Νίκος Φελέκης

Ο ηγέτης πρέπει να σηκώσει το πανί. Όσο ο άνεμος δυναμώνει και η βάρκα δεν έχει πανί μπορεί να αναποδογυρίσει και οι επιβάτες της να βρεθούν στη θάλασσα και να πνίγουν αν η ακτή είναι μακριά ή δεν ξέρουν κολύμπι. Τόσο απλά. Και όπως θα συμπλήρωνε ο Σενέκας: Veritas odit moras ήγουν «η αλήθεια απεχθάνεται την καθυστέρηση».

Ο Αλέξης όμως μάλλον δεν έχει ανάγκη από συμβουλές αφού τους τελευταίους πέντε μήνες, από τον Νοέμβριο που κυκλοφόρησε το βιβλίο του, συνεχώς σπρώχνει, κατά την έκφραση συνεργάτη του, «το τενεκεδάκι προς τα κάτω». Φαίνεται ότι οι πιέσεις, φίλων και συνεργατών του, να ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματός του μετά το Πάσχα, δεν θα ευδοκιμήσουν. Τουλάχιστον, αυτό μεταδίδουν όσοι από τους ενδιαφερόμενους να συμπορευτούν μαζί του βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έτυχε να συνομιλήσουν μαζί του τις τελευταίες ημέρες. Την προηγούμενο εβδομάδα ήταν ο Μάϊος, τώρα επικρατέστερος χρόνος παραμένει το Φθινόπωρο. Οι ανακοινώσεις το πιθανότερο είναι να γίνουν τον Οκτώβριο. Προφανώς, ακολουθεί με σχολαστικό τρόπο το χρονοδιάγραμμα του rebranding του. Θυμίζουμε ότι είχε παραιτηθεί από βουλευτής στις 6 Οκτωβρίου 2025 προκειμένου, «απελευθερωμένος από αξιώματα, δεσμεύσεις και μηχανισμούς» να αφουγκραστεί καλύτερα την κοινωνία και τις ανάγκες της.

Ίσως, επειδή του αρέσουν και οι συμβολισμοί, την ίδια ημερομηνία να ανακοινώσει, ενδεχομένως από την Ιθάκη, και τον φορέα με τον οποίον θα κατέλθει στις εκλογές προκειμένου να κερδίσει τον Ανδρουλάκη για την ηγεμονία στην Κεντροαριστερά και τον Μητσοτάκη για τη διακυβέρνηση της χώρας. Για να «δέσει το γλυκό» των συμβολισμών, συνομιλητής του μας επισημαίνει πως την 6η Οκωβρίου έγιναν για πρώτη φορά πρωθυπουργοί οι δύο «εθνάρχες» της Ελλάδας, ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1910 και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1955. Δεν ξέρω αν ισχύουν όλα αυτά ή τα διαδίδουν κάποιοι από τους οπαδούς του για να φιλοτεχνήσουν την εικόνα του επιστρέφοντος Αλέξη όμως γνωρίζω -και κάποιος πρέπει να το πει σε όλους τους υποψήφιους «σωτήρες»- πως στην πολιτική υπάρχει και κάτι χειρότερο από το λάθος. Είναι η αλαζονεία του σωστού.

Η αλήθεια είναι πως τώρα με τον πόλεμο δυσκολεύονται όλοι να δουν ποιός είναι ο «σωστός χρόνος» για την ανάληψη μεγάλων πολιτικών πρωτοβουλιών και ιδιαίτερα την ίδρυση νέων κομμάτων. Με τη Μέση Ανατολή να φλέγεται, τους ανθρώπους φοβισμένους για τα μελλούμενα, τον πληθωρισμό να ανεβαίνει και την ύφεση να επέρχεται ίσως, όντως, δεν είναι φρόνιμο κάποιος να τα αγνοήσει όλα αυτά και να πει η απάντηση είναι: Μια πυξίδα. Αυτή που θα δείχνει το δικό μου κόμμα. Εκτός από τον εν εξελίξει πόλεμο υπάρχει ακόμη ένας σοβαρός λόγος που ο Τσίπρας «σπρώχνει το τενεκεδάκι παρά κάτω». Δεν είναι ακόμη έτοιμος για το κόμμα. Δεν υπάρχουν οι οργανωτικές προϋποθέσεις ούτε και έχουν αναδειχθεί τα νέα πρόσωπα που θέλει να έχει στη μαρκίζα. Μπορεί να υπάρχουν και δειλά δειλά, με τις παρουσιάσεις της «Ιθάκης» να εμφανίζονται -όπως τελευταία, στην Αλεξανδρούπολη, ο Χάρης Τζήμητρας και η Νατάσα Λοΐζου- όμως χρειάζονται κι άλλη …προπόνηση για να αντιπαρατεθούν στις «παλιές καραβάνες» του πάλαι ποτέ ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ που θα συμπορευθούν με τον Αλέξη.

