Μαρίνα Καλογήρου: Ο,τι όνειρα είχα, τα δοκίμασα

Η Μαρίνα Καλογήρου δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Με τριάντα χρόνια καριέρας στην πλάτη της και σημαντική παρουσία στο θέατρο, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, έχει δώσει υπεραρκετά δείγματα υποκριτικής γραφής για να χρειάζεται να μιλήσει για το αυτονόητο: ότι καλώς βρίσκεται στον χώρο που επέλεξε να βρίσκεται και ότι δεν έχει κανέναν λόγο να μετανιώνει γι’ αυτή την επιλογή της. Γενικά δεν μετανιώνει για τίποτα. Ούτε για τις πρόσφατες, πολύ προσωπικές αποκαλύψεις της για τα άσχημα παιδικά της βιώματα. Χρειάζεται δύναμη για να μπορείς να αναγνωρίζεις τα σκοτάδια σου και να τα διαλύεις με φως. Και αυτή τη δύναμη την έχει. Ξεκάθαρα. Και αυτό μας φέρνει στην καινούρια της παράσταση «Με δύναμη από την Κηφισιά» που παίζεται στο θέατρο «Βρετάνια».

GALA: Τι πραγματεύεται το έργο;
ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ: Για μένα είναι ένα έργο για τη γυναικεία φιλία. Μια φιλία τόσο ακέραιη και βαθιά, που επιτρέπονται τα πάντα. Εμπεριέχει την αποδοχή σε τέτοιον απόλυτο βαθμό, που σε όποιο σημείο προσωπικής ακρότητας και αν φτάνουν, η σχέση τους δεν κινδυνεύει ποτέ. Είναι τόσο δεμένες που ό,τι κι αν συμβαίνει στις ζωές τους εξωτερικά, έχουν πάντα η μία την άλλη για να ξεσπάσουν ή να καταρρεύσουν. Αγγίζουν ακόμα και τα όρια της τρέλας και παρ’ όλα αυτά το οικοδόμημα της φιλίας τους δεν κουνιέται με τίποτα.

G.: Εσύ πιστεύεις στη γυναικεία φιλία;
Μ.Κ.: Πιστεύω πάρα πολύ στη γυναικεία φιλία. Εχω ζήσει όλη την αγάπη και τη ζεστασιά της. Τη νιώθω σαν ένα λιμάνι που περιμένει πάντα εκεί σταθερό και φιλόξενο για να σε αγκαλιάσει μετά τη φουρτούνα και την καταιγίδα. Εχω πολλές φίλες και έχω αυτό το υπέροχο συναίσθημα ότι είναι πάντα εδώ για μένα όποτε τις χρειαστώ, χωρίς να ζητούν τίποτε. 

G.: Ποια ηρωίδα υποδύεσαι στο έργο; Τι κοινά ή διαφορές έχεις μαζί της;
M.Κ.: Τη λένε Φωτεινή και είναι η πιο τρελή, η πιο έντονη απ’ όλες. Η ζωή της είναι μονίμως στα άκρα. Δεν έχει φρένο και φίλτρο σε τίποτα. Είναι ηφαίστειο. Την απολαμβάνω πάρα πολύ, αλλά δεν νομίζω ότι θα χειριζόμουν τίποτα από όσα της συμβαίνουν με παρόμοιο τρόπο. Δεν νομίζω ότι έχουμε πολλά κοινά, παρόλο που η Μαρία Κωνσταντάκη, με την οποία παίζουμε μαζί, μου λέει ότι είμαι η Φωτεινή και ότι απλώς πρέπει να μάθω τα λόγια μου και δεν χρειάζεται να παίξω κανέναν ρόλο. Αλλά νομίζω -και ελπίζω- ότι το λέει για πλάκα.

G.: Θα έλεγες ότι αυτό το έργο είναι γυναικεία υπόθεση, αφού οι πρωταγωνίστριες, η σκηνοθέτις και η μία εκ των συγγραφέων είναι γυναίκες;
Μ.Κ.: Νομίζω πως για τους άντρες θα είναι σαν να βάζουν το μάτι τους σε μια κλειδαρότρυπα όπου θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν γυναικείες πτυχές που δεν έχουν δει ποτέ. Αν ήμουν άντρας, θα ήθελα πολύ να μπορούσα να είμαι μάρτυρας όλων αυτών. 

G.: Πώς είναι, αλήθεια, να συνεργάζεσαι μόνο με γυναίκες;
Μ.Κ.: Ο βοηθός σκηνοθέτη είναι άντρας, οπότε υπήρχε πάντα ένα αντρικό μάτι, μια αντρική ενέργεια στην πρόβα. Αλλά δεν το είχα σκεφτεί καθόλου αυτό. Δεν νομίζω πως έχει κάποια διαφορά για μένα. 

