φανάρια, έβαλε στο μικρόφωνο το παλμό μιας πόλης που τρέχει. Στις μεταγενέστερες αφηγήσεις του, σε δημόσιες συζητήσεις, συνεντεύξεις και αυτοβιογραφικά αποσπάσματα, επιστρέφει συχνά στη δεκαετία όπου ο δρόμος και το αυτοκίνητο ήταν συνώνυμο με την ελευθερία αλλά και τους κινδύνους της, μια εποχή που γέννησε καινούριες ταχύτητες στη μουσική και στη ζωή.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