Γιάννης Σερέτης

Χρειαζόταν πολλές προϋποθέσεις ο Παναθηναϊκός για να κάνει δεύτερη υπέρβαση στη Σεβίλλη – μετά από εκείνη του ΟΑΚΑ – και να αποκλείσει την Μπέτις. Μα τελικά, δεν έκανε καμία! Γι’ αυτό και «έζησε» τελικά αυτό το όνειρο της πρόκρισης στο «Cartuja» μόνο για 45 λεπτά.

Ο Παναθηναϊκός δεν τίκαρε κανένα από τα κουτάκια των «πρέπει» που είχε γι’ αυτή τη ρεβάνς. Διότι παίζοντας εναντίον μιας ανώτερης ομάδας, τα «πρέπει» ήταν πολλά, όχι δυο - τρία. Ο Λαφόν, για παράδειγμα, ήταν καθοριστικός στα πρώτα δύο γκολ (κυρίως στο δεύτερο), ενώ στο 1-0 του ΟΑΚΑ ήταν αλάνθαστος! Ο Πελίστρι αστόχησε σε τετ α τετ στο 4’ ενώ στο πρώτο ματς η Μπέτις είχε «προσφέρει» στον Παναθηναϊκό ένα πέναλτι – δώρο. Η μεσαία γραμμή (αναμενόμενο βάσει της ενδεκάδας που παρέταξε ο Μπενίτεθ) με Μπακασέτα – Σάντσες, είχε πολλά κενά. Οι αμυντικοί δεν ήταν τόσο σταθεροί και συγκεντρωμένοι όπως στο πρώτο παιχνίδι. Και ασφαλώς η ισπανική ομάδα ήταν διαφορετική.

Μέσα ο τρομερός Αμραμπατ για πρώτη φορά μετά από δυόμισι μήνες! Μέσα ο αρχηγός Μπάρτρα. Μέσα ο Μπεγερίν στη θέση του δεξιού μπακ. Και το κυριότερο: 4-4-2 αυτή τη φορά. «Κλεισμένες» οι πτέρυγες με δυο παίκτες σε καθεμιά και ο δαιμόνιος Ρουιμπάλ που είχε αγωνιστεί ως δεξιός μπακ στο πρώτο ματς, αυτή τη φορά επιθετικός, δίπλα στον Κούτσο Ερνάντεθ. Ο Ρουιμπάλ, που λέτε, ήταν τελικά και ο MVP της αναμέτρησης ως σκόρερ του 1-0, assistman του 3-0 και διαρκή κίνηση μεταξύ των γραμμών...

Ηταν πιθανό να διαμορφωθεί διαφορετικά, υπέρ του Παναθηναϊκού, η συνθήκη της ρεβάνς; Βεβαίως! Αμέτρητες φορές στην ιστορία του ποδοσφαίρου η κατώτερη ομάδα νίκησε ή και απέκλεισε στα νοκ άουτ ματς ένα πιο ποιοτικό σύνολο. Και δεν θα σταθούμε κυρίως στην ευκαιρία του Πελίστρι για το 0-1, διότι μοιάζει άστοχο να σταθεί κάποιος στη μία και μοναδική ευκαιρία του 95λεπτου. Η ιστορία του 4-0 θα μπορούσε να διαμορφωθεί διαφορετικά αν ο Παναθηναϊκός είχε αξιοποιήσει το μοναδικό καλό διάστημά του στον αγώνα και η διαιτητική ομάδα είχε λάβει διαφορετική απόφαση, δηλαδή τη δίκαιη απόφαση για επιθετικό φάουλ στον Καλάμπρια (το οφσάιντ είναι κάτι έωλο, εφόσον δεν είδαμε ποτέ τις «γραμμές!) στη φάση του 2-0.

Από το 25’ έως το 45’ η Μπέτις έδωσε χώρο στο Τριφύλλι. Είχε προβλήματα στη μεσαία γραμμή της και έδειχνε προσανατολισμένη σε τακτική υπομονής μετά το 1-0 για να βρει την κατάλληλη στιγμή σε αντεπίθεση. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, λοιπόν, οι Πράσινοι που πήραν θάρρος, δημιούργησαν… μισή φάση, με την ατομική ενέργεια και το σουτ του Τετέι στα χέρια του Πάου Λόπεθ. Δεν τόλμησαν παραπάνω, δεν μπόρεσαν περισσότερα. Τα άκρα τους ήταν «δεμένα», μοναδική ελπίδα τους ήταν ο Ελληνας φορ με τη δύναμη και την ταχύτητά του. Δεν κατάφεραν να ισοφαρίσουν, ήρθε και το 2-0 λόγω διαιτησίας στο 45΄ και η υπόθεση – πρόκριση τελείωσε στο 52’ με το 3-0. Πάλι καλά για τον Παναθηναϊκό που ο Λαφόν, παρά την κακή του απόδοση στο α’ ημίχρονο βρήκε τα ψυχικά αποθέματα να αποτρέψει πέμπτο και έκτο γκολ στα τετ α τετ του 81’ και του 83’, διότι σε διαφορετική περίπτωση θα μιλούσαμε σήμερα για ιστορική συντριβή (το 6-1 από την Ντινάμο Βουκουρεστίου το 1989 παραμένει το αρνητικό ρεκόρ του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη), που θα ήταν και λίγο πλασματική εδώ που τα λέμε διότι η Μπέτις τράβηξε χειρόφρενο μετά το 4-0. Αν δεν τραβούσε, ουδείς γνωρίζει τι θα γινόταν...

Η εφετινή πορεία του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη ήταν θετική, εν αντιθέσει μ’ αυτή του πρωταθλήματος αν αναλογιστεί κάποιος τι έχει συμβεί σ’ αυτή την ομάδα από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα. Όμως το χθεσινό ματς, εναντίον μιας πραγματικά καλής ομάδας που συμπεριλαμβάνεται στα τρία φαβορί για την κατάκτηση του Europa League είναι και ένας χρήσιμος καθρέφτης για το Τριφύλλι. Για να συγκριθεί στο ανώτερο επίπεδο. Και να εξετάσει και να αποφασίσει όχι μόνο ποιοι παίκτες μπορούν να ανταποκριθούν σ’ αυτό το επίπεδο…