Δημήτρης Παγαδάκης

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς απαισιόδοξος για να βλέπει τα πράγματα πιο μαύρα από τα ράσα των σκοταδιστών μουλάδων. Καμιά μέχρι στιγμής ορθολογική, ρεαλιστική εγγύηση ειρήνης και βεβαιότητα ασφάλειας δεν περιλαμβάνεται στο μενού του πολεμικού ρίσκου που αναλήφτηκε.

Σε ένα άγριο κόσμο μακροχρόνιων και χαοτικών πολέμων με υψηλό ανθρώπινο κόστος στα χαρακώματα και στα ερείπια, γιατί να είναι αλλιώτικος αυτός στο Ιράν; Σε μια σκληρή εποχή τρομοκρατίας, κυβερνοεπιθέσεων, παραπληροφόρησης και ανελέητων σφαγών αμάχων γιατί να διαφέρει η νέα σύγκρουση στην έτσι κι αλλιώς αιματοβαμμένη Μέση Ανατολή;

Το κυρίαρχο ερώτημα είναι πόσο θα διαρκέσει ο πόλεμος. Ο κίνδυνος κλιμάκωσης και υποτροπιασμού της σύρραξης είναι απτός. Ακόμη και χωρίς εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων των αντιμαχομένων η κρίση αναμένεται να εξαπλωθεί σε ολόκληρη την εύφλεκτη περιοχή. Ικανή να προκαλέσει φρενήρεις, χαοτικές, ολέθριες καταστάσεις. Με ανεξέλεγκτες συνέπειες.

Σίγουρα η ελπίδα ξεψυχά τελευταία. Αντέχει μέχρι να σβήσει η έσχατη τρεμάμενη φλόγα της λογικής. Μόνο που η τελευταία δεν είναι αποτελεί ακαταμάχητο ατού των εμπλεκόμενων πλευρών στη πολεμική αναμέτρηση. Η ηρεμία, η νηφαλιότητα .η αυτοσυγκράτηση δεν συγκαταλέγονται στα προσόντα τους.

Από τη μια πλευρά η Ιρανική αυταρχική θεοκρατική δικτατορία με το μοχθηρά κατασταλτικό παραστρατιωτικό μηχανισμό της. Ένα μεσαιωνικό σύστημα καταπίεσης που διακατέχεται υστερικά από την αχαλίνωτη παράνοια ότι του απευθύνεται, του συμπαραστέκεται και το ευνοεί αυτοπροσώπως ο επουράνιος Θεός.

Ένα τέτοιο φανατικό δόγμα δεν έχει μέτρο ή ζύγι. Ούτε επιδέχεται κατευνασμό η τυφλή μισαλλοδοξία του. Έχει αποκτήσει σε 47χρόνια τυραννίας του ενδεούς λαού του εφιαλτικό σχήμα και διάρκεια, πληρεξουσίους τρομοκράτες και «μάρτυρες» της θρησκείας του. Στοιχειώνει τη χώρα του και τους γείτονες της.

Αντί να μνημονεύει την ευημερία και τη πρόοδο των συμπατριωτών του, υμνολογεί ζηλωτικά στις προσευχές του στα τζαμιά την εκδίκηση και τα αντίποινα κατά της Δύσης. Εξολοθρεύει κατά χιλιάδες τους πολίτες που αντιστέκονται στην καταδυνάστευση τους. Με μόνη μανιακή επιδίωξη ισχύος την κατασκευή πυρηνικών κεφαλών προκειμένου να αφανίσει το Ισραήλ από το παγκόσμιο χάρτη.

Από τη άλλη, ένας ασυγκράτητος, ναρκισσιστής, αλαζονικός Αμερικανός πρόεδρος. Αν για τους μουλάδες το διεθνές δίκαιο μοιάζει με απόσπασμα από το Κοράνι για τον Τραμπ φαντάζει με πάπυρο σε ιερογλυφικά. Το ερμηνεύει κατά το δοκούν. Το εργαλιοποιεί κατά βούληση. Το μεταφράζεται σε προληπτικά χτυπήματα δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Με νταηλίκι και προκλητικότητα.

Μετατρέπει τη διεθνή διπλωματία σε τσιφλίκι του. Εκθέτει το στρατό της πατρίδας του σε βίαιες περιπέτειες. Διακυβεύει την αναίμακτη διαβίωση των συμπολιτών του σε υπονομευτικές ρεβανσιστικές ενέργειες του εχθρού εντός της χώρας του.

Χωρία που διασύρει την αξιοπιστία του αίροντας τις υποσχέσεις προς τους πιστούς ψηφοφόρους του ως ειρηνοποιού. Ανακαλεί το σύνθημα του « Πρώτα η Αμερική» και υποχωρεί ταπεινωτικά από τη δέσμευση του για την απομάκρυνση της χώρας από όλους τους πολέμους.

Στη μέση, όπως πάντα, σε όλους του πολέμους βρίσκονται οι άπραγοι, αμέτοχοι και ουδέτεροι παρατηρητές. Οι ανησυχούντες απλώς για τις αναταραχές στις αγορές. Οι προβληματισμένοι μονάχα για τις τιμές των καύσιμων. Οι αγωνιούντες αποκλειστικά για το κόστος της ενεργείας και τις πληθωριστικές πιέσεις.

Οι αγχωμένοι, ακόμη, για τα κλείσιμο των στενών του Ορμούζ. Τις ναυτιλιακές μεταφορές εμπορευμάτων. Τις επιπτώσεις στο τουρισμό στα ξένοιαστα, έως χθες, εμιράτα του Κόλπου και τις χώρες της ανατολικής Μεσόγειου. Σωστά δεν εφησυχάζουν ή επαναπαύονται. Μια και όλη τη ζημιά θα τη πληρώσουν ακριβά οι όπου γης πολίτες. Πόσο μάλλον αν ο πόλεμος λιμνάσει σε ένα φρικιαστικό τέλμα αίματος.

Σε τέτοιες συνθήκες, όμως, η κάθε μεσοβέζικη στάση και η όποια δήθεν ίσων αποστάσεων συμπεριφορά αφήνει ντροπιαστικό αποτύπωμα. Γίνεται συναίνεση στη στυγερότητα χωρίς υπογραφή. Αφαιρεί αξίες, αρχές, ιδανικά και μετασχηματίζεται σε παθητική υποστήριξη της αδικίας. Σαν αυτή που υφίσταται ο κατατρεγμένος λαός του Ιράν και ο καταπονημένος του Ισραήλ.

Αποτελεί πλέον απαίτηση της δημοκρατικής, ουμανιστικής διεθνούς κοινότητας να ανατραπεί το δεσποτικό και απάνθρωπο καθεστώς του Ιράν. Το ακανθώδες ζήτημα είναι πώς και κυρίως πότε. Εχέγγυα και διασφαλίσεις δεν υπάρχουν. Ούτε για τον τρόπο, ούτε για το χρόνο. Εξάλλου, όπως σημείωνε ο Μακιαβέλι, «ο πόλεμος αρχίζει όταν θέλεις αλλά δεν τελειώνει όταν θέλεις». Στο μεσοδιάστημα μπορεί να εξελιχτεί αλυσιδωτά σε μοιραίο ντόμινο.