Επιπροσθέτως, ο Τσίπρας καθυστερεί επειδή θέλει να αποδιοργανώσει εντελώς τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, απ’ όπου θα αντλήσει και τον κύριο όγκο των στελεχών. «Δεν θέλει να φτιάξει, όπως και στο παρελθόν, ένα πολυτασικό κόμμα. Θέλει ένα αρχηγικό, όχι προσωποπαγές κόμμα. Με δομή και πρόγραμμα, αλλά όχι με ομάδες, τάσεις και φράξιες. Να πάνε ο Χαρίτσης, ο Φάμελος, η Κατσέλη, ο Κοτζιάς και όποιος/α άλλος/η θέλει ως άτομα και όχι ως επικεφαλής τάσεων. Το κουμάντο θα το κάνει ο Αλέξης», μάς λέει συνομιλητής του Τσίπρα, ο οποίος, κατά τεκμήριο, εκφράζει αυθεντικά τις σκέψεις του πρώην πρωθυπουργού. Για κάποιον άλλο συνομιλητή του Τσίπρα «το πρόβλημα δεν είναι ο χρόνος ανακοίνωσης του κόμματος, αλλά πότε θα είναι έτοιμος να το κάνει. Και τώρα δεν είναι έτοιμος». Μπορεί ο (επί των οργανωτικών υπεύθυνος του κόμματος Τσίπρα) Γιώργος Βασιλειάδης να ενισχύθηκε με την προσθήκη άλλων δύο στελεχών που παραιτήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ (ο Στέλιος Αποστόλου, συνεργάτης για χρόνια του αείμνηστου Αλέκου Φλαμπουράρη και ο Γρηγόρης Θεοδωράκης, αναπληρωτής εκπρόσωπος της Κουμουνδούρου) και πλέον το «Οργανωτικό Γραφείο» να αριθμεί οκτώ μέλη αφού στους προαναφερόμενους και τους τέσσερεις βοηθούς του Βασιλειάδη πρέπει να προσθέσουμε και τον υπεύθυνο Νεολαίας, που κάνει, όπως λένε οι …Αμαλιάδες, «καλή δουλειά».

Βεβαίως, άνθρωπος που γνωρίζει όσο κανείς άλλο τον Τσίπρα διατείνεται πως επειδή «ο Αλέξης είναι απρόβλεπτος και παρορμητικός» η ανακοίνωση του κόμματος μπορεί να γίνει οποιαδήποτε στιγμή αυτός κρίνει ότι τον συμφέρει. Και συμπληρώνει: «Οι ημερομηνίες που ακούγονται συμφέρουν πρωτίστως όσους τις διακινούν». Αυτό ισχύει και για τους …Απριλιανούς και για τους …Οκτωβριστές, αλλά και για τους βουλευτές που θα συμπορευθούν σίγουρα με τον Τσίπρα, αλλά δεν θέλουν να εγκαταλείψουν και γρήγορα την έδρα τους. Όχι μόνον επειδή θα επωφεληθούν οι αναπληρωματικοί τους, αλλά και επειδή θα μείνουν άνεργοι οι συνεργάτες τους. Παρένθεση: Ο Τσίπρας έθεσε ως προϋπόθεση για τους βουλευτές που θέλουν να ενταχθούν στο κόμμα του να παραιτηθούν από τις έδρες τους. Κλείνει η παρένθεση.

