Δημήτρης Παγαδάκης

Υπό μια αντιπολιτευτική φλεγμονή, άλλωστε, προέβη σε πυρετώδη καταγγελία των «αναχρονιστικών μέτρων καταστολής» και σε παραληρηματικό εξορκισμό της «οπισθοδρόμησης που παραπέμπει σε μνήμες σκοτεινών εποχών». Όλα αυτά κατά του νομοσχεδίου για τα ΑΕΙ που ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία στη Βουλή.

Θεωρητικά είναι μάλλον άγνωστης προέλευσης η «φλασιά» που έφαγε», εν προκειμένω, το ΚΙΝΑΛ . Θυμήθηκε μεν, αλλά με το τρόπο του έβαλε στη κατάψυξη, ένα δημιούργημα δικής του έμπνευσης και δρομολόγησης. Το «νόμο Διαμαντοπούλου» ο οποίος υπερψηφίστηκε πριν μια σχεδόν 10ετία με ευρεία διακομματική πλειοψηφία πριν τον καταργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ

Ήταν ο πρώτος νόμος, υπόδειγμα πολιτικής συναίνεσης, που επιχείρησε να αντιμετωπίσει την ανομία στα Πανεπιστήμια. Έδωσε τη δυνατότητα παρέμβασης της αστυνομίας, υπενθυμίζοντας πως «άσυλο» για τον πολίτη είναι ο νόμος. Ως εκ τούτου κρίνεται σήμερα ακατανόητο να θρηνολογεί το ΚΙΝΑΛ περί « αστυνομοκρατίας, αυταρχισμού, πολιτικής αλαζονείας» για το νέο νομοσχέδιο που εξίσου προβλέπει την αντιμετώπιση βίαιων, έκνομων και αυθαίρετων ενεργειών στα ΑΕΙ.

Προφανώς, ένα πολιτικά υπεύθυνο κόμμα με ρεαλιστικό χαρακτήρα και έντονη λαϊκότητα, δεν ρέπει στις κωλοτούμπες. Εξάλλου με ορθολογισμό και δημοκρατική ευαισθησία απέκρουσε στο πρόσφατο παρελθόν τις σειρήνες του λαϊκισμού. Καταψήφισε, σωστά, την απλή αναλογική και συνδιαμόρφωσε δημιουργικά το νομοσχέδιο της ΝΔ για τις δημόσιες συναθροίσεις. Με ανοιχτές τις κεραίες αφουγκράστηκε τι ανάγκες και τις απαιτήσεις της μεγάλης μερίδας της κοινωνίας, χωρίς αξιακές παραχωρήσεις και ιδεολογικούς συμβιβασμούς.

Ποιος ξέρει, όμως, τώρα τι μικρομεγαλίστικο «όνειρο» είδε και ποια ξεθυμασμένη αντιστασιακή νοσταλγία συνεπήρε συναισθηματικά την τρέχουσα εκλεγμένη ηγεσία του; Απροσδιόριστο είναι ακόμη πόσο επηρεάστηκε από αυτά ώστε εμμέσως να συναινεί στο να εγκαταλειφτούν τα ΑΕΙ ως ανοχύρωτα τσιφλίκια για νομή από κάθε είδους νταηλίκια, τσαμπουκάδες και σκοπιμότητες

Ωστόσο , ένα μεταρρυθμιστικό κόμμα με κουλτούρα διαχείρισης, κριτικό λόγο και δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας θα όφειλε να μην γοητεύεται από προσχηματικά πυροτεχνήματα. Ιδίως να μην δείχνει τεχνικά ότι συμπαρασύρεται από το βερμπαλισμό των ιδεοληπτικών δημαγωγών που βολεύονται με τις στρεβλώσεις και τις παθογένειες που μαστίζουν τα ΑΕΙ

Στην εποχή της ταχύτατης καινοτομίας το ΚΙΝΑΛ θα χρειαζόταν ίσως πρακτικές και τεκμηριωμένε προτάσεις που να συγκροτούν μια μοντέρνα, ενιαία αφήγηση και για την Παιδεία. Φτάνει το ίδιο να θέλει να είναι περισσότερο χρήσιμο παρά αρεστό. Πράγμα που στη συγκυρία αποτυγχάνει και στα δυο.
Δεν γίνεται χρήσιμο με το να μην υιοθετεί τη στοιχειώδη προστασία των δημόσιων Πανεπιστημίων από κουκουλοφόρους, μπαχαλάκηδες, ναρκεμπόρους, παραγωγούς μολότοφ, αυτοσχεδίους χτίστες καθηγητικών γραφείων και χουλιγκάνους χειριστές σιδερολοστών .

