Στη λαϊκή της γειτονιάς μου

Ένα εργατικό ανθρώπινο μελίσσι πηγαινοέρχεται, ξετυλίγει και στρώνει σιωπηλά κάτι σύνεργα: Μπάγκοι μπαίνουν, τραπεζάκια στήνονται, καροτσάκια σέρνονται, σούστες κινούνται, μπόγοι ανοίγουνε και όλα αδειάζονται , τοποθετούνται, στρώνονται με ένα ζωηρό ρυθμό.
Εκατοντάδες κοφίνια χορταρικά, ένα ατελείωτο, έντονο και μεθυστικό άρωμα από φρούτα, σφάγια της ώρας, ψάρια λαχταριστά. Πιο πέρα σωροί από βαρέλια και τενεκέδες με ελιές, βούτυρα, λάδια και τυριά. Άπειρα σακιά με όσπρια, ζάχαρη, καφέδες. Πιο πέρα, ένα απέραντο μωσαϊκό από ποικιλόχρωμα τόπια υφασμάτων. Πιο κάτω, γυαλικά, στάμνες και γλάστρες.
Η κάθε γωνιά της σιωπηλής συνοικιακής πλατείας έγινε και ένα άντρο πωλητού, μια φωλιά από όπου θα ξεπεταχτεί με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, η ευτυχία του στομαχιού της συνοικίας και όχι μόνο...
Το τί θα απολαύσετε εδώ, τί θα ακούσετε, τί θα δούνε τα μάτια σας δεν περιγράφεται... Η συγκέντρωση αυτή είναι κάτι το ολοζώντανο, το σπαρταριστό, το αμίμητο, ένα ανεπανάληπτο ηθογραφικό κομμάτι από τη καθημερινή ζωή της πόλης
Εδώ το συνοικιακό τσόκαρο οργιάζει. Το λαϊκό πνεύμα σπινθηροβολεί. Ο πωλητής διαλαλεί έμμετρα. Προσελκύει με πρωτότυπη διαλάληση την πελατεία. Ουδέποτε είναι δυνατόν να γίνει επιτυχέστερη και με λιγότερα μέσα διαφήμιση εμπορεύματος, από εκείνη που κάνει ο πωλητής της λαϊκής αγοράς...
-Είναι κόκκινο το καρπούζι σου μανάβη;
Κι΄ο μπερμπάντης πωλητής:
-Μόνο τα χειλάκια σου είναι πιο κόκκινα κοπέλα μου...
-Να χαθείς, του λέει τάχα θυμωμένη και ψωνίζει...

Μια φορά την εβδομάδα η γειτονιά μου ξυπνά με πάγκους, τραπεζάκια, καροτσάκια. Το μωσαϊκό των παρατεταγμένων στο δρόμο εμπορευμάτων και η συναυλία των πωλητών που διαλαλούν πρόσχαρα και ζωηρά και που ακούγεται σε όλη τη συνοικία, της κάνει καλό... Τη ζωηρεύει, της δίνει γούρι, και χαροποιεί τους κατοίκους της...
Κοιτάξτε, για να βεβαιωθείτε, τί χαρούμενα που βγαίνει αυτή η νοικοκυρά να ψωνίσει, ακούγοντας την τραγουδιστή πρόσκληση του γερό- μανάβη που στέκεται σε μια γωνιά της πλατείας και μουρμουρίζει:

Από όλα τα καλά
ο κυρ-Μηνάς πουλά!

Πρωί-πρωί την ημέρα της λαϊκής, η γειτονιά μου παίρνει μια ξεχωριστή όψη. Η συζήτηση αρχίζει από τη βρύση ενώ το νεράκι γεμίζει βασανιστικά αργά το ντενεκέ.
-Θα πας κυρά-Παρί στη λαϊκή;
-Λέω να πάω. Θέλω να βρω λίγα νεράντζια για γλυκό, και πρέπει να πάρω και ένα μαγκάλι. Να δω τί ώρα θα τελειώσω το σκούπισμα...
-Και εγώ, καημένη, πρέπει να πάω και δεν ξέρω τί ώρα θα γλυτώσω. Έχω τόσες δουλειές στο σπίτι.
Το ραντεβού κλείστηκε. Η κυρά-Παρί και η γειτόνισσά της θα πάνε μαζί στη λαϊκή αγορά. Θα τις δείτε σε λίγο στον κεντρικό δρόμο να βαδίζουν πλάι-πλάι με τα άδεια καλάθια τους.
Έπειτα από τη βρύση, οι συζητήσεις θα συνεχιστούν στις πόρτες και τα παράθυρα. Καινούργια ραντεβού θα κλειστούν
-Αλεξάνδρα, Αλεξάνδρα στάσου δύο λεπτά να πάμε μαζι.
Γίνονται ακόμη και ψυχικά. Όταν η μία γειτόνισσα είναι απασχολημένη, η άλλη δέχεται ευχαρίστως να της ψωνίσει κάτι.
-Καλέ κυρία Βάσω, θα πας στη λαϊκή; Σε παρακαλώ, μου κάνεις τη χάρη να μου πάρεις λίγα χόρτα;
-Πολύ ευχαρίστως κυρά-Πηνελόπη. Δεν είναι δα και για παρακάλια.
Τελικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη λαϊκή. Εξ άλλου εκείνη την ημέρα οι έμποροι του ποδαριού, οι επαγγελματίες γυρολόγοι που περνούν με όλα τα αγαθά από τους συνοικιακούς δρόμους, εξαφανίζονται.
-Καλέ κυρά-Τασία από αυτόν τον ακριβό ψωνίζεις; Έλα καλέ να πάμε στη λαϊκή.

Κατά τις 11.30 Ο κόσμος γίνεται πιο πυκνός. Πρέπει να σπρώξεις και να σπρωχτείς. Οι φωνές σε κουφαίνουν:
-Ορίστε κυρίες! Χαλάνδρι πουλάω σήμερα! Ποιος θα δει και δεν θα πάρει;
-Φτηνά τα βάλαμε σήμερα!
-Καλέ τι ωραία πράγματα φέραμε σήμερα;
--Είκοσι στο τάλιρο τα μανταρίνια! Οκτώ δεκάρες τα πορτοκάλια. Πάρε, κόσμε!
-Πάρτε νοικοκυρές!
Οι γυναικούλες έρχονται κοντά και διαλέγουν...

Κείμενο και φωτογραφίες είναι παρμένα από το νέο μου βιβλίο
Για περισσότερα: https://minoas.gr/syggrafeas/sitaras-thomas/
Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος- Συγγραφέας, FB: Σιταράς Θωμάς



Ειδήσεις σήμερα:

Τι προβλέπει το «χαλαρό» μοντέλο συνεργασίας με ιδιώτες γιατρούς για τον «Προσωπικό Γιατρό»

Περισσότερες αποκαλύψεις από την πρώην ερωμένη του Χουάν Κάρλος: «Τηλεφωνούσε 10 φορές τη μέρα»

Με 19 άτομα στο ίδιο κελί ο Βασίλης Παπαθεοδώρου