Μισέλ ντε Γκρες: Ποιος είναι ο «Έλληνας πρίγκηπας» και συγγραφέας παγκόσμιων μπεστ σέλερ

misel-de-grece

Το μόνο μέλος των Γλύξμπουργκ που έχει ελληνική υπηκοότητα - Πώς αξιοποίησε την ευγενή του καταγωγή στη λογοτεχνική δημιουργία - Δεν επαναπαύτηκε στους τίτλους του αλλά δούλεψε με υλικό τον περιπετειώδη βίο του ίδιου και των συγγενών του

Την Κυριακή η εφημερίδα «Πρώτο ΘΕΜΑ» προσφέρει ένα από τα καλύτερα και πιο δημοφιλή παγκοσμίως βιβλία του Μισέλ ντε Γκρες, το «Η Λευκή Νύχτα της Αγίας Πετρούπολης». Αφορμής δοθείσης, έρχεται για άλλη μία φορά στο προσκήνιο η μορφή του, 79χρονου σήμερα, πρίγκηπα Μιχαήλ της Ελλάδας και της Δανιμαρκίας. Του μόνου ζώντος σήμερα μέλους της τέως βασιλικής οικογένειας Γλύξμπουργκ το οποίο κατέχει την ελληνική υπηκοότητα, καθώς στο δημοτολόγιο Αθηναίων υπάρχει εγγεγραμμένο το όνομά του ως «Μιχαήλ ντε Γκρες».

Επίσης, ο Μισέλ είναι ένας από τους ελάχιστους γνήσιους «γαλαζοαίματους» που βιοπορίζονται εργαζόμενοι. Εν προκειμένω το αντικείμενό του είναι κυρίως η συγγραφή ιστορικών μυθιστορημάτων, μια ευφυής ανάμιξη πραγματικών και φανταστικών γεγονότων, σε μια μεγάλη σειρά περίπου 30 βιβλίων που έχουν κάνει το όνομα Μισέλ ντε Γκρες παγκοσμίως γνωστό και ταυτόσημο με πλήθος μπεστ-σέλερ. Ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγονται πασίγνωστοι τίτλοι όπως «Το παλάτι των δακρύων», «Νύχτα στο Σαράι», «Ανδρόνικος Α. Κομνηνός», «Μπουμπουλίνα», «Η Αυτοκράτειρα των Αποχαιρετισμών», «Ο Τελευταίος Σουλτάνος» κ.α. Από το γαλλικό πρωτότυπο, τα βιβλία του ντε Γκρες συνήθως μεταφράζονται αμέσως σε πολλές άλλες γλώσες.

Επιπλέον, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Μισέλ ντε Γκρες ήταν ο μόνος Γλύξμπουργκ που δεν εγκατέλειψε την Ελλάδα ύστερα από την αποτυχημένη απόπειρα αντι-κινήματος της 13ης Δεκεμβρίου 1967, όταν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος επιχείρησε να ανατρέψει την χούντα των συνταγματαρχών. Μολονότι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εγκατεστημένος στο Παρίσι, επισκέπτεται τακτικά την Ελλάδα. Εκτός από τους «δεσμούς αίματος» που τον συνδέουν με τη χώρα μας, ο Μισέλ ντε Γκρες μαζί με τη σύζυγό του, την Μαρίνα Καρέλλα έχει δημιουργήσει το φιλανθρωπικό ίδρυμα «Ελίζα».

