Βασίλης Στεφανακίδης

Ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζουμε αυτή που λέει πως «η Ελλάδα δεν έχει ακόμα πετύχει την απαιτούμενη δομική αναδιάρθρωση, καθώς η ανάπτυξη είναι δυσανάλογα μεγάλη λόγω του τουρισμού». Αλλά ο τουρισμός, ως γνωστόν, είναι πολύ ευάλωτος ως τομέας, λόγω τόσο της γεωγραφικής μας θέσης που είναι πολύ κοντά στη διακεκαυμένη ζώνη της Μέσης Ανατολής, όσο και της κλιματικής κρίσης, που επηρεάζει τον τουρισμό από τη μια χρονιά στην άλλη.

Από την παρούσα στήλη πολλές φορές έχουμε αναφερθεί στην ανάγκη ενίσχυσης των παραγωγικών επενδύσεων που μπορούν να αλλάξουν το μείγμα του ΑΕΠ με μονιμότερο τρόπο και θα μειώνουν τις συνέπειες από έκτακτα διεθνή γεγονότα. Καλοδεχούμενες πάντα οι επιδόσεις της τουριστικής μας βιομηχανίας και μακάρι να σπάνε τα ρεκόρ από χρονιά σε χρονιά, αλλά αλίμονο αν η απαιτούμενη διαρκής ανάπτυξη εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τον τουρισμό.

Η οικονομία μας είναι υποχρεωμένη να παράγει διαρκώς πλεονάσματα στον Προϋπολογισμό, έτσι ώστε να μειώνεται το υψηλό μας χρέος. Ναι μεν για τα επόμενα χρόνια είναι εξασφαλισμένη η βιωσιμότητα του χρέους, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε. Αντίθετα, πρέπει να προετοιμαζόμαστε και να συνυπολογίζουμε την περίπτωση μιας περιόδου ισχνών αγελάδων, ενός παγκόσμιου, καθοδικού οικονομικού κύκλου.

Ναι μεν τώρα μπορεί η κυβέρνηση να επαίρεται και δικαίως για τους ρυθμούς ανάπτυξης που έχει πετύχει τα τελευταία χρόνια και να εισπράττει τα εύσημα των οίκων αξιολόγησης και της Διεθνούς Κοινότητας, πλην όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως σε μεγάλο βαθμό η ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων οφείλεται στα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης που έχουν πέσει στη χώρα με την υγειονομική κρίση, στην κατανάλωση που ενισχύθηκε από τα πάσης φύσεως επιδόματα που δόθηκαν στην κοινωνία και τις τουριστικές επιδόσεις που επέδειξαν αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα παρά τις διαδοχικές κρίσεις.

Οχι πως οι επενδύσεις υστέρησαν. Το αντίθετο. Είδαμε να έρχονται στη χώρα πολυεθνικοί κολοσσοί και να επενδύουν, καθώς συνυπολόγισαν πως η χώρα σοβαρεύτηκε, δημιουργήθηκε ένα φιλοεπενδυτικό περιβάλλον και ήρθησαν πολλά αντικίνητρα, όπως η γραφειοκρατία.

Το ζητούμενο τώρα είναι να ενισχυθεί έτι περαιτέρω η προσέλκυση κι άλλων, πολλών νέων άμεσων ξένων επενδύσεων που θα ενισχύσουν το δομικό κομμάτι της οικονομίας και της ανάπτυξης. Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να πάμε ακόμα ψηλότερα εκσυγχρονίζοντας τον δημόσιο τομέα και τις υπηρεσίες του που εμπλέκονται με το επενδυτικό περιβάλλον. Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις και εικάζω και η βούληση να εκσυγχρονιστεί επιτέλους και ο τομέας της Δικαιοσύνης και να μην απαιτούνται πολυετείς ψυχοφθόρες διαδικασίες για την απόδοσή της, που ακόμα και σήμερα είναι ο υπ’ αριθμόν 1 φόβος των ξένων επενδυτών.

Ενας άλλος τομέας που ναι μεν έχει εξελιχθεί αρκετά, αλλά απέχει ακόμα πολύ από την πλήρη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που προσφέρει αυτή η χώρα, είναι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Εγιναν και γίνονται πολλές επενδύσεις, αλλά χρειάζονται πολύ περισσότερες ώστε να φτάσουμε κοντά στην ενεργειακή αυτονομία και την εξάλειψη της εξάρτησης από τις διαθέσεις των διαφόρων μοναρχών που διαφεντεύουν τώρα τα ορυκτά καύσιμα και τις τιμές τους.

Ο χρόνος που έχει μπροστά της αυτή η κυβέρνηση είναι πολύς και είναι στο χέρι της να χτίσει μια πραγματικά ισχυρή οικονομία, η οποία θα στηρίζεται σε σταθερές και ισχυρές βάσεις και επ’ ωφελεία της κοινωνίας. Γιατί μην το ξεχνάμε κι αυτό, η πολιτική πρέπει πρωτίστως να νοιάζεται για τον άνθρωπο και η βελτίωση των αριθμών και των δεικτών της οικονομίας να αποδίδει μέρισμα στην κοινωνία, μια κοινωνία από την οποία έχουν αφαιρεθεί πολλά στην υπερδεκαετή κρίση, έβαλε πλάτη στα δύσκολα και είναι καιρός να αρχίσει να ξαλαφρώνει.