Άννα Παναγιωταρέα

Ετοιμοι να σώσουν την Ελλάδα. Να ορκίσουν κυβέρνηση αρίστων. Να πατάξουν τη διαφθορά. Να καθαρίσουν τη Δικαιοσύνη. Πλειοδοτούντες σε υποσχέσεις δημιουργίας «άλλης Ελλάδας». Λες και είναι ζήτημα αλλαγής... ενδύματος.

«Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός/ ποy όταν η παράστασις τελειώσει,/ αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται»1...
Απήλθαν, αφήνοντας ορφανούς τους αγαπώντας να μισούν... την πρόοδο. Οχι για πολύ. Ως την επόμενη «κρίση». Από συστάσεως ελληνικού κράτους, τα κόμματα αναμετρώνται με την παραδοσιακή λαϊκή απαίτηση: «Τα θέλουμε ΟΛΑ, και τα θέλουμε ΤΩΡΑ». Οπότε, η ανάδυση «σωτήρος» είναι ζήτημα χρόνου. Οπως και η επακολουθούσα καταστροφή.

Θυμάστε ποτέ κυβέρνηση να μας απευθύνθηκε: «Ολο ζητάτε! Αλλά η πτώχευση της πατρίδας μας είναι ante portas». Στις πλατείες, με σημαίες πλαστικές, η μία κυβέρνηση μετά την άλλη ανταγωνίζονταν για τις «ακόμη καλύτερες μέρες». Εξοργιστήκαμε που ο Πάγκαλος, 21 Σεπτεμβρίου 2010, ξεστόμισε τη μόνη αλήθεια: «Τα φάγαμε ΟΛΟΙ μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ίδιας της πολιτικής».

Ως υπόμνηση του αταβιστικού μας αμαρτήματος θα ήταν η ανάρτηση του συγκλονιστικού στίχου του Κωνσταντίνου Καβάφη «Δεν έχω εγκαρτέρηση καμιά»2 στην κοινοβουλευτική αίθουσα. Να τη μελετούν οι πατέρες του έθνους, πριν ψηφίσουν, όχι «καταπώς να πάρουμε τις εκλογές», αλλά «καταπώς ορίζει το εθνικό συμφέρον». Εφόσον ο Κώστας Τασούλας, ως πρόεδρός της, το παρέλειψε, δεν έχω ελπίδα πια καμιά...

Ο Τσίπρας, δημιούργημα των πιο επώδυνων μεταπολιτευτικών καταστάσεων, εμφανίστηκε στις αγανακτισμένες πλατείες σέρνοντας σκισμένη τη βαλίτσα της βαρυπενθούσας Αριστεράς -για την ήττα του Εμφύλιου- εκφωνώντας λαϊκίστικους «δεκάρικους», χαϊδεύοντας αυτιά. Υποσχόταν οικονομικό παράδεισο. Ιδού ο Μεσσίας! Η λουθηρανή Μέρκελ βρήκε ότι αυτός έπρεπε να κυβερνήσει την Ελλάδα. Ο Τσίπρας! Της θύμισε την εφηβεία της στην Κομσομόλ; Πού να ξέρω. Σήμερα, βλέποντας την αγωνία του, πορευόμενος από χωρίου εις χωρίον με ανά χείρας την «Ιθάκη», θυμήθηκα τον Τσόρτσιλ: «Οποιος ξεχνά το παρελθόν, αγνοεί το μέλλον». Ητοι, ο Τσίπρας μάς τελείωσε.

Θυμάστε και την «απαίτηση» που εξέφρασαν δημόσια, μετά την τραγωδία των Τεμπών, το 2023, πολιτικοί -... της προόδου βεβαίως-, πολιτευόμενοι, συνταξιούχοι δικαστικοί, δάσκαλοι, καλλιτέχνες, διασκεδαστές και τηλεπαρουσιαστές; «Να γίνει η Μαρία Καρυστιανού Πρόεδρος Δημοκρατίας». «Να γίνει Πρωθυπουργός να σώσει την Ελλάδα». «Αυτή θα ξεβρομίσει το σύστημα». «Η μόνη ικανή να βάλει φυλακή τους δολοφόνους». «Να δημεύσει τις περιουσίες των πολιτικών».

Με λίμνη δακρύων, από πλατεία σε πλατεία, η Μαρία αναδείχθηκε σύμβολο μάνας χαροκαμένης. Ενώ ως Καρυστιανού, προέδρος του «Συλλόγου συγγενών θυμάτων Τεμπών 2023», στοχοποίησε τη «δολοφόνο, διεφθαρμένη κυβέρνηση που συγκαλύπτει το έγκλημα», επαυξάνοντας «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» περί ξυλολίων, απωλεσθέντων βαγονιών, «πλειόνων» θυμάτων, εγκαυστικής πυρόσφαιρας. Χαράς ευαγγέλια για την αντιπολίτευση, γνωρίζοντας πως το «κουμπί» του Ελληνα είναι το συναίσθημα.

