Προσοχή! Έρχεται ο έφορος...

Κάθε καταστηματάρχης, κάθε ιδιοκτήτης οιουδήποτε εργαστηρίου τρέμει και πανικοβάλλεται. Όχι γιατί έχει τίποτα προσωπικό με τον άνθρωπο. Κάθε άλλο. Και οι έφοροι άνθρωποι είναι όπως όλοι. Ούτε τα μάτια τους εκτοξεύουν πύρινες φλόγες, ούτε στο χέρι κρατούν γιαταγάνι. Πολλοί είναι και συμπαθητικοί κύριοι, γελαστοί και υποχρεωτικοί...

Αλλά το υπούργημα που ασκούν τους κάνει ανεπιθύμητα πρόσωπα. Διότι έτσι απλά η επίσκεψή τους δεν προμηνύει τίποτα το ευχάριστο. Κι΄επειδή αυτές οι επισκέψεις έχουν πολλαπλασιαστεί τώρα τελευταία, ξυπνούν και κοιμούνται με το φόβο του εφοριακού αιφνιδιασμού.

Είναι, βέβαια, πάντοτε έτοιμοι να αποκρούσουν την επίθεση κατά μέτωπο ή να την αποφύγουν όσο μπορούν. Ωστόσο αυτή η αναμονή του εφόρου έχει τόσο καταπονήσει ψυχολογικά τους φορολογούμενους επαγγελματίες, που θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε για ¨φορολογικό άγχος¨!
Αρκεί να μπει σε ένα κατάστημα ένας άγνωστος και να ζητήσει τον καταστηματάρχη, και θεωρείται αυτομάτως ¨ύποπτος¨.
-Ήθελα τον κ. Παπαδόπουλο.
-Ποιος είστε;
-Ένας φίλος του.
-Δυστυχώς λείπει σε ταξίδι.
-Πότε έφυγε;
-Θα είναι καμιά βδομάδα.
-Πότε θα επιστρέψει;
-Δεν ξέρουμε. Μάλλον θα αργήσει!

-Που έχει πάει;
-Στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν μας έχει αφήσει διεύθυνση...
Βλέπεις, κατάλληλα δασκαλεμένοι οι υπάλληλοι, ξέρουν πώς να συσκοτίσουν την ατμόσφαιρα γύρω από τον κ. Παπαδόπουλο.
Ο ζητούμενος τώρα Παπαδόπουλος, οχυρωμένος πίσω από ένα γραφείο η κάποια μυστηριώδη γωνιά, παρακολουθεί το ύποπτο πρόσωπο προκειμένου να αποφασίσει αν θα φανερωθεί ή όχι.
Συχνά αναγνωρίζει τον επισκέπτη και βγαίνει από το καβούκι του:
-Βρε Λεωνίδα! Έλα μέσα!
-Εδώ είσαι μωρέ; Γιατί δεν μου το λένε;
-Σε πέρασαν για έφορο!
-Τι λες μωρέ θεοσκοτωμένε; Κι΄αν ήμουν έφορος τι θα κέρδιζες με αυτό το καμουφλάρισμα; Κάποτε θα σε τσάκωνε.
-Ναι, αλλά εν τω μεταξύ θα κέρδιζα δύο-τρεις βδομάδες καιρό... Και αυτό όφελος είναι!

Αληθινός φορολογικός βραχνάς, που συχνά έχει τα πιο απίθανα αποτελέσματα. Μπορεί να διαλύσει ακόμα και... συνοικέσια!
Ακούστε μια ιστορία που συνέβηκε σε δικό μου άνθρωπο:
Πρόκειται για ένα μικρομεσαίο επαγγελματία που απασχολεί 3-4 υπαλλήλους. Εδώ και καιρό άρχισε να σκέπτεται σοβαρά τα περί γάμου. Μια γνωστή του ηλικιωμένη κυρία –από εκείνες που ζευγαρώνουνε κόσμο ¨για την ψυχή τους¨- του έκανε ένα προξενιό.
-Κύριε Γιωργάκη μου, έχω μια κοπέλα για σένα! Είναι από επαρχία, κορίτσι καθώς πρέπει και με προίκα.
-Νόστιμη κοπέλα;
-Σαν τα κρύα τα νερά!
-Και τι παίρνει;
Η προξενήτρα αράδιασε ολόκληρο κατάλογο:
Το ελαιοτριβείο του μπαμπά, τόσα στρέμματα κτήματα, ένα λεωφορείο και τετρακόσιες λίρες μετρητές!
Ενθουσιασμένος ο κ. Γιωργάκης έδωσε την άδεια να συνεχίσουν οι διαπραγματεύσεις...
-Τώρα που θα πάω κάτω –η υποψήφια ήταν από την Πελοπόννησο- θα τα μιλήσω, και το συνοικέσιο θα στο κλείσω εγώ. Βασίσου επάνω μου!
-Άντε στο καλό κυρία Σοφία.

Πέρασαν δέκα μέρες και ένας μεσόκοπος και επιβλητικός κύριος μπήκε μια μέρα στο εργαστήριο. Εκείνη την ώρα έτυχε να μην υπάρχει δουλειά και ο Γιωργάκης διάβαζε την εφημερίδα του, ένας υπάλληλος είχε βυθισθεί στον ¨Θησαυρό¨ και οι υπόλοιποι το είχαν ρίξει στο κουβεντολόι.
Με την είσοδο του αγνώστου κανένας δεν ταράχτηκε.
-Ποιος είναι ο κ. Γιώργος Α....;
-Εγώ.
-Πως πάνε στ΄αλήθεια οι δουλειές σας;
Ο Γιωργάκης μας αντιλήφτηκε αμέσως ότι έπεσε στη καταραμένη τσιμπίδα της Εφορίας, πήρε λοιπόν το πιο μισοκακόμοιρο ύφος που διέθετε και απάντησε:
-Πώς να πάνε; Δεν βλέπετε; Το έχουμε ρίξει στο διάβασμα! Μεγάλη αναδουλειά. Μια βδομάδα έχουμε να σταυρώσουμε καμιά δεκάρα! Αν πάει έτσι το βιολί κανένα μήνα ακόμα, θα βάλουμε λουκέτο να το κλείσουμε το ρημάδι!
Ο επισκέπτης κούνησε το κεφάλι του και έφυγε. Το εργαστήριο ξαναγύρισε στο διάβασμα και στη κουβέντα...

Έπειτα από μια βδομάδα εισβάλλει έξαλλη η κ. Σοφία:
-Τι έκανες, κύριε Γιωργάκη μου;
-Τι έκανα κυρία Σοφία;
-Την χάλασες τη δουλειά.
-Πως;
-Θυμάσαι έναν κύριο έτσι κι΄έτσι, που ήρθε την περασμένη Τρίτη στο μαγαζί σου;
-Ναι, και λοιπόν;
-Σε ρώτησε πως πάνε οι δουλειές σου, κι΄εσύ μόνο που δεν του ζήτησες ελεημοσύνη! Ξέρεις ποιος ήταν αυτός;
-Ο έφορος!
-Μωρέ ποιος έφορος; Ήταν ο πατέρας της νύφης και ήρθε να δει το μαγαζί του γαμπρού! Κι΄εγώ σε είχα παραστήσει πως και πως: Ότι έχεις καλή δουλειά, ότι κερδίζεις, ότι θα μεγαλώσεις την επιχείρησή σου, και τόσα άλλα...
-Ε, δεν του εξηγείς;
-Τι να του εξηγήσω; Τώρα πάει πια το πουλί. Πέταξε! Βρήκα και τον μπελά μου, πως πήγαινα, λέει, να του χαντακώσω το κορίτσι!
Αυτές τις καταστροφές φέρνουν οι κ. κ. έφοροι, ακόμα και όταν δεν είναι έφοροι...

Βέβαια και η εφορία δεν τρώει κουτόχορτο.
Έχει βουίξει η αγορά από το πάθημα ενός μεγαλοεπιχειρηματία που διατηρεί εμπορικό στην Αιόλου, σκέτο χρυσορυχείο. Βέβαια στον έφορο που τον επισκεπτότανε, παρουσίαζε πάντα μια εικόνα ελεεινή και αξιοδάκρυτη.

Μια μέρα τον επισκέφτηκε μια νέα -ύπαρξη ωραία, γοητευτική και σκανδαλώδης- που δεν άργησε να αφήσει υπονοούμενο ότι δεν θα έμενε ασυγκίνητη σε ένα αξιοπρεπή κύριο που θα της εξασφάλιζε τα αναγκαία γουναρικά, τη σχετική λιμουζίνα και άλλα πολλά παρόμοια.
-Βρε ξέρεις πόσα βγάζω εγώ; ξιφούλκησε ξελιγωμένος ο υποψήφιος εραστής, εκατομμύρια κάθε μήνα! Η απαρίθμηση κρυφών και απορρήτων περιουσιακών στοιχείων θα συνεχιζόταν μέχρι αυτή τη στιγμή αν δεν τον διέκοπτε η νεαρά ύπαρξη:
-Σταματήστε κύριε! Δεν είμαι εκείνη που φαντάζεστε. Είμαι υπάλληλος της Εφορίας στο τμήμα εξακρίβωσης εισοδημάτων! Ορίστε η ταυτότητά μου και το σχετικό ένταλμα...

Αλλά βέβαια αυτά είναι οι εξαιρέσεις. Υπάρχουν κάτι σαΐνια έμποροι στην αγορά, που είναι ικανοί να αρπάξουν ακόμη και τη τσάντα της εφοριακού!


(βασισμένο σε χρονογράφημα του Πάνου Παπαδούκα για τον ΘΗΣΑΥΡΟ, 1950)