Ο Τσίπρας μπορεί να έχει την πολυτέλεια του χρόνου, όμως ο Φάμελος, ο Χαρίτσης και όσοι άλλοι θα ήθελαν να συμπορευθούν μαζί του, δεν την έχουν. Βιάζονται επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά, περιμένοντας τον Αλέξη, έχουν διχοτομηθεί και δίνουν την εντύπωση ότι τελούν υπό αναστολή λειτουργίας μέχρι την έλευση του εκκαθαριστή. Στη μεν Κουμουνδούρου ο Πολάκης, ο Παππάς, ο Αλεξιάδης, η Δούρου και τ’ άλλα συντρόφια τους δεν θέλουν να παραδώσουν το κόμμα και τα «ασημικά» του (κρατική επιχορήγηση, δημόσια συχνότητα και την επταώροφη πολυκατοικία της Κουμουνδούρου κ,α.) στον Τσίπρα. Όχι μόνον επειδή το σχέδιο του Αλέξη δεν τους περιλαμβάνει, αλλά και γιατί (μαζί με κάποιους συμμάχους τους, τους οποίους δεν θέλει ο Τσίπρας) θέλουν να συμμετέχουν στις επικείμενες εκλογές με τη σφραγίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως, στην Κεντρική Επιτροπή, όπως απεδείχθη και το Σάββατο, είναι μειοψηφία και η υπό τον Σωκράτη Φάμελο πλειοψηφία θέλει να συμπαραταχθεί με τον Τσίπρα. Μάλιστα, με δεδομένη την άρνηση του ΠΑΣΟΚ για εκλογική συνεργασία έλεγαν ότι η πρόταση Πολλάκη να σταλεί επιστολή, με δίμηνη προθεσμία για απάντηση -και στη Χαριλάου Τρικούπη και στον Τσίπρα, που δεν έχει κάνει ακόμη κόμμα- παραπέμπει σε «πρωτόκολλο δημόσιας υπηρεσίας και όχι σε λειτουργία πολιτικού κόμματος», ενώ δεν θέλουν ούτε να ακούσουν τα περί συνομιλιών με Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το απόσταγμα της εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας προς την Κεντρική Επιτροπή ήταν πως «το ΠΑΣΟΚ κάνει ιστορικό λάθος επιμένοντας στην αυτόνομη πορεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει με όσους θέλουν και μπορούν. Ο ρόλος του Τσίπρα είναι καθοριστικός. Δεν είναι λύση οι μοναχικές πορείες η περιχαράκωση και η εσωστρέφεια».

Στον ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημα δεν είναι τόσον μεγάλο επειδή η «φιλοτσιπρική τάση» είναι πλειοψηφία και στην Κεντρική Επιτροπή και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Αντίθετα, στη Νέα Αριστερά το πρόβλημα είναι υπαρξιακό καθώς αυτοί που δεν αποκλείουν τη συνεργασία με τον Τσίπρα είναι πλειοψηφία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, αλλά μειοψηφία στην Κεντρική Επιτροπή. Το πρώτο θύμα αυτής της παραδοξότητας είναι ο Αλέξης Χαρίτσης, η παραίτηση του οποίου από τη θέση του Προέδρου είναι, εκ των πραγμάτων, μονόδρομος. Τη θέση του σύμφωνα με το Καταστατικό -και μέχρι να εκλεγεί από το Συνέδριο νέος Πρόεδρος- θα την καταλάβει ο γραμματέας του κόμματος Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ο οποίος μαζί με τους Τσακαλώτο, Φίλη, Σκουρλέτη και λοιπούς «αριστερούς εσέρους» επιθυμούν -τουλάχιστον, στην παρούσα συγκυρία των μεγάλων αναστατώσεων και των αναδιοργανώσεων που θα ακολουθήσουν- να καταγραφούν ως οι «καθαροί»της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Την Παρασκευή συναντήθηκαν (Χαρίτσης, Σακελλαρίδης, Σκουρλέτης, Ηλιόπουλος, Τζανακόπουλος, Πέρκα κ.α.) για να εξετάσουν τον χρόνο και τις λεπτομέρειες του διαζυγίου. Πρόθεση και των δύο πλευρών ήταν αυτό να εκδοθεί συναινετικά. Όμως, όπως και κάθε διαζύγιο, ακόμη και συναινετικό, δεν είναι, όπως έδειξε η συζήτηση της Παρασκευής, εύκολο. Επισήμως, ο Χαρίτσης θα υποβάλλει την παραίτησή του την Τρίτη στο Πολιτικό Γραφείο. Πάντως, είναι δύσκολο να συνεχίσει η Νέα Αριστερά ενωμένη. Και πιθανώς θα σταματήσει να υφίσταται και ως Κοινοβουλευτική Ομάδα αφού μετά την παραίτηση Χαρίτση το πιθανότερο είναι να οδηγηθούμε σε ανεξαρτοποιήσεις βουλευτών. Από τους 12 οι τρεις (Δρίτσας, Πέρκα και Τσακαλώτος) αποκλείουν τη συνεργασία με τον Τσίπρα, οι οκτώ δεν είναι αντίθετοι, ενώ η Σία Αναγνωστοπούλου μάλλον περιλαμβάνεται σε αυτούς που σιγοτραγουδούν τον στίχο του Σαββόπουλου «τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι». Παρότι ο Χαρίτσης για να μην διαλυθεί η Κοινοβουλευτική Ομάδα δέχεται να μπει επικεφαλής κάποιος/α που θα επιλέξει η πλευρά Σακελλαρίδη (ο Τσακαλώτος, η Πέρκα ή ακόμη και η «ουδέτερη» Αναγνωστοπούλου), έστω μέχρι να ξεκαθαρίσει και ο Τσίπρας τις προθέσεις του- εν τούτοις είναι δύσκολο να τελεσφορήσει η συγκατοίκηση καθώς οι «αριστεροί εσέροι» θέλουν να δουν τι μπορεί να κάνουν μόνοι τους, να επιλέξουν συμμαχίες και να μην είναι όμηροι του κόμματος Τσίπρα. Ακόμη κι αν στο Πολιτικό Γραφείο υπάρξει κατ’ αρχήν συμφωνία για τη μικρή μεταβατική περίοδο που ζήτησε η πλευρά Χαρίτση το σίγουρο είναι πως γρήγορα αυτή θα ανατραπεί αφού ο επικεφαλής της Κ.Ο. δεν μπορεί να είναι «υπηρέτης δυο αφεντάδων». Απλώς αυτό που παίζεται είναι το «ποιός θα πάρει τον μουτζούρη»ή όπως λέμε στο Αγρίνιο το «blame game». Πάντως, και όσο «το ξημέρωμα αργεί και δεν βρίσκεται παρέα για ξενύχτι» μπορεί, στις εκλογές, να ακολουθήσουν και άλλοι τη Σία στο δρόμο της αποστρατείας. Σε αυτούς σίγουρα δεν περιλαμβάνονται η Έφη Αχτσιόγλου και ο Νάσος Ηλιόπουλος αφού μαζί με τον Αλέξη Χαρίτση είναι τα τρία πρόσωπα τα οποία ο Τσίπρας θα ήθελε για συνοδοιπόρους.