Φίλος καλός, από την Κύπρο, μου έστειλε χτες την ηλεκτρονική έκδοση lifestyle περιοδικού με εξώφυλλο τη Μαρία Καρυστιανού και τη συνέντευξή της. Δύο τινά σκέφτηκα: Να παραλείψω τη φωτογράφηση... τηλεοπτικής περσόνας πρωινού προγράμματος ή να σχολιάσω το αθεόφοβο σκηνικό παρόντος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ; (Η Μαρία Γρατσία θεωρεί εαυτήν ενσάρκωση της ρομφαίας του!) Απαγε της βλασφημίας, μονολόγησα.

Η Μαρία Καρυστιανού, μετερχόμενη το mea culpa του Ανδρέα Παπανδρέου, δήλωσε στον εμβρόντητο δημοσιογράφο: «Φταίω γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Φταίω γιατί με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Φταίω γιατί γνώριζα το πώς λειτουργεί το διεφθαρμένο σύστημα, που ποτέ δεν θα δώσει λύσεις γιατί θα σήμαινε τη διάλυσή του». Δεν ψήφισε επί 25 έτη. Θέλει να γίνει αρχηγός! Ασχολίαστο...

Στην «πικραμένη» ιλουστρασιόν συνέντευξη, ως μέλλουσα πρόεδρος μελλοντικού κόμματος -ελληνική πρωτοτυπία ΚΑΙ αυτή!- αναμασά τις «απόψεις» του συνόλου των αντιπολιτευομένων. Με εκφορά ρηχής σκέψης. Και πριν στεγνώσει η μελάνη, βγήκε στην τηλεόραση απαιτώντας «να τεθεί σε διαβούλευση το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση». Δικηγόρος, σύμβουλός της, δε, έθεσε θέμα δημοψηφίσματος για τη μοιχεία. Ολαλά!

Δεν έφτασε το κοινωνικό «μπουρλότο» της Μαρίας με το οποίο «ξύπνησε», ομολογουμένως άγαρμπα, τη συνοδοιπορούσα της Αριστερά, έσπευσε να... διαψεύσει και τον εαυτό της: «Οι δημοσιογράφοι αλλοίωσαν όσα είπα». «Κουφαθήκαμε», όσοι την ακούγαμε. Συμπέρασμα; Η μάνα-σύμβολο αλλού πατά κι αλλού βρίσκεται. Η αντιπολίτευση που την ανύψωσε σε αντισυστημικό σύμβολο σπεύδει να τη μαδήσει! Εκείνη, με έπαρση, απαντά: «Ολοι με φοβούνται». Ως σώτειρα των ψεκασμένων;

Πάμε από την αρχή: Ρωτώ, σεμνά, εκείνους που απαιτούσαν «να ανατεθεί η πρωθυπουργία στην Καρυστιανού να σώσει την Ελλάδα». Από ποιον, ρε παιδιά, να μας σώσει... μια Καρυστιανού; Από τον Μητσοτάκη, που αν δεν υπήρχε, έπρεπε ΣΗΜΕΡΑ -όχι αύριο- να τον εφεύρουμε, έχοντας διπολική -μην πω... τριπολική!- αντιπολίτευση που δεν γνωρίζει τι τεύξεται η επιούσα ενώ η υφήλιος βρίσκεται υπό παγκόσμια απειλή βιώνοντας την εξ Ατλαντικού... folie de grandeur; Τι να σου κάνει η γερόντισσα Ακυλίνα και ένιοι -γέροντες- συμβουλάτορες της Μαρίας...

Σκέφτομαι: Μήπως προσφεύγοντας στην Ιεραρχία, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και πάσης Ελλάδος, αιτηθούμε τη συνηγορία τους για εξ ύψους φώτιση;

✶✶ «Τρέλα του μεγαλείου»: Ο Γάλλος ψυχίατρος Jean-Etienne Esqirol, 19ος αι., τη χρησιμοποίησε ως όρο ψυχικής διαταραχής ατόμου με μεγαλειώδεις φαντασιώσεις.
1. Κ. Π. Καβάφη, «Βασιλεύς Δημήτριος» - προ του 1911. ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Εκδ. 1935.
2. Κ. Π. Καβάφη, Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου. 1921, ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Εκδ. 1935.