Τάσος Καραμήτσος

Οι Αγγλοσάξονες μάλιστα έχουν και μια έκφραση γι’ αυτή την αντίδραση του κοινού, «rally around the flag».

Δεν χωράει αμφιβολία ότι η αντίδραση αυτή συμβαίνει αυτές τις ημέρες κι εδώ στην Ελλάδα, αφού το βλέπουμε και το διαπιστώνουμε σε όλες τις δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας. Η κυβέρνηση και ειδικά ο Μητσοτάκης πήραν πόντους και στην πρόθεση ψήφου και στην αποδοχή και καταλληλότητα. Δημιούργησαν και την εντύπωση σε αρκετούς ότι αυτή την ώρα και με βάση τα γεγονότα θα ήταν μια ευκαιρία για τη Ν.Δ. και τον αρχηγό της να προκηρύξει εκλογές με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας απ’ ό,τι λίγο πριν από την ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή ή και πιθανώς αργότερα, περί το τέλος της τετραετίας.

Δεν γνωρίζω τι θα κάνει ο πρωθυπουργός όσον αφορά τις εκλογές, αν και προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα το κάνει πριν από το φθινόπωρο ή και στο τέλος, την άνοιξη του 2027, γιατί έτσι συνήθως λειτουργεί και σκέφτεται, θεσμικά.

Αυτό που γνωρίζω, όμως, είναι ότι το «rally around the flag» δεν θα ίσχυε στην Ελλάδα ούτε κατά διάνοια μετά από εφτά χρόνια διακυβέρνησης αν ο ίδιος ο Μητσοτάκης δεν ήταν μακράν ο πιο κατάλληλος για την καρέκλα του πρωθυπουργού σε σύγκριση με τους υπόλοιπους. Ή έτσι τουλάχιστον γράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις όλων των εταιρειών από την πρώτη μέρα έως σήμερα.

Και φυσικά και σε συνάρτηση με το γεγονός ότι από την πρώτη μέρα έσπευσε πριν απ’ όλους τους Ευρωπαίους να στείλει πλοία και αεροπλάνα στην Κύπρο, οπλισμό στην Κάρπαθο και τη Βουλγαρία, όπως πιθανότατα του ζήτησε το ΝΑΤΟ.

Αυτή η εικόνα, σε αντίθεση με ολόκληρη την αντιπολίτευση (πλην ΠΑΣΟΚ) να «ουρλιάζει» κατά της αποστολής βοήθειας στην Κύπρο, είτε από Αριστερά είτε από Δεξιά, ήταν ακριβώς αυτή που του ενίσχυσε το προφίλ και δίνει την αίσθηση ότι ο συγκεκριμένος παίζει μόνος του στον κόσμο που ταυτίζεται απλώς με την κοινή λογική και αντιλαμβάνεται ότι η Κύπρος είναι κομμάτι του Ελληνισμού και οι σύμμαχοί μας είναι οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι, αφού αργά ή γρήγορα όλοι συμμετέχουν -έστω και εμμέσως- στις πολεμικές επιχειρήσεις της Μέσης Ανατολής.

Αλλά και το ΠΑΣΟΚ, μια και το αναφέραμε, ασχολήθηκε μια-δυο ημέρες με την πολεμική κρίση, πήγε ο Ανδρουλάκης στον Μητσοτάκη και μετά… ξαναβυθίστηκε στην εσωστρέφειά του με την παρωδία της διεύρυνσης.

Ποια θα είναι η συνέχεια των πολεμικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, αν θα καθαρίσει η εικόνα σε λίγες εβδομάδες ή θα μπλέξουμε για τα καλά σε ένα ατέρμονο σκηνικό συγκρούσεων με κλειστά τα Στενά του Ορμούζ και τη διεθνή οικονομία σε κλυδωνισμό, δεν μπορεί κανείς να το προβλέψει αυτή την ώρα.

Σε κάθε περίπτωση όμως, είτε ξεμπλέξουμε με το καλό είτε δυστυχώς όχι, νομίζω ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η χώρα χρειάζεται μια σταθερή κατάσταση διακυβέρνησης.

Γιατί στην περίοδο που ξημέρωσε, ιδίως μετά την εκλογή Τραμπ, οι αναταραχές μοιάζει να μην έχουν τελειωμό, άρα σε περιόδους αβεβαιότητος και αστάθειας χρειάζονται μια κανονική κυβέρνηση κι ένας δοκιμασμένος πρωθυπουργός. Δυστυχώς στην Ελλάδα το μοντέλο μιας μη μονοκομματικής κυβέρνησης, που δουλεύει ικανοποιητικά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, δεν έχει σχεδόν ποτέ λειτουργήσει. Κάπως «έτρεξαν» τα πράγματα στη συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ για μερικούς μήνες, αλλά ας μην ξεχνάμε τότε ότι το πλαίσιο το έβαζε η τρόικα με το δεύτερο μνημόνιο και όχι εμείς. Σήμερα, άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ… διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ., οπότε άλλο κόμμα αυτή την ώρα δεν υπάρχει. Μοιραία, λοιπόν, ο Μητσοτάκης φαντάζει η μόνη επιλογή σταθερότητος, είτε αρέσει είτε όχι.