G.: Τι σημαίνει για σένα η «γυναίκα» ως έννοια και οντότητα; Δύναμη, ευαισθησία ή κάτι άλλο;
Μ.Κ.: Εγώ μεγάλωσα σαν αγόρι. Πάντα κοντά μαλλιά, πάντα μόνο ποδόσφαιρο με τα αγόρια, ήμουν πολύ επιθετική… Στα 16 άρχισα να αντιλαμβάνομαι αυτό που λέμε θηλυκή ενέργεια. Γενικά πάλεψα πολύ για να γίνω γυναίκα, ήταν διαδικασία για μένα, δεν ήταν δεδομένο. Τη δύναμη την είχα πάντα, πιο πολύ έπρεπε να δουλέψω το δικαίωμά μου στην ευαλωτότητα, την απαλότητα και την αδυναμία που θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι είναι πιο θηλυκές ιδιότητες, και κάποιες ποιότητες όπως υπομονή, σταθερότητα, ηρεμία που ίσως και αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν πιο γυναικεία χαρακτηριστικά. Οπως και να ’χει, η θηλυκότητα ήταν διαδρομή στη ζωή μου. Ηταν ψάξιμο. Δεν μπορώ να πω ότι είναι καθαρή μέσα μου η διαφορά της γυναίκας και του άντρα. Πιο πολύ βλέπω τους ανθρώπους σαν μοναδικές υπάρξεις με διαφορετικές ισορροπίες στις ποιότητές τους.

G.: Θεωρείς ότι οι γυναίκες έχουν καταφέρει να βρουν τη θέση που τους αξίζει κοινωνικά και επαγγελματικά;
Μ.Κ.: Κοινωνικά η γυναίκα της Δύσης για πρώτη φορά στην Ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να κάνει ακριβώς ό,τι θέλει. Για πρώτη φορά μετά από όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια η γυναίκα είναι ελεύθερη να απολαύσει τον εαυτό της μόνη της, είναι ελεύθερη να είναι όπως θέλει. Εγώ αυτό το συνειδητοποίησα πολύ πρόσφατα: ότι ανήκω σε αυτή τη μοναδική στιγμή της Ιστορίας, σε αυτό το σημείο του πλανήτη, όπου η γυναίκα δεν είναι υποχρεωμένη να είναι μέσα σε μια κουζίνα ή να μεγαλώνει τα παιδιά ή να μην έχει άποψη και θέση και λόγο στην κοινωνία. Και φυσικά, εκτός από χαρά και ελευθερία, νιώθω και ένα χρέος να ζήσω για όλες εκείνες τις δισεκατομμύρια γυναίκες που δεν έζησαν όπως ήθελαν. Οφείλουμε να τιμήσουμε αυτή την ελευθερία...

G.: Μεγαλώνεις έναν γιο. Τι αρχές τού δίνεις, τι αξίες τού εμφυσάς;
Μ.Κ.: Μακάρι να ’ξερα! Με πολλή αγάπη και ελευθερία τον μεγαλώνω. Προσπαθώ να ακολουθώ αυτό που είναι, να μην περιορίζω τη φύση του με δικές μου απόψεις. Να τον αφήσω να εξερευνήσει τον κόσμο ελεύθερος όπως εκείνος το νιώθει. Δεν έχω καθόλου «πρέπει». Πιο πολύ τον ακολουθώ εγώ, παρά εκείνος εμένα. Ο μόνος όρος που έχω, το μόνο πράγμα που δεν σηκώνω είναι το ψέμα.

G.: Πριν από λίγους μήνες έκανες κάποιες πολύ βαθιά προσωπικές αποκαλύψεις, ενώ δεν συνηθίζεις να μιλάς πολύ για τον εαυτό σου. Το έκανες επειδή ήθελες να το βγάλεις από μέσα σου; Να στείλεις κάποιο μήνυμα;
Μ.Κ.: Η απόφασή μου να μιλήσω ήρθε τελείως αυθόρμητα και παρορμητικά μετά από μία αποκαλυπτική συνεδρία που είχα με την ψυχοθεραπεύτριά μου. Ηταν τέτοια η ανακούφιση και η απελευθέρωση που ένιωσα όταν αυτό το σκοτάδι που είχα μέσα μου βγήκε στο φως, που ήθελα να το μοιραστώ με όλο τον κόσμο. Να μοιραστώ την εμπειρία τού πόσο όμορφα αισθάνεσαι όταν τολμάς να αγγίξεις τα σκοτάδια σου και να τα απελευθερώσεις. Εγινε εντελώς αναπάντεχα, δεν ήταν μια απόφαση με συγκεκριμένο στόχο που ωρίμαζε μέσα μου. Ηθελα απλώς να μοιραστώ αυτή τη χαρά και αυτή την καινούρια γνώση.