Και τα οποία περισσότερο από τους άλλους συμμερίζονται την πρόταση του Τσίπρα να μην εμπλακεί η Ελλάδα στον πόλεμο, αλλά «να διοργανώσει Σύνοδο των Ευρωπαικών Χωρών του Νότου (ένα σχήμα που ίδρυσε το 2016 μαζί με τον Ολάντ) στην Κρήτη». Και η οποία, μεταξύ άλλων να διαμορφώσει κοινή πρόταση προκειμένου «να καταστεί επιχειρησιακό το άρθρο 42.7, δηλαδή η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής της Συνθήκης της Λισαβόνας. Με μετεξέλιξη της ισπανικής πρότασης για μια Κοινή Πολιτική Άμυνας, με βάση την ειρήνη και το διεθνές δίκαιο, που θα ενσωματώνει τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό στις ευρωτουρκικές θέσεις». Και φυσικά ως απάντηση στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος, κατά τον Τσίπρα, «πήγε στο Ευρωπαικό Συμβούλιο και κάτι ψυθίρισε στη συνέντευξη τύπου όχι βέβαια για ειρήνη και κατάπαυση πυρός αλλά να μην γίνονται επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές. Δήλαδη μια από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές δυνάμεις στον κόσμο και η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, αντί να χρησιμοποιήσει την ισχύ της για να πει ειρήνη τώρα, λέει γενικά και αόριστα ό,τι λένε όλοι οι άλλοι».

Πάντως, οι διασπάσεις -πρώτα στη Νέα Αριστερά και στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να αποκλείεται -αν και δύσκολο- και στο ΠΑΣΟΚ εφόσον τα πράγματα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των δελφίνων του Ανδρουλάκη, δεν εξελιχθούν ομαλά στο συνέδριο ευνοούν το ΚΚΕ, τον Βαρουφάκη, τη Ζωή, αλλά πρωτίστως τον Τσίπρα, ο οποίος επωφελείται και από το γεγονός ότι «ξεφουσκώνει» δημοσκοπικά το (υπό ίδρυσιν;) κόμμα Καρυστινού. Αν θα καταφέρει μετά το καλοκαίρι να εμφανιστεί, όπως ελπίζουν ο ίδιος και οι στενοί του συνεργάτες, και ως ο μόνος σοβαρός αντίπαλος του Μητσοτάκη, εξαρτάται και από την απόφαση του πρωθυπουργού -ανάλογα και με τις εξελίξεις και τις παρενέργειες του πολέμου στη Μέση Ανατολή- για το χρόνο προσφυγής στις κάλπες και τα διλλήμματα που θα τεθούν, στους ψηφοφόρους, προς απάντηση…