Βασίλης Στεφανακίδης

Αυτή είναι μια πρώτη εικόνα για δυο από τους κρισιμότερους δείκτες της οικονομίας. Όμως είναι πολλά ακόμα εκείνα που δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε και είναι βασικά για το μέλλον ,όπως η διάρκεια της ενεργειακής κρίσης και των προβλημάτων στις μεταφορές. Μπορεί από χθες με την επιτευχθείσα εκεχειρία των 15 ημερών να πήρε μια ανάσα ο πλανήτης αλλά αυτή είναι πολύ εύθραυστη καθώς δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει ηγεσία στο Ιράν που μπορεί να ελέγχει όλους τους διάσπαρτους πολέμαρχους κι αν κάποιοι από αυτούς έχουν αυτονομηθεί και μπορούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα. Και ναι μεν συμφωνήθηκε να ανοίξουν τα στενά του Ορμούζ , όμως όπως λένε οι ειδικοί ο χρόνος που θα απαιτηθεί για να επιστρέψει ο πλανήτης στην κανονικότητα, όπως την ξέραμε προ πολέμου, είναι αρκετοί μήνες.

Επομένως η ακρίβεια και ο πληθωρισμός θα συνεχίσουν να μας ταλαιπωρούν για πολλούς ακόμα μήνες και να επηρεάζουν όλους τους δημοσιονομικούς δείκτες και τον οικονομικό προγραμματισμό της κυβέρνησης.

Με άλλα λόγια, για όσους δεν το έχουν ακόμα αντιληφθεί, βρισκόμαστε σε μια πολύ επικίνδυνη καμπή και πολλά από εκείνα που καθορίζουν τις ζωές μας, κρέμονται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Και πρώτα-πρώτα ο τουρισμός στον οποίο στηρίζεται σχεδόν το 25% του ΑΕΠ. Αν και είναι νωρίς για προβλέψεις κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως η χρονιά που διανύουμε θα είναι εξίσου καλή με τις προηγούμενες που έδωσαν μεγάλες ανάσες στην οικονομία και στις εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που εξαρτώνται από τον τουρισμό.

Αλλά και η εντεινόμενη ακρίβεια ακόμα και σε προϊόντα που δεν πρόλαβαν να επηρεαστούν από τις αυξήσεις τιμών των καυσίμων αλλά τις βλέπουμε γιατί απλά κάποιοι βρήκαν ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν μέσα στην κρίση, είναι ένα ακόμα ανυπέρβλητο πρόβλημα για τους πολίτες και ειδικά εκείνους που δεν τα κατάφερναν και πριν τον πόλεμο. Πολλά επομένως τα σύννεφα πάνω από τη χώρα και όχι φυσικά μόνο τη δική μας, και δεν ξέρω αν και κατά πόσο, το αντιλαμβάνονται τόσο οι πολιτικοί όλων των κομμάτων όσο και οι πολίτες.

Μας έπιασε όλους ο νταλκάς η ηθικολογία για το ρουσφέτι κι αν ο τάδε ή ο δείνα βουλευτής πήρε κάποιο τηλέφωνο ή πίεσε κάποιο δημόσιο λειτουργό για εξυπηρέτηση ψηφοφόρων του, που θεωρούσαν πως αδικήθηκαν από τις υπηρεσίες.

Ασχολούμαστε με θέματα και καταστάσεις στην κυριολεξία αστείες στην πλειονότητα τους και με κατηγορίες που δεν μπορούν να σταθούν σε κανένα δικαστήριο όπως τουλάχιστον επισημαίνουν οι πιο έγκριτοι νομικοί της χώρας.

Ένα καθαρά πολιτικό παιγνίδι που πυροδοτεί από τη μια η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με τη σαλαμοποίηση των δικογραφιών που στέλνει κατά βούληση και κρατά σε ομηρεία την κυβέρνηση και από την άλλη τα κόμματα της αντιπολίτευσης που εμφανίζονται άσπιλοι, αμόλυντοι και αναμάρτητοι και απαιτούν χειροπέδες και φυλακίσεις. Εθελοτυφλούν και ενεργούν ωσάν να μην υπάρχει αυτή η τεράστια γεωπολιτική αναταραχή την οποία χειρίζονται κάποιοι στην κυριολεξία παράφρονες και απειλεί να τινάξει στον αέρα, όλες τις παγκόσμιες σταθερές και αξίες και το μόνο πουν τους νοιάζει, είναι να ρίξουν με κάθε τρόπο την κυβέρνηση εδώ και τώρα.

Και η οποία, επειδή νοιώθει στρυμωγμένη παθαίνει κρίσεις πανικού και «τσουβαλιάζει» βουλευτές της, επί δικαίω και αδίκω, χλωρά- ξερά ένα πράμα, και επιχειρεί να γυρίσει σελίδα με προτάσεις για ασυμβίβαστο υπουργών - βουλευτών και μείωση εδρών που στο τέλος μόνο θυμηδία προκαλούν. Γιατί είναι αστείο να θεωρούν πως έτσι θα εξαλειφθεί το ρουσφέτι.

Πρέπει να καταλάβουμε όμως όλοι πως, οι «εξυπηρετήσεις» και οι «γνωριμίες» ισχύουν και θα ισχύουν πάντα, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά παντού στον κόσμο. Ιδανικές πολιτείες δεν υπάρχουν. Πάντα ένας γνωστός κι ένας καλός λόγος θα περνάει τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Ένα απλό παράδειγμα από τα χιλιάδες που θα μπορούσαν να αναφερθούν.

Αν έχεις ένα συγγενή, φίλο, γνωστό τέλος πάντων, γιατρό σε ένα νοσοκομείο και χρειαστεί να νοσηλευτείς, δεν θα ζητήσεις να μιλήσει στους συναδέλφους του να σε προσέξουν; Με την ευρεία έννοια δεν είναι κι αυτό ένα ρουσφέτι; Μπορεί αυτό να κοπεί;

Δυστυχώς όμως έχουμε εθιστεί ως λαός και ως σύστημα διακυβέρνησης, δεκαετίες τώρα να ασχολούμαστε και να παθιαζόμαστε με τα ελάσσονα και να αδιαφορούμε για τα μείζονα που πραγματικά επιδεινώνουν τη ζωή μας και απειλούν το μέλλον μας.