Ακόμη όμως και αυτή του η δραστηριότητα προέκυψε, όπως και σχεδόν οτιδήποτε άλλο στη ζωή του, από μια ασυνήθιστη, τραγική αυτή τη φορά, περιπέτεια: «Η Ελίζα ήταν ένα μικρό κορίτσι με πορτορικανο-κουβανο-αμερικανική καταγωγή που ζούσε στη Νέα Υόρκη» γράφει στο ιστολόγιό του ο Μισέλ ντε Γκρες. «Είχα αναλάβει να επιβλέψω τη μόρφωσή της. Δολοφονήθηκε από την μητέρα και τον εραστή της, με έναν τρόπο που σόκαρε ολόκληρη την Αμερική. Το αθώο αυτό θύμα έγινε πρωτοσέλιδο στους Times της Νέας Υόρκης και εξαιτίας του άλλαξαν νόμοι στις ΗΠΑ. Έκτοτε, μαζί με τη Μαρίνα, τη σύζυγό μου, αναζητήσαμε τρόπους να κάνουμε κάτι, να αναλάβουμε δράση υπέρ των κακοποιημένων παιδιών, προφανώς στην δική μας πατρίδα. Έτσι δημιουργήσαμε την οργάνωση «Ελίζα» (www.eliza.org.gr). Στοχεύουμε στην ευαισθητοποίηση και την αφύπνιση του κοινού, στο να ανοίξουμε τα μάτια, τα αφτιά και το μυαλό του κόσμου στο πρόβλημα. Καταρτίσαμε προγράμματα επιμόρφωσης για τους άμεσα εμπλεκόμενους: γιατρούς, νοσηλευτές, δασκάλους, αστυνομικούς, κοινωνικούς λειτουργούς. Παράλληλα προσπαθούμε να βοηθήσουμε γονείς, ώστε να εμποδίσουμε την επιδείνωση του προβλήματος της παιδικής κακοποίησης».

Βίος και πολιτεία

Ο Μισέλ ντε Γκρες έχει γεννηθεί στη Ρώμη, στις 7 Ιανουαρίου 1939. Είναι γιος του πρίγκιπα Χριστόφορου της Ελλάδος και της πριγκίπισσας της Ορλεάνης, Φραγκίσκης ντε Γκιζ, αδελφής του Ερρίκου, Κόμη των Παρισίων. Ο πατέρας του, το τελευταίο τέκνο του βασιλιά Γεωργίου Α’, απεβίωσε όταν ο Μιχαήλ ήταν μόλις ενός έτους. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο μικρός Μιχαήλ μετακόμισε με την μητέρα του στο Μαρόκο. Εκεί εγκαταστάθηκε στο σπίτι της γιαγιάς του, τη μητέρα της Φραγκίσκης. Κατόπιν έμειναν για μερικά χρόνια στην Μάλαγα της Ισπανίας, έως ότου το 1948 εγκατασταθούν τελικά στο Παρίσι. Το 1953 η Φραγκίσκη πεθαίνει και ο πρίγκιπας Μιχαήλ ζει με τον οικογένεια του θείου του, Κόμητα των Παρισίων. Φοίτησε σε ιδιωτικό σχολείο στη Γαλλία και ακολούθως πήρε πτυχίο Πολιτικών Επιστημών από το πανεπιστήμιο της Ρώμης το 1960.

Το επόμενο βήμα για τον Μισέλ ντε Γκρες, όλως παραδόξως, ήταν η εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων στην Ελλάδα. Την οποίαν επισκέφθηκε για πρώτη φορά ειδικά για να υπηρετήσει επί τέσσερα χρόνια στο σώμα του Ιππικού-Τεθωρακισμένων, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Βέβαια, ο βασιλιά Παύλος δέχτηκε τον Μισέλ σαν δικό του παιδί και τον φιλοξένησε πρόθυμα στην Αθήνα και το Τατόι.

Το 1965, και πάλι παραβιάζοντας τις βασιλικές συνήθειες, το πρωτόκολλο, τις στερεότυπες αντιλήψεις κ.λπ., ο Μισέλ ντε Γκρες αποφασίζει να παντρευτεί μια «κοινή θνητή», την Μαρίνα Καρέλλα, κόρη του βιομηχάνου Θεόδωρου Καρέλλα και της Ελένης Χαλικιοπούλου. Για χάρη της ο Μισέλ παραιτήθηκε από κάθε δικαίωμα διαδοχής στον θρόνο του Ελληνικού Βασιλείου. Με την Μαρίνα, η οποία είναι καλλιτεχνική φύση και σπούδασε εικαστικά στην σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με τον Γιάννη Τσαρούχη, ενώ μαθήτευσε και στον μεγάλο ζωγράφο Όσκαρ Κόκοσκα, ο Μισέλ ντε Γκρες απέκτησε δύο κόρες, τις πριγκίπισσες Αλεξάνδρα και Όλγα της Ελλάδας, το 1968 και το 1971 αντίστοιχα. Από το 1965 ως το 1972 η οικογένεια του Μισέλ ντε Γκρες έζησε στην περιοχή του Αμαρουσίου, πίσω από το Κτήμα Συγγρού.

Τότε ο Μισέλ ντε Γκρες ανακάλυψε την κλίση του στο γράψιμο. Το πρώτο του βιβλίο, που εκδόθηκε το 1970, είχε τίτλο «Ιστορία, αδερφή μου, υπάρχει μέλλον;» για το οποίο τιμήθηκε με το λογοτεχνικό βραβείο Cazes. Με την Μαρίνα να εκθέτει τη δουλειά σε αίθουσες τέχνης ανά τον κόσμο και τον Μισέλ να κάνει ιστορική έρευνα πριν από τη συγγραφή κάποιου βιβλίου του, ο χρόνος κυλούσε μεταξύ Παρισίων και Νέας Υόρκης, όπου και διέμειναν για 13 χρόνια.

«Έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση, να επιλέξουμε ανάμεσα σε Αμερική και Ευρώπη» γράφει ο Μισέλ ντε Γκρες. Και καταλήγει στο ότι «επιλέξαμε να επιστρέψουμε στις ρίζες μας. Γυρίσαμε στο Παρίσι, κατόπιν στην Αθήνα και αργότερα στην Πάτμο. Οι σταδιοδρομίες μας εξακολούθησαν να εξελίσσονται. Η Μαρίνα έκανε εκθέσεις στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, την Αθήνα και αλλού, ενώ εγώ εξέδιδα ιστορικά μυθιστορήματα, καθώς και βιβλία για τις καλές τέχνες και τη φωτογραφία. Οι δύο κόρες μας μεγάλωσαν: Τελείωσαν το πανεπιστήμιο και παντρεύτηκαν. Τώρα είμαστε περήφανοι παππούδες τεσσάρων αγοριών και ενός κοριτσιού».

Το 2005 ο Μισέλ ντε Γκρες συνέγραψε την αυτοβιογραφία του, η οποία, είναι εξίσου συναρπαστική με τα λογοτεχνικά του έργα, καθώς ο βίος του είναι αρκούντως μυθιστορηματικός αφ' εαυτού.

ΣΧΟΛΙΑ (13)

ΆχρηστοςΒρωμοσυνταξιούχος

Συμφωνώ για τους νέους μονάρχες του 2018. Παντρευονται κοινές θνητές , κυκλοφορούν με ποδήλατα και περιμένουν στην ουρά για το εισιτήριο. Τώρα για τους δικούς μας δυστυχώς το τραίνο έχει φύγει , ο χρόνος δεν ξαναγυρίζει πίσω . Έγκειται στην ωριμότητα των Ελλήνων να εκλέγουν σοβαρές κυβερνήσεις που να προτείνουν για ΠΤΔ άτομα με διεθνή ακτινοβολία , ευτυχώς υπάρχουν αρκετά, για να εκπροσωπούν την χώρα στα διεθνή φόρα.

Άχρηστος Βρωμοσυνταξιούχος

Δηλαδή δίνουμε την Ελληνική Υπηκοότητα σε μετανάστες και το δικαίωμα του εκλέγειν και όχι στον υπερήλικα και με κλονισμένη υγεία πρώην Μονάρχη; Αιδώς Αργείοι!

Κύριε Γιάννη τα λέτε πολυ σωστά

Χρήσιμες οι πληροφορίες σας. Ακόμα θυμάμαι με θυμηδία τους Ολυμπιακούς του Σιδνεϋ (αν δεν με απατά η μνήμη μου) που στην είσοδο της Ελλάδας στον χώρο όπου παράλληλα δείχνουν και τον εκάστοτε αρχηγό κράτους, αντί για τον Πρωθυπουργό Σημίτη που ήταν εκεί τότε, έδειξαν τον πρώην βασιλέα Κωνσταντίνο και την πρώην βασίλισσα Σοφία που ήταν εκεί. Προφανώς τους θεώρησαν πιο σοβαρούς απο Το πασοκικο επιτελείο! 😁😁😁

Φοβερός συγγραφεας

Διάβασα πρώτη φορά βιβλίο του χρόνια πριν. Το Παλάτι Των Δακρύων. Γλαφυρότατος και ατμοσφαιρικος. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση όταν έμαθα ποιος ήταν. Υπέροχη και διακριτική παρουσία. Όσο για τα πασοκικα κόμπλεξ που ενσταλαξαν οι κομπλεξικοι αριστεροί, αδιαφορώ παγερά. Η Βασιλεία είναι κομματι της Ελληνικής Ιστορίας με τα υπέρ και τα κατά της. Δεν θεωρώ ότι έκαναν χειρότερο κακό από τα κατακάθια που πέρασαν τα τελευταία χρόνια. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να προσφωνουνται με τον τίτλο τον οποίο πέρασαν στην Ελληνική Ιστορία. Όλα τα άλλα είναι κομπλεξισμοι και σύνδρομα καταδίωξης.

adam

σώστα μίλησες , άλλωστε με αυτά που έχουν δει τα μάτια μας από τη μεταπολίτευση και μετά δεν θέλει πολύ κάποια στιγμή να αγιοποιήσουμε τους βασιλείς...

αλεξανδρος σχινας

γλυξμπουργοι πειτε αλευρι...... ολοι σας....

Άχρηστος Βρωμοσυνταξιούχος

Πολύ σωστό το σχόλιο του κ.Γιάννη, παρ' όλο που δεν πιστεύω στον ρόλο της Βασιλείας νομίζω ότι πρέπει να προσφωνούμε τον πρώην Μονάρχη με τον πραγματικό του τίτλο "πρώην Βασιλεύς της Ελλάδος" . Η Βασιλεία διεδραμάτησε τον δικό της ρόλο στην σύγχρονη Ιστορία μας , πότε θετικό και πότε αρνητικό δεδομένων των τότε συγκυριών αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μειώνουμε την πρώην Βασιλική οικογένεια με ανάρμοστους τίτλους.Το Γκλύξμπουργκ είναι απλώς ο πύργος της οικογένειας που βρίσκεται στα σημερινά σύνορα Δανίας-Γερμανίας στον οποίο κατέφυγε η τελευταία Nαζιστική Κυβέρνηση στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπου και συνελήφθη από τους Βρετανούς.

Γιάννης

Σας ευχαριστω για την απάντηση. Σε οτι αφορά βεβαια το θεσμό της Βασιλευομένης Δημοκρατίας (και οχι Βασιλείας) θα ήθελα να προσθέσω οτι οι ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ Βασιλευομενες Δημοκρατίες ειναι ΜΟΝΟ ευνοϊκές για μια χώρα. Χωρις τον Βασιλέα να παρεμβαίνει στην πολιτική (κατι το οποιο ομολογουμένως -αν και με καλές προθέσεις- συνέβαινε στη χώρα μας), ο ρόλος του Βασιλέα ώς ανώτατου άρχοντα ειναι θετικός για δυο πολύ σημαντικούς λόγους: 1. Δεν ειναι αιρετός και άρα δεν επηρρεάζεται από πολιτικά συμφέροντα ή πολιτικό κόστος (σε αντίθεση με τον σημερινό ΠτΔ/Μαριονέττα των πολιτικάντηδων) και 2. Χαίρει ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥ σεβασμού από τους ηγέτες άλλων χωρών από ότι ενας οποιοσδήποτε ΠτΔ, μόνο και μονο λόγο τίτλου που μπορεί πολύ αποτελεσματικά να ασκει φοβερές δημόσιες σχέσεις υπέρ της πατρίδας μας. Να υπενθυμίσουμε οτι οταν ο Β. Πάυλος ειχε κανει περιοδία στις ΗΠΑ, η επίσκεψή του ειχει γινει πρωτοσέλιδο στα περισσότερα εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ της εποχής (εαν πήγαινει ο οποιοσδήποτε Πάκης σήμερα δεν θα επαιζε ουτε στους μικρότερους τοπικούς σταθμούς). Τέλος, δεν ειναι τυχαίο οτι, με μόνη εξαίρεση τη Γερμανία, τα πιο εύρωστα και δημοκρατικά κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης ειναι Βασιλευομενες Δημοκρατίες. Ευχαριστω και πάλι.

XANIA

ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ!!! ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΓΡΑΦΩ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΤΟΥ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΥ

Γιάννης

Αγαπητέ κ. Τσακίρογλου, θα ήθελα να επισημάνω δυο πράγματα: (α) το επώνυμο "Γλυξμπουργκ" το οποιο αυθαίρετα αποδίδετε στην Ελληνική Βασιλική οικογένεια ειναι άτοπο. Δεν ξέρω εαν το κάνετε επίτηδες (εαν πχ ανήκετε στο κομμουνιστικό κόμμα ή έχετε καποια έχθρα εναντίον τους), αλλά να ξέρετε οτι το "Γλυξμπουργκ" ήταν επινόηση των Αγγλων όταν, κατά τον Α' ΠΠ ο Β. Κων/νος επιθυμούσε την ουδετερότητα της χώρας μας, πράγμα που δεν άρεσε στους Βρεττανούς. Μεταξύ άλλων ευήβραν το "Γλύξμπουργκ" προκειμένου να μειώσουν τον Βασιλιά και να κάνουν προπαγάνδα οτι δήθεν δεν ειναι Ελληνας. Αργότερα, το όνομα αυτό το χρησιμοποίησαν (και εξακολουθούν να χρησιμοποιουν) οι Ελληνες κομμουνιστές για τον ίδιο λόγο. Εαν δεν ειστε κομμουνιστής ο ίδιος, μην τους κάνετε τη χάρη και ανατροφοδοτείτε την προπαγάνδα σας. (β) Αναφέρετε οτι ο πρίγκηπας Μιχαήλ ειναι το μονο μέλος της ελληνικής βασιλικής οικογένειας ο οποιος εχει ελληνικη υπηκοότητα. Αυτό ειναι λάθος. Τα μελη της Βασ. οικογένειας ΕΧΟΥΝ ελληνική υπηκοότητα. Μην ξεχνάτε οτι το διάστημα στο οποιο η υπηκοότητά τους απωλέσθη ήταν οταν η κυβ/ση Α. Παπανδρέου τους την αφαίρεσε ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ και σε αντίθεση με όλες τις διεθνείς συνθήκες που διέπουν το στάτους των τ. εστεμμένων. Εν συνεχεία την απέκτησαν ξανά, ως όφειλαν. Περαν τούτου όμως, θα σας θυμίσω οτι και ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, και ο πατέρας του Παύλος και ο Παππούς του Κωνσταντίνος γεννήθηκαν σε αυτή τη χώρα, καποιοι πολέμησαν γι' αυτή (και οχι στα μετώπισθεν) και ΟΛΟΙ υπηρέτησαν στις ενοπλες δυνάμεις της (κάτι που δεν ισχύει για πολλούς από αυτούς που σήμερα μας κυβερνούν....). Οταν επομένως λέμε (ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΛΕΜΕ) οτι π.χ. ο Γιάννης Αντετοκούμπο ειναι Ελληνας (και ειναι το παιδί, για να μην παρεξηγηθώ), το αντίθετο για ποιο λόγο δεν ισχύει για τη βασιλική οικογένεια? Λυπάμαι, αλλά το άρθρο σας -χωρίς να το εκφράζει απευθείας- εμπεριέχει καποια εμπαθεια για τη βασιλική οικογένεια της Ελλάδος. Το να ειστε αντιβασιλικός ειναι θεμιτό (δε μπορεί να εχουμε ολοι την ίδια αποψη). Το να της επιτίθεστε ομως λεγοντας οτι ειναι οι "Γλυξμπουργκ" ή υπονοόντας οτι δεν ειναι Ελληνες, ειναι μάλλον μικροπρεπές. Ευχαριστώ για την προσοχή σας και τη δημοσίευση.

Athanasios

Να μου Ζήσης

Τα είπατε όλα!

Εξαιρετικός!

Χρύσα

Μπράβο!

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

kinhsh-tou-ekkremous

Η τεσσαρακονταετία της μεταπολιτευτικής λογοτεχνίας είναι το αντικείμενο της μελέτης του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου «Η κίνηση του εκκρεμούς. Άτομα και κοινωνία στη νεότερη ελληνική πεζογραφία: 1974-2017», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις.

xrvmmbook

Το μυθιστόρημα που δέκα ολόκληρα χρόνια πριν από τον «Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι» έσπασε τις συμβάσεις της ρομαντικής μυθιστοριογραφίας, μιλώντας απροκάλυπτα για τη γυναικεία σεξουαλικότητα και αναστατώνοντας την πουριτανική κοινωνία των αρχών του 20ου αιώνα, αυτή την Κυριακή είναι στο ΘΕΜΑ