Στέφανος Τζανάκης

Εφόσον υλοποιηθεί το φιλόδοξο σχέδιο της κυβέρνησης που έχει περάσει από το ΚΥΣΕΑ , τότε η χώρα θα αποκτήσει – επιτέλους – έναν αξιόπιστο μηχανισμό που θα μπορεί να ανιχνεύει τις πυρκαγιές σε μηδέν χρόνο και να αντιδρά με τεχνολογικά μέσα που δεν διαθέτουμε σήμερα.

Ωστόσο, ακόμα και αυτό το πρόγραμμα των 1,7 δις ευρώ θα αποδειχθεί σταγόνα στον ωκεανό , αν δεν αλλάξει η νοοτροπία του Δημοσίου. Δεν διαθέτουν φέτος οι δυνάμεις πυρόσβεσης περισσότερα από ποτέ εναέρια μέσα; Διαθέτουν – βοήθησε αυτό σε κάτι, ώστε να μην καεί και πάλι η Αττική, η Ηλεία, η Εύβοια και τόσες άλλες περιοχές; Βοήθησε ο αυξημένος αριθμός πυροσβεστικών οχημάτων;

Η απάντηση δίνεται από την σκληρή πραγματικότητα – όχι, δεν βοήθησαν σε τίποτα. Τα πράγματα έχουν αλλάξει και με τις πυρκαγιές – όταν τα δένδρα και τα χορτάρια είναι κατάξερα λόγω του παρατεταμένου καύσωνα, γίνονται εκρηκτική ύλη σε συνθήκες χαμηλής υγρασίας και μεγάλης θερμοκρασίας.

Όταν μία τέτοια καύσιμη ύλη χρειάζεται τέσσερις φορές μεγαλύτερη ποσότητα νερού για να σβήσει, από ό,τι μία συνηθισμένη πυρκαγιά, κάθε λογαριασμός βγαίνει λάθος: Θα χρειαζόμασταν λοιπόν τέσσερις φορές περισσότερα αεροπλάνα και ελικόπτερα , τέσσερις φορές περισσότερα πυροσβεστικά οχήματα και πυροσβέστες, για να πετύχουμε το επίπεδο που είχαμε πριν από την ενίσχυση σε εξοπλισμό και προσωπικό.

Πως μπορεί να αλλάξει αυτό; Προφανώς, αν η επέμβαση των πυροσβεστικών δυνάμεων είναι άμεση. Τώρα πια ξέρουμε ότι στο Μάτι το Συντονιστικό Κέντρο της Πυροσβεστικής δεν είχε για αρκετή ώρα εικόνα για τον τόπο της αρχικής εστίας της πυρκαγιάς που προκάλεσε την καταστροφή. Αλλά και τώρα που η γνώση είναι καλύτερη, τα αποτελέσματα δεν είναι θετικά, μιας και οι φωτιές θεριεύουν πιο εύκολα.

Η χθεσινή εικόνα της μοναχικής μπουλντόζας στην βόρεια Αττική, με τον χειριστή της να προσπαθεί να ανοίξει άρον – άρον μία αντιπυρική ζώνη σε ένα παρθένο δάσος ενώ η φωτιά πλησίαζε με ταχύτητα προς το μέρος του, τα λέει σχεδόν όλα: πόσες ενεργές αντιπυρικές ζώνες έχουμε στην Αττική; Πόσες στην υπόλοιπη Ελλάδα; Γιατί τα περιαστικά δάση αφήνονται να μετατραπούν σε ζούγκλες, με πυκνά πεύκα, που περιμένουν την επόμενη φωτιά που θα τα κάψει; Δεν είναι υποχρέωση των δασαρχείων; Γιατί οι καθαρισμοί γίνονται τις περισσότερες φορές – όταν γίνονται – τον Αύγουστο; Δεν είναι υποχρέωση της αυτοδιοίκησης; Γιατί οι πολίτες που έχουν σπίτια δίπλα ή και μέσα σε πευκόφυτες περιοχές δεν έχουν την παραμικρή αντιπυρική υποχρέωση, πέραν του να καθαρίζουν τις ιδιοκτησίες τους;

Είναι πολλά τα «γιατί» - ειδικά τέτοιες ώρες, που οι πάντες ψάχνουν υπευθύνους για την τραγωδία που συντελείται στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Αλλά είναι καιρός να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε – και να κάνουμε κάτι…