Δεν καθίσταται επίσης αρεστό στη πλειονότητα των ψηφοφόρων του εκ των οποίων το 70%, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, τάσσεται υπέρ του σώματος φύλαξης στα ΑΕΙ. Εκτός πια αν ματαίως επιθυμεί να γίνει δημοφιλές κλείνοντας ακατάληπτα το μάτι προς εκείνους που ιδιοτελώς μεθοδεύουν της μετατροπή των Πανεπιστημίων σε μόνιμο ασύδοτο άντρο και παραλυμένο σκορποχώρι .

Η αλήθεια είναι ότι το κόμμα της Χαρ. Τρικούπη έχει δεχτεί κατά καιρούς άδικη, κακόπιστη, συχνά μηδενιστική ή προκατειλημμένη κριτική. Ενδεχομένως θα απόφευγε ακόμη μια αν δεν μανιπουλάριζε με ευκαιριακούς τακτικισμούς την εμπιστοσύνη των πιστών υποστηρικτών του.

Το καναλιζάρισμα και η χειραγώγηση, όμως, δεν ταιριάζει στους σκεπτόμενους οπαδούς του. Εκείνους που δίχως άλλο γνωρίζουν ότι τα εγχώρια δημόσια ΑΕΙ δεν είναι κλαμπ της ελίτ και παρκινγκ προνομιούχων. Είναι χώροι γνώσης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών για τα παιδιά συνήθως μικρομεσαίων και φτωχών οικογενειών.

Ποιος, λοιπόν, θα προστατέψει τη μόρφωση και τη καλλιέργεια τους από ανυπόλογες, καταχρηστικές παρεμβάσεις, ταλαιπωρίες, εκφοβισμούς και ευτελισμούς τις οποίες υφίσταται όλη η ακαδημαϊκή κοινότητα; Ποιος θα υπερασπίσει τις θυσίες και τις στερήσεις των γονιών τους για να σπουδάσουν; Τα ευχολόγια για ένα ιδεατά αυτοδιοίκητο Πανεπιστήμιο;

Με δήθεν ριζοσπαστικούς ακκισμούς, αγέρωχα πείσματα και γαρνιτούρα καυχησιάρικα κλισέ το μικρό, σοβαρό ΚΙΝΑΛ φαίνεται πως είτε δεν πήρε χαμπάρι, είτε πίστεψε πως αδαπάνως θα τη σκαπουλάρει από ένα κρίσιμο εθνικής σημασίας ζήτημα, χάριν αντιπολιτευτικής έξαψης. Το χειρότερο, δεν αντιλήφθηκε πως μόνο οι losers συναγωνίζονται τους κατατροπωμένους σε μεγαλόστομες διακηρύξεις.

Η πρακτική συμπόρευση του με τη λαϊκιστική θολούρα της εκ των αριστερών αντιπολίτευσης που αδιαφορεί για τις ανάγκες της κοινωνίας, τη κοινή λογική και την δημοκρατική ισονομία, δεν περιποιεί τιμή στο ΚΙΝΑΛ. Ούτε μάλλον του εξασφαλίζει προκοπή. Αντιθέτως αναδεικνύει το πολιτικό έλλειμμα του στο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς,

Ατυχώς για το ίδιο από τη στιγμή που φέρεται ως τοτέμ και «τρώει» κολλήματα», αναπόφευκτα θα του δημιουργηθούν κωλύματα στην εκλογική του απήχηση. Έτσι και αλλιώς οι δισταγμοί, οι ευκαιριακές επιδιώξεις υποτιθέμενων ωφελημάτων και οι παλινωδίες αποτελούν επίσης αποφάσεις. Και ως συνήθως από αυτές κρίνουν οι ψηφοφόροι τα κόμματα στις κάλπες.