Δημήτρης Παγαδάκης

Ήδη ο Τούρκος πρόεδρος έρχεται μέρα μεσημέρι για να επισκεφτεί επίσημα τον Έλληνα πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου. Η αυριανή συνάντηση τους, όμως, διέγειρε προκαταβολικά τα θερμοκέφαλα αντανακλαστικά μιας μερίδας καχύποπτων συμπατριωτών μας που αρνούνται κάθε κουβέντα με τους Τούρκους πειρατές.

Όχι πως δεν είναι γεωπολιτικά σύγχρονοι κουρσάροι, αλλά κάθε τετ-α-τετ κορυφής με παράλληλη βολιδοσκόπηση θέσεων και προθέσεων, οπωσδήποτε δεν βλάπτει τις διμερείς σχέσεις. Εκτός πια αν έχει κηρυχθεί εγχωρίως ένας καθηλωτικά βουβός απομονωτισμός από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ωστόσο, οι πάσης φύσης απορριπτικοί των όποιων συνομιλιών φαντασιώνονται από τη μεριά της Ελλάδας υποχωρήσεις, ενδοτικότητα, κατευνασμό, κρυφή ατζέντα ταπεινωτικών παραχωρήσεων με διαμοιρασμό των ελληνικών θαλασσίων ζωνών. Τέτοια εμμονή.

Υπό αυτή την άκαμπτη δυσπιστία φαίνεται να προτιμούν αντί ενός χρησίμου χαμηλών τόνων ελληνοτουρκικού διαλόγου να σύρουμε το γιαταγάνι, να γιομίσουμε το καριοφίλι και να ορμήσουμε αλαλάζοντας με τα τσαρούχια ως τη «κόκκινη μηλιά».

Προφανώς δεν αντιλαμβάνονται ότι η χώρα δεν κουβεντιάζει υπό καθεστώς φόβου. Αλλά ότι δεν φοβάται να κουβεντιάζει. Και φυσικά δεν είναι διχασμένη ανάμεσα σε «χανουμάκια» και «τουρκοφάγους».

Η Αθήνα, άλλωστε, ενταγμένη στη στρατηγική της Δύσης είναι αναβαθμισμένη στη διεθνή σκακιέρα. Έχει ενισχύσει τον γεωπολιτικό ρόλο της ως μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Διατηρεί θέση αυξημένης σημασίας στη διαχείριση των ενεργειακών πηγών της Ανατ. Μεσογείου.

Και ακόμη έχει συνάψει στρατηγικές συμμαχίες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ που αποτελούν ισχυρό διπλωματικό χαρτί. Παράλληλα, εξοπλίζεται με Rafale, Belhara, F-35 που ενδυναμώνουν την αμυντική θωράκιση της χώρας. Κυρίως προς άμεση και λειτουργική αποτροπή κάθε επιβουλής της εθνικής της κυριαρχίας.

Αναπόδραστα, έχει ξεκάθαρα διαμηνύσει στην Άγκυρα - που δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου - ότι δεν συζητά μαζί της τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα καθώς και θέματα ασφάλειας και ακεραιότητας της Ελληνικής επικράτειας. Τελεία και παύλα.

Με τα ατού που πρόεκυψαν από τις δικές της επιλογές της η Ελλάδα είναι ικανή να θέσει τις συνομιλίες με τη Τουρκία σε ρεαλιστική βάση. Εξάλλου κανείς δεν περιμένει από τη δεύτερη να υπαναχωρήσει από το μπαμπέσικο νεοσουλτανικό παροξυσμό, το παράλογο επεκτατισμό και τα κατεργάρικα διεθνώς τσαλίμια της.

Δεν πρόκειται να κυρώσει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, να αποσυρθεί από το νομικά ανυπόστατο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, να αναγνωρίσει τη Κυπριακή Δημοκρατία.

Δεν αναμένεται επίσης να αναιρέσει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας και να ανακαλέσει τους βερμπαλισμούς περί τουρκικής μειονότητας στη Θράκη. Ούτε να παραιτηθεί από το εξωφρενικό αίτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και τις αστήριχτες θεωρίες περί γκρίζων ζωνών του Αιγαίου.

Ούτε φυσικά προτίθεται να επαναφέρει σε μουσείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιά την Αγιά Σοφιά που μετέτρεψε με τσαμπουκά σε τζαμί. Τι συζητάει λοιπόν η Ελλάδα με μια χώρα που έχει ποντάρει απροκάλυπτα υπέρ του Πούτιν και της Χαμάς;

Απλώς ζητήματα «χαμηλής πολιτικής». Αναζητώντας από κοινού συνεργασία σε περιβάλλον, τελωνεία, βίζες, μεταφορές, πρόληψη καταστροφών, αντιμετώπιση διακινητών παράνομων μεταναστών κλπ.

Όπως και να έχει πρόκειται για μια διαδικασία επαναπροσέγγισης μετά από μια τριετία όξυνσης εξαιτίας της αλλοπρόσαλλης πολεμικής ρητορικής από τη μεριά της γείτονος. Ασφαλώς και η στριμωγμένη σήμερα Τουρκία δεν έγινε από τη μια στιγμή στη άλλη από λύκος αρνάκι. Αλλά και η Ελλάδα δεν είναι κάνα σκιαγμένο κορόιδο στη διεθνή σκηνή. Ξέρει να κουμαντάρει και να απαντά στις προκλήσεις.

Από κάθε άποψη, τέλος, είναι θεμιτός και ωφέλιμος ο πολιτισμένος διάλογος ανάμεσα στις δυο πλευρές. Ενδεχομένως πολύ πιο χρήσιμος όταν επαναλαμβάνεται τακτικά, όχι «ζαμάν ζαμάν» (από καιρού εις καιρόν), ώστε να συνεχιστεί το μορατόριουμ αποφυγής εντάσεων στο Αιγαίο.

Και όσο η διπλωματική μπάλα παίζεται χαμηλά στο χορτάρι των αμοιβαίων τεχνικών διευκολύνσεων, όλα ταμάμ. Ποτέ, όμως, «καζάν-καζάν». Το υποτιθέμενο μανατζερίστικο win-win που ο επηρμένος Ερντογάν ερμηνεύει με ισχυρογνωμοσύνη ως «τα δικά μου δικά μου και δικά σου δικά μου».

Γιατί, κάθε απαράδεκτη αποδοχή του θα έχει ως συνέπεια τις εγχώριες οιμωγές του αμάν-αμάν. Πράγμα που η διεθνώς συνεπής, δίχως εδαφικές απαιτήσεις Ελλάδα γνωρίζει άριστα. Χωρίς καν τη συνδρομή του απρόσκλητου «λόμπι» εκ των ντόπιων ή υπερεθνικών διπλωματικών συμβούλων του καναπέ και του πληκτρολογίου.