Τα νοικιάσματα του Σεπτεμβρίου και κάποια παρατράγουδα

Βέβαια σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα ¨κάποιοι¨ χαιρόντουσαν ιδιαίτερα...

Είδε στην εξώθυρα ένα καρτόνι με τη κλασσική λέξη που κυριαρχεί το Σεπτέμβριο: ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ.

-Ας πάω να δω, είπε ο άνθρωπος, συνετός οικογενειάρχης, αναζητώντας από καιρό μια νέα κατοικία για την οικογένεια του.
Χωρίς δεύτερη σκέψη μπήκε στο σπίτι. Προχώρησε στο διάδρομο και άρχισε να περιεργάζεται τα δωμάτια. Ήταν μια καινούργια κατοικία, αποτελούμενη από τρία δωμάτια και κουζίνα.

Ξαφνικά φανερώθηκε ένας άνθρωπος.
-Είστε μήπως ο ιδιοκτήτης;
Ο άνθρωπος απήντησε:
-Ναι…
-Ωραίο το σπίτι σας… Μου κάνει. Έχω μια γυναίκα, την κυρία Ευλαλία, και δύο παιδιά. Δεν σας πειράζει το ότι είμαστε πολυμελής οικογένεια;
-Όχι… Μα σας παρακαλώ!... έκανε με περισσή ευγένεια ο άνθρωπος.
-Ωραία. Θα το πιάσουμε το σπίτι σας… Α παρντόν, ξέχασα μια λεπτομέρεια. Πόσο το νοικιάζετε;
-Ά… δεν πρόκειται να τα χαλάσουμε, έκανε γλυκύτατα ο άνθρωπος. Θα ταιριάζουμε. Σας αρέσει το σπίτι μια φορά;

-Μ’ ενθουσιάζει.
-Ωραία. Ελάτε το απόγευμα στο καφενείο –και ανέφερε το όνομα γνωστού καφενείου της συνοικίας- να τα βρούμε. Τώρα είμαι βιαστικός.

Το απόγευμα, ιδιοκτήτης και ενοικιαστής συναντήθηκαν στο καφενείο.
-Λοιπόν; Πόσο θα μου το νοικιάσεις; Κάνει ο υποψήφιος νοικάρης μετά τις πρώτες χειραψίες.
-Δυόμιση χιλιάδες.
-Ά, είναι πολλά… διαμαρτυρήθηκε ο άνθρωπος. Δεν μπορώ να πληρώσω τόσα. Κρίμα… Αν ήταν δύο χιλιάδες θα το έπιανα ευχαρίστως.
Ο ιδιοκτήτης ήταν ένας καλοκάγαθος άνθρωπος.
-Δεν θα σου χαλάσω την καρδιά, αγαπητέ μου. Δύο… δύο… Με μια συμφωνία. Θα μου δώσεις τρία νοίκια. Δύο προκαταβολή και ένα να τρέχει.
-Κομμάτια να γίνει!... έκανε ο μέλλων νοικάρης πανηγυρίζοντας γηια το κελεπούρι που του έτυχε και ευχαριστώντας τον Ύψιστο για τον αγαθό σπιτονοικοκύρη που του έστειλε…
»Λοιπόν, προσέθεσε, τώρα έχω μαζί μου 4 χιλιάδες. Σου τις δίνω και αύριο έρχεσαι στο σπίτι και φτιάνουμε τα συμβόλαια.
-Θα μετακομίσεις αύριο;
-Ναι.
-Ωραία… Τότε θα περάσω να σε δω. Ευχαριστώ.
Και οι δύο άνθρωποι χώρισαν ευτυχείς για τη γνωριμία αλλήλων.

Χθες το πρωί μια τεράστια καρότσα διέσχιζε τους δρόμους, φορτωμένη με έπιπλα και άλλα οικιακά πράγματα. Ακολουθούσε ο ενοικιαστής του σπιτιού με τη σύζυγό του.
-Άραγε θα είναι καλό, όπως το λες; ρώτησε ανήσυχη η σύζυγος.
-Αν είναι καλό; Μα αυτό δεν είναι σπίτι. Είναι κούκλα!...
-Και δύο χιλιάδες; πολύ καλά το πήρες...
-Αλλά; Κελεπούρι παιδί μου. Και να δεις το σπιτονοικοκύρη μας. Είναι ένας χρυσός άνθρωπος. Ένα κομμάτι μάλαμα.
Η καρότσα ύστερα από κάποιες περιπλανήσεις σταμάτησε έξω από τη νέα τους κατοικία. Ο νέος νοικάρης βιάστηκε να μπει στο σπίτι του! Αλλά εκείνη τη στιγμή, μια αυστηρή φυσιογνωμία πρόβαλε από το παράθυρο.
-Τι θέλετε κύριε;
-Εγώ τι θέλω; Είναι σπίτι μου. Το νοίκιασα.
Η αυστηρή φυσιογνωμία μειδίασε.
-Το νοικιάσατε;
-Αλλά; Έτσι ήλθα;
-Και από ποιόν το νοικιάσατε κύριε μου και κουβαληθήκατε κιόλας;
-Από ποιόν; ξέσπασε ο άνθρωπος. Από τον ιδιοκτήτη. Του πλήρωσα και τέσσερεις χιλιάδες δραχμές.
-Τα συγχαρητήριά μου κύριε, εδέησε η αυστηρή φυσιογνωμία. Πέσατε φαίνεται θύμα απάτης. Ο ιδιοκτήτης της οικίας είμαι εγώ!
Συμφορά!... Τα έπιπλα με την καρότσα, τη κυρία, και τα παιδιά περίμεναν… ο άνθρωπος ρωτούσε:
Και τότε, εκείνος ο άλλος, ο… ¨σπιτονοικοκύρης¨ ποιος ήταν;
Αλλά κανείς δεν μπορούσε να του δώσει συγκεκριμένη απάντηση.



(Βασισμένο σε χρονογράφημα της εφημερίδας ΑΘΗΝΑΙΚΑ ΝΕΑ 1931) 
Για περισσότερα: https://minoas.gr/syggrafeas/sitaras-thomas/
Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος- Συγγραφέας, FB: Σιταράς Θωμάς




Ειδήσεις σήμερα

Θεσμικές απαντήσεις από Μητσοτάκη και ευκαιρία αντεπίθεσης από το βήμα της Βουλής

«Καμπάνα» φόρου 400 εκατ. ευρώ στα «υπερ-κέρδη» των παρόχων ενέργειας

Στην Κέρκυρα για τα γενέθλιά του ο μελλοντικός δούκας του Μάρλμπορο