G.: Μετάνιωσες που το έκανες δεδομένης της έκτασης που πήρε;  
Μ.Κ.: Η συνέντευξη ήταν προγραμματισμένη καιρό και όταν πήγα δεν ήξερα για ποιο πράγμα θα μιλήσω. Απλώς στην πραγματικότητα ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που μου συνέβαινε εκείνο το διάστημα και αποφάσισα να είμαι ειλικρινής. Μετά, μόλις βγήκα από τη συνέντευξη, ναι, φοβήθηκα. Είπα «Θεέ μου, τι έκανα». Είχα μεγάλη αγωνία μέχρι να βγει, και τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν όχι απλώς σωστή αυτή η ενστικτώδης παρόρμηση, αλλά λειτούργησε απίστευτα βοηθητικά και απελευθερωτικά για χιλιάδες ανθρώπους και στη συνέχεια οδήγησε και στην ίδρυση της Οργάνωσης «Το Θάρρος».

G.: Πρέπει να μιλάνε τα δημόσια πρόσωπα για πράγματα που τους συμβαίνουν; Θεωρείς ότι με αυτόν τον τρόπο βοηθιούνται και άλλοι να μιλήσουν γι’ αυτά που τους βαραίνουν;
Μ.Κ.: Ναι, έτσι πιστεύω. Γιατί το δημόσιο πρόσωπο θεωρείται πετυχημένο στη ζωή του, οπότε άνθρωποι που νιώθουν μειονεκτικά για άσχημα πράγματα που τους έχουν συμβεί μπορούν να αντλήσουν δύναμη από αυτό. Καταλαβαίνουν ότι η προσωπική τους αξία δεν εξαρτάται από ένα άσχημο βίωμα και ότι υπάρχει πάντα η δυνατότητα υπέρβασης και μεταμόρφωσης. Υπάρχει πάντα μέσα σου αυτή η δύναμη. 

G.: Με ποιον τρόπο χειρίζεσαι τα δύσκολα πράγματα που σου συμβαίνουν;
Μ.Κ.: Εχω πάντα την ανάγκη να τα λύσω. Πιστεύω πως για όλα τα πράγματα υπάρχει μια λύση, απλώς ο νους μας μπλοκάρει και δεν μπορεί να τη βρει. Ψάχνω μέχρι να τη βρω. Ξέρω ότι κάπου είναι κρυμμένη.

G.: Πώς αποφορτίζεσαι ή εκτονώνεσαι; Με ποιον τρόπο φροντίζεις τον εαυτό σου, μέσα-έξω;
Μ.Κ.: Αυτό για εμένα αλλάζει συνεχώς. Περνάω περιόδους έτσι και περιόδους αλλιώς. Γενικά ακολουθώ πολύ την εσωτερική μου φωνή και το ένστικτό μου. Με ακούω. Τα τελευταία χρόνια νομίζω ότι είναι η ψυχοθεραπεία μου η φύση και η εκκλησία. Πηγαίνω πολύ συχνά στην εκκλησία, μεταλαμβάνω και προσεύχομαι καθημερινά.

G.: Για ποια πράγματα προσεύχεσαι; Νιώθεις ότι οι προσευχές σου εισακούονται;
Μ.Κ.: Προσεύχομαι για ανθρώπους που ξέρω ότι το έχουν ανάγκη. Προσεύχομαι για τα παιδιά που είναι στα νοσοκομεία. Προσεύχομαι με την καρδιά μου για ό,τι νιώσω κάθε βράδυ. Αισθάνομαι ότι αυτό που ζητάει ο Θεός, η ύπαρξη, από εμάς είναι να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και να καλλιεργούμε την ενότητα και όταν συμβαίνει αυτό, ναι, είμαι βέβαιη ότι η προσευχή εισακούεται.

G.: Εχεις κάποιο όνειρο, επαγγελματικό ή προσωπικό, που δεν έχεις ακόμα πραγματοποιήσει;
Μ.Κ.: Oχι. Ο,τι όνειρα είχα τα δοκίμασα. Παραδείγματος χάρη, να ζήσω στη φύση. Ο,τι ήθελα το έκανα, το έψαξα, το έζησα. Δεν νιώθω ότι έχω εκκρεμότητες. Τώρα που με ρωτάς το συνειδητοποιώ κι εγώ. Οχι, είμαι εδώ που θέλω να είμαι και κάνω αυτό που θέλω να